Thea

En hier het zeilmaatje aan het woord.

Thea in Ramsgate

Na onze vorige sabbatical heb ik gekozen niet weer in dienst te gaan bij een organisatie, maar mijn capaciteiten op interim basis als ZZP-er aan te bieden. Ik denk dat de vrijheid van het jaar in Australië wel bij heeft gedragen tot deze keuze.

Dat is nu ruim 11,5 jaar geleden, en het heeft me veel gebracht. Ik kan met trots zeggen dat ik continue aan het werk ben geweest. Mooie opdrachten waarbij ik al mijn kennis en vaardigheden in heb mogen zetten. Het voelt voor mij altijd weer als een feestje als ik binnenkom in een nieuwe organisatie en uit mag zoeken hoe ik mijn bijdrage kan leveren om bijvoorbeeld samen een verandertraject op te zetten of gestelde doelen te behalen. En nu even ruim een half jaar het hoofd schoon maken, voelt ook goed.

Thea in sluis

Motivatie
Reizen is voor mij de kern. Ik zou dit ook (weer) over land kunnen doen, net als Australië, maar ik geniet ook van het zijn op het water. Een van de duidelijke verschillen is de snelheid waarmee je je over water verplaatst. Het is een soort ‘slow travelling’. Het staat bijna haaks op de sneltreinvaart waarmee we tegenwoordig met z’n allen ons leven leven. En voor René is het zijn passie, dan is het toch prima met hem hier nu in mee te gaan.

Een leuke bijkomstigheid voor mij, en ook voor René, is het bezoek wat we krijgen de komende maanden. We hadden er in het begin niet zo over nagedacht, maar na de bekendmaking van onze plannen zagen verschillende familieleden en vrienden het wel als een mooie (extra) vakantie, even bij ons aan te monsteren. Er verder over filosoferend, kwamen wij tot de conclusie dat het ons ook heel leuk lijkt. Naast het feit dat de omgeving en het weer waarschijnlijk zal bijdragen aan een positieve ambiance, heb je ook echt tijd voor elkaar: Heerlijk!!

Thea zeilen beetje schuin

De meest gestelde vraag deze keer is of we onze kinderen niet enorm gaan missen. Ik ben eigenlijk niet zo erg van het missen. Even geen misverstand creëren, het mooiste jaar uit mijn leven heb ik samen met René en de meiden doorgebracht in Australië. Maar nu zijn Lisa en Mirthe (bijna 😉 volwassen. Hebben een eigen (studenten)leven en gedijen daar goed. Oftewel, René en ik gaan iets leuks doen en onze dochters zitten op dit moment goed op hun plek, en dan is missen niet de emotie die bij mij het eerst opkomt. Natuurlijk is het ook heerlijk dat ze minstens één keer langs komen, en als het even te plannen/regelen is het liefst twee keer. Vanaf eind oktober zijn we er overigens weer helemaal voor ze!

Ps. René is van de diploma’s en papieren. Ik zeil na al die jaren een leuk potje mee, maar kan me uitstekend vinden in de ‘ondersteunende’ rol (op de boot dan hè ;-).