Week8

week08: 1 september t/m 7 september 2003 geschreven door: René
 Het warme Noorden…

Maandag 1 september. Vandaag reizen we van Kununurra naar Timber Creek. In Timber Creek blijven we maar één nachtje want daar is weinig te beleven waarschijnlijk. Onze echte bestemming is Katherine maar dat is ruim 500 kilometer en dat rijden we liever niet op een dag, vandaar de tussenstop in Timber Creek. Na een ritje van 250 kilometer komen we aan in Timber Creek. Niet veel bijzonders, een pompstation, wat restaurantjes/barretjes, een kleine supermarkt, een busopstapplaats en een camping. Eerst maar even tanken. Maar helaas, na het tanken wou de motor van onze auto niet meer starten. We hebben nog steeds wat problemen met de accu in combinatie met de caravan. Gelukkig was er naast het pompstation een garage. De nors kijkende garagehouder vroeg maar liefst 20 dollar voor het starten van onze auto met behulp van een extra accu. Natuurlijk was dat pure afzetterij maar als hij zich er fijn bij voelt om voor 5 minuten moeite 20 dollar te vragen dan wil ik hem daar wel bij helpen. Dus netjes betaald en de groeten. Have a nice day!

Op de camping de caravan opgebouwd en hup het zwembad in. Vandaag zijn we een tijdzone gepasseerd (plotseling was het anderhalf uur later) dus voor we het wisten was het 5 uur in de middag. Dat was ook de tijd dat de krokodillen in de rivier gevoerd zouden worden, dus wij naar het bruggetje. Daar stond een juffrouw van de camping al met een hengeltje, en een lap vlees aan de haak, in het water te dippen. Normaal gesproken zouden er dan krokodillen komen die lekker aan het lapje vlees gingen kluiven. Helaas, vandaag hadden ze waarschijnlijk een vegetarische dag want ze lieten zich niet zien. Tot ’s avonds laat lekker buiten gezeten, wat lezen, computeren en naar de sterren kijken. Prima temperaturen, ook ’s avond laat.

Dinsdag 2 september. Na een soepel ritje van zo’n 290 kilometer komen we aan in Katherine. Een wat grotere plaats in het Northern Territory met goede winkelvoorzieningen en veel campings. We kiezen er één uit op loopafstand van een natuurlijke bron. De camping is prima, een zwembad, mooie plek, schaduw, gras en schone toiletten. Wat wil je nog meer? ’s Middags even het plaatsje in voor wat boodschappen en maar even langs de bron gereden. Een prachtige plek, aan de rand van Katherine, waar het water spontaan de grond uitkomt. De temperatuur is ongeveer 32 graden Celsius. Gewoon toegankelijk voor wie er maar in wil. En daar zit je dan, in een soort oerwoudomgeving lekker in het warme water. Geen slechte afsluiting van een reisdag. Tenslotte nog even een SMS naar Gea want die is vandaag jarig.

De reisdagen van de laatste tijd zijn zo’n 300 kilometer elke keer. We vinden dat een prettige afstand. Het betekent dat we rond een uur of twaalf aankomen bij de camping. Een half uurtje later staat de hele boel en zijn we klaar voor nieuwe avonturen. Geen echte belasting. Ook de kinderen zitten helemaal in het ritme. Ze lezen wat, ze luisteren veel cassettebandjes en vermaken zich prima.

Woensdag 3 september. De ochtend besteden we aan schoolzaken (René en de kids) en het halen van boodschappen (Thea). Geweldige taakverdeling! Voor de middag staat er een bezoekje aan de Cutta Cutta Cave op het programma. We rijden (30 km) naar het bezoekerscentrum en blijken de enige 4 deelnemers te zijn aan de tour van twee uur. Dus een privé gids die alle tijd en aandacht voor ons heeft. De grot is prachtig. Ongelofelijk om te horen en te zien wat een verleden zo’n gebied heeft. In de grot hebben we onze eerste “echte slang” ervaring. De gids had ons al verteld dat er slangen zouden kunnen zijn. Gelukkig van een ongevaarlijk type, mits je niet je vinger achter in z’n keel zou stoppen, want daar zat het gif. Aan het eind van de grot hadden we nog geen slang gezien (wel heel veel stalagtieten en mieten). Toen ik hem daar naar vroeg zij hij; “kijk daar ligt er één”. En hij scheen met z’n zaklamp naar een rotsje, op zo’n twee meter afstand, waar inderdaad een slang lag te slapen. Eigenlijk was dat al onze tweede “echte slang” ervaring want tijdens de reisdag waren we met auto en caravan over een slang heen gereden die op de weg lag (waarschijnlijk toch al dood vanwege een eerdere auto).

We hebben deze week ook onze “planning” voor de komende twee maanden uitgestippeld. We willen eind oktober weer in Perth zijn. Het lijkt wel of een jaar Australië niet lang genoeg is om alles te zien, we moeten keuzes maken. Het is een heel bijzonder land. Je kan je eigenlijk geen grotere tegenstelling voorstellen met Nederland. De afstanden tussen de plaatsen zijn groot, vooral in het Westen en Noorden. Je komt amper auto’s tegen. De natuur is constant aanwezig op een heel indrukwekkende manier. De rit (2 etappes, 550 kilometer) van Kununarra naar Katherine bijvoorbeeld was een rit waarbij je jezelf constant in een natuurpark waande. Echt geweldig om dit alles te kunnen zien.

Sinds kort hebben we een wereldontvangertje. Gekocht in Karratha. Na een week of vier kreeg ik behoefte aan Nederlandse nieuwsberichten. Je wilt tenslotte wel eens weten hoe het allemaal gaat in de wereld (Nederland). In de Australische kranten is maar weinig ruimte voor internationaal nieuws. Toch was het een beetje een afknapper. Als je zo van een afstand het Nederlandse nieuws (Wereldomroep) volgt dan lijkt het nog veel meer “veel van hetzelfde” als dat het al was. Het is gek, maar ook logisch natuurlijk, om te horen dat daar alles gewoon doorgaat. Problemen met de rijksbegroting, de politiek, de beurzen, de sport, het weer, de situatie in Irak, spanningen in het Midden Oosten. Het voelt aan als: “dat weet ik toch al”.

Donderdag 4 september. Vandaag gaan we een bezoek brengen aan Katherine Gorge. Sinds de overdracht aan de aboriginals (1998) heet het Nitmiluk. Het is een gebied met een serie gorges (kloven) achter elkaar met daartussen een rivier. De eerste 2 gorges gaan we per kano verkennen. Vanuit een bezoekerscentrum boeken we de kano’s en gaan op pad voor een vier uur durende kanotocht, inclusief “portage” (daarover later meer) van zo’n 20 minuten per keer. We waren een beetje huiverig want we hadden nog niet eerder gekanood met de kids dus we wisten niet of ze het wel zouden kunnen en/of leuk zouden vinden. Nou dat viel reuze mee. Zonder te mopperen of te klagen werd er 4 uur stevig gepeddeld en geklauterd.
De foto’s laten misschien een beetje zien hoe het eruit zag maar het is maar een fractie van het totaal. Zo ongelofelijk mooi en ongerept! Langs de kant zagen we soms kleine zandstrandjes. Daar mocht niet op gelopen worden want het waren plekken waar krokodillen eieren zouden kunnen hebben gelegd. Wij hebben trouwens geen krokodil gezien die dag. Een jongen die achter ons aan het zwemmen was zag er wel één. Toen hij aan de overkant op de wal wou klimmen lag er een croc. Niet de zeer gevaarlijke “saltwater” maar de minder gevaarlijke “freshie”. De saltwater krokodillen worden uit het park gehouden (door stoere rangers met traps).

Na een uurtje kanoen kwamen we aan bij een “portage”. Dat betekent dat je uit de boot moet. Het hele zaakje moet dan over de rotsen/waterstroompjes worden getild/gesleept. Stroomopwaarts vrij zwaar en vermoeiend. Bovendien zijn de stenen behoorlijk glad en scherp. Dat herhaalde zich binnen 200 meter nog 3 keer. Wel weer heel avontuurlijk en goed voor de stoere verhalen. Bij het eindpunt van de tocht heerlijk gepicknickt. De terugweg was minder vermoeiend vanwege de rugwind en het stroomafwaarts varen. Was maar goed ook want we waren behoorlijk afgepeigerd. Na het inleveren van de kano’s was er nog tijd om even lekker te zwemmen in de rivier. En dat alles weer in een omgeving die eruit zag als een ansichtkaart. Toen we tenslotte richting auto liepen zaten er een aantal kangaroes (walibies) te eten in het gras. Het bijzondere was dat je vrij dicht bij ze kon komen.
Het zijn prachtige beesten om te zien.

Bij terugkeer op de camping de barbecue maar aangestoken en een lekker maal in elkaar geknutseld. Het lijkt wel vakantie. Barbecuen is een wekelijks terugkerend ritueel, wat dat betreft beginnen we al echte Australiërs te lijken.

Vrijdag 5 september. Vandaag is het een rustdag. Dat betekent dat er geen grote uitstapjes gepland worden. De kids doen ’s ochtends hun schoolwerk, er worden wat boodschapjes gedaan en de was hangt weer eens aan de lijn. Lekker zwemmen in het zwembad, in de middag nog even naar het internetcafé en wat winkels om vervolgens nog maar even een duik te nemen in de warme bron. Ik weet op dit moment zeker dat ik dit ritme heel lang zal kunnen volhouden.

Het weer is prachtig. Overdag een graad of 33, zonder het daarbij te warm te vinden, ’s nachts lekker koel. Ontbijten, lunchen en avondeten doen we lekker buiten. Wel heel gek dat dat ook nog een hele tijd zo zal blijven. Pas als we half oktober weer in het zuiden aankomen wordt het weer wat koeler. Daar is het dan voorjaar, de zomer staat dan voor de deur. Het zal daar dan rond de 23/24 graden zijn. Eigenlijk zijn we zo een heel jaar buiten. Je hoeft nooit moeilijk te doen wat voor kleren je aan zal trekken want het is bijna altijd een korte broek en een luchtig shirt. En dat blijft zo!

De avonden worden voor een groot deel gevuld met het bijhouden van onze website, het lezen en beantwoorden van de mail, het ordenen van de digitale foto’s en het monteren van de gemaakte video’s. Veel computergeknutsel dus. Onze laptop wordt goed gebruikt. Degene die niet achter de computer zit is lekker aan het lezen. We zijn al boeken in het Engels aan het lezen want we zijn vrijwel door onze voorraad meegenomen Nederlandse boeken heen. Voor de kinderen hebben we een aantal familieleden ingeschakeld om extra kinderboeken op te sturen. Ze lezen zich suf en zijn vrijwel door de meegenomen jaarvoorraad heen.

Zaterdag 6 september. Vandaag hebben we weer gereisd. Vanaf Katherine zijn we zo’n 250 kilometer opgeschoven naar het Noorden. De bestemming is een klein plaatsje met de naam Batchelor. Op de camping is het, als wij aankomen, nog redelijk rustig. Snel de boel weer even opgezet. Het plaatsje heeft niet al te veel te bieden maar op slechts 25 kilometer afstand ligt het Litchfield National Park. Dat is ons door meerdere mensen aangeraden. Morgen gaan we daar de hele dag rondkijken. Tegen het eind van de middag loopt de camping toch nog redelijk vol.
Hier in Australië wordt er toch heel anders gekampeerd dan wij gewend zijn. De mensen trekken echt van plaats naar plaats. Vaak wordt er ’s ochtends vroeg (uur of zes) al afgebroken. Wij doen het op onze reisdagen iets rustiger aan, we gaan er om zeven uur uit en zijn tegen half negen reisklaar. Het is altijd weer leuk om even rond te kijken op de camping. Je ziet de meest fantastische campers en caravans. Veel zogenaamde “off the road” aanhangers met uitklaptent en voorzien van alle gemakken. Enorme campers met uitschuifdelen en bijbehorende aanhangers waarop dan nog weer een 4WD meegesleept wordt zijn geen uitzondering. Wij doen het wat dat betreft vrij simpel. Maar we zijn wel blij dat we gekozen hebben voor een 4WD met caravan in plaats van een camper. De auto wordt regelmatig gebruikt terwijl de caravan op de camping achterblijft. We zijn op deze manier veel flexibeler. En belangrijk is dat we nu ook de verharde weg (sealed road) kunnen verlaten als het nodig is, bijvoorbeeld in de National Parks. We zijn nu 7 weken echt aan het reizen en hebben al een ruime 7000 kilometer afgelegd.

Zondag 7 september. Vanochtend nietsvermoedend wakker geworden. Eerst maar even douchen en poetsen. Bij terugkeer in de caravan was er een verrassing. De beide meisjes hadden een prachtige tekening met bijbehorende gedichtjes gemaakt en er lag een stapel cadeautjes op het bed. Wat bleek er aan de hand te zijn? Juist ja, het was vaderdag in Australië. Ik wist nergens van maar de dames wel. Het bleek in alle winkels ruim van te voren al aangekondigd te hebben gestaan. Ik had niets gezien. De verrassing was compleet dus. Het waren praktische cadeautjes die we goed kunnen gebruiken bij het kamperen zonder caravan (in ons tentje dus, dat gaan we binnenkort doen in Kakadu National Park).

Na het ontbijt hebben Lisa en Mirthe nog wat schoolwerk gedaan en toen ze daar klaar mee waren zijn we op stap gegaan naar het dichtbij gelegen Litchfield National Park. Daar hebben we maar liefst drie plekken bezocht waar watervallen waren. Bij twee daarvan kon er ook gezwommen worden. Dat was op zich geen straf want het was behoorlijk warm vandaag. Weer erg mooi om te zien. Fantastische plekken met veel natuurschoon. Ondanks het feit dat we nogal wat foto’s en videofilmpjes produceren maken we ons toch al wat zorgen hoe we dit alles gaan onthouden. Het is een aaneenschakeling van prachtige dingen, Het één is nog mooier dan het andere. Al met al hebben we een fantastische dag.

Morgen gaan we naar Darwin met ons hele hebben en houden. Gelukkig maar een klein eindje rijden (100 km). We hebben het plan om zo’n 3 dagen in Darwin te blijven (op een camping natuurlijk). In Darwin laten we de auto ook even nakijken. Behalve de accu problemen hebben we sinds een 1000 km geleden ook wat olie in het koelsysteem (klinkt niet echt goed!!). Gelukkig hebben we bij de aankoop van de auto een zogenaamde All States Warranty afgesloten. Door heel Australië kunnen we bij problemen aankloppen bij een aantal geselecteerde garagebedrijven. Vanuit Katherine hebben we een afspraak gemaakt bij een garagebedrijf in Darwin. We hopen dat het snel en soepel opgelost kan worden.