Week51

week51: 28 juni t/m 6 juli 2004 geschreven door: Thea
 De laatste week!!!
En deze week in deze week, ………….. de laatste week!! Tja, je weet dat het zo is als je aan zo’n reis begint, aan alles komt een eind. Dus ook aan dit avontuur, al was het een heel jaar, en leek er in het begin geen eind aan te komen. Deze week voor ons dus tijd voor nabeschouwingen. Ook al is het nog niet echt afgelopen, altijd een beetje gevaarlijk natuurlijk, je weet maar nooit wat er in de laatste minuten nog kan gebeuren 😉

Maar goed, laat ik gewoon met het verslag beginnen. Maandag besluiten we naar de stad te gaan met onze auto. Dat kan nog wel eens de laatste keer worden, want er is een goed bod gedaan op de auto. De ‘automarket’ heeft haar waarde bewezen, er zijn twee bieders geweest, en dat was genoeg. We weten nog niet precies wanneer de overdracht is, dus karren we nog maar even naar het centrum. We brengen een lading kinderboeken naar een motel, waar een geëmigreerd Nederlands/Engels gezin over een weekje een paar dagen hun intrek neemt. Wij kunnen niet alle boeken weer mee terug nemen naar Nederland, en zo hebben de boeken een aanzienlijk betere bestemming dan de vuilnisbak. Aansluitend kopen we nog even een souvenir winkel leeg. Althans, zo voelt het. We twijfelen meteen of we de maximaal mee te nemen kilogrammen zo niet gaan overschrijden. Maar goed, dat zien we dan wel weer. We moeten ten slotte wel wat tastbare herinneringen meenemen, en dat gaat prima lukken.

Dinsdag wordt een emotionele dag. Nou ja, we nemen afscheid van de caravan 😉 Bijna een jaar lang ons ‘huisie’. We hebben aanzienlijk meer binding met onze caravan dan met de auto. Maar ik weet niet of dat nou wat over ons zegt, over de caravan of de auto. Peter en Karen zijn gisteren nog even met alle drie de kinderen langs geweest. Even praten en de caravan bekijken, Lisa en Mirthe zijn nog met twee van hen naar het springkussen geweest, dolle pret. En vandaag komen ze ‘haar’ halen. Ik overdrijf niet als ik zeg dat onze kopers erbij staan te stralen. Ze vinden werkelijk dat ze een lot uit de loterij hebben, en dat maakt ons natuurlijk nog trotser op ons tijdelijk onderkomen. Overigens bezweren ze dat we, als we ooit weer terug komen in Brisbane, we langs moeten komen, er zal altijd een plekje voor ons zijn. Heb ik al eens iets gezegd over de vriendelijkheid en de gastvrijheid van Australiërs? 😉 Karen helpt mij en de kinderen onze spullen naar de cabin te brengen. Niet alles past namelijk in de auto. Dat geeft nog even weer welke inspanning we moeten leveren om over 5 dagen zonder overgewicht bij het vliegveld aan te komen.

We hebben een prima cabin. Alles is net nieuw, en de inventaris is behoorlijk compleet. Ik verheug me zeer op het feit dat we weer onze eigen douche en WC hebben (of zoals Bev later zegt ‘You’ve got an indoor toilet’ :-). Dat klinkt als klagen over het camping leven, maar dat is niet zo. Het is alleen zó’n luxe gevoel om wel je eigen toilet te hebben. Jullie begrijpen dat het vast makkelijk wordt om een ‘geschikt’ huis te vinden in Nederland 🙂 Ook de meiden vinden het allemaal prachtig, en we staan nog bijna bij de speeltuin ook. Dat worden dus vast leuke dagen. We merken dat het grote regelen is begonnen. Het kost René bijna de hele middag om de overschrijving van de caravan voor elkaar te krijgen. Volgens hem zijn ze hartstikke gek hier in Australië. Wat dit betreft dan. Waanzinnig veel papier werk, controle van van alles en nog wat. En ook nog met de Bakers naar de bank, centjes halen. De regels zijn zo streng omdat Australië in een heleboel opzichten eigenlijk gewoon 5 verschillende ‘landen’ zijn, staten. De belastingregels verschillen behoorlijk. Eigenlijk is het dus of je een auto van het ene land naar het andere invoert. En dus zijn er aanzienlijk meer regels dan we hadden verwacht. En dat kost tijd. Maar goed, aan het eind van de middag zitten we tevreden op ons bed centjes te tellen. Zoveel briefjes van 100 dollar hebben we nog niet eerder bij elkaar gezien 🙂

Ook de woensdag gaat voor een behoorlijk deel op aan het regelen. Dit keer nemen we afscheid van de auto. Maar nu komt de nieuwe eigenaar hem niet afhalen, wij moeten hem brengen. Geeft niks, René offert zich weer op. Overigens is er deze ochtend ook sprake van mijn kant van een opoffering. Lisa en Mirthe hebben hun zinnen sinds ons eerste verblijf hier op de bingo gezet. Ze hebben zoveel plezier gehad de eerste keer met Megan en familie, dat ze dat graag nog een keer herhalen. En mama mag mee. De dames hebben er rode wangetjes van gekregen, en ik moet zeggen, het is natuurlijk erg goed voor het leren tellen in het Engels. Vooral Lisa blinkt uit. Ze weet direct zonder enige aarzeling alle nummers.

René komt halverwege de bingo nog even langs rennen (ook met een rood hoofd overigens, maar dat heeft een andere reden). Het blijkt dat ze bij de instantie waar de overschrijving plaats moet vinden, geen juiste formulieren hebben voor een Western Australia auto !?!? We boffen, René heeft zo’n formulier meegenomen bij de instantie in Bowen, gewoon om te weten hoe die eruit ziet. Hij heeft het formulier bewaard, en kan hem dus meenemen naar de verkeersinstantie. Gelukkig maar, tijd om te wachten of/tot zo’n formulier uit Perth komt hebben we niet. Al met al zijn we aan het begin van de middag ook de auto kwijt, en kunnen we nog wat 100-tjes extra tellen.

Verder genieten we die middag van onze cabin en het caravan park. ’s Avonds kijken we op de TV nog een staartje Wimbledon, daar krijgen we dus ook minder van mee dit jaar. Wel de uitslagen de volgende dag, maar de tijden zijn niet echt ideaal natuurlijk. Vannacht Nederland-Portugal, we zijn benieuwd!!

De volgende ochtend ga ik met de meiden pannenkoeken eten. Maar dat valt een beetje in het water. En niet omdat het bij het zwembad wordt gehouden, wij staan nog maar net in de rij om een naamkaartje op te krijgen of het begint te regenen. Niet met bakken, maar wel zo’n vervelend miezer regentje waar je flink nat van kunt worden. Onze trek in pannenkoeken om half negen ’s ochtends is nou ook weer niet zo groot dat we het er voor over hebben nat te regenen, dus maar weer terug naar de cabin. Ondertussen heeft onze SMS-service nog niet gewerkt. We weten de uitslag van de voetbal nog niet. Langs de TV zenders zappend zoeken we een journaal op. Uiteindelijk zien we op een Spaanse !?!? zender de uitslag. Jammer maar helaas, geen Oranje in de finale. Wij hoeven dus niet eerder naar huis.

We besluiten toch nog een reef-trip te boeken. Misschien is het weer niet geweldig, maar het zou toch zonde zijn als we het wereldberoemde rif helemaal niet zien. Vrijdag en zaterdag zijn waarschijnlijk redelijke dagen. Kijken wanneer er plek is. We zijn nog wel toe aan wat actie. Anders wordt het toch een beetje zitten wachten tot we terug gaan, en dat zou jammer zijn.

Vrijdag bellen we nog even met onze nieuwe vrienden uit Cairns en hun Monopoly kids. Wij zouden het leuk vinden Bev, Dunk en de kinderen nog even te zien voor we weg gaan. Bovendien hebben we natuurlijk nog allerlei restgoederen. Niet alles kan mee naar Nederland, en weggooien is ook zonde. Zaterdag trekt de familie in een huurhuis hier in Cairns, ze kunnen dus nog wel wat spulletjes gebruiken. We spreken af dat ze om een uur of 3 nog even langskomen. Voor een kopje koffie, zegt Bev. Maar dat wordt een biertje. De familie doet keurig aan de BYO (bring your own) traditie van Australië. Een koeltas vol met drank(jes) en nog een tas met overige versnaperingen. We vragen hoelang ze denken te blijven, maar het is toch echt gewoon alleen voor de borrel. En een borrel wordt het. Reuze gezellig natuurlijk, en ze zijn ook erg blij met onze ‘afdankertjes’. Na een tijdje hebben de kids alle speeltoestellen wel gezien, en liggen er 4 slaperige kinderen op het bed TV te kijken. Hoe dan ook, we vermaken ons alle 8 uitstekend. We hoeven zondag geen taxi te nemen naar het vliegveld, we zullen worden uitgezwaaid door Dunk, Max en Jed. Gezellig, en makkelijk natuurlijk.

Dan hebben we zaterdag nog ons boottochtje naar het reef. En we hebben er zin in. Vrijdag was het heerlijk weer, en vandaag zou het vergelijkbaar zijn. Daar is ’s ochtends nog niet veel van te merken, de lucht is egaal grijs, en het miezert af en toe wat, als wij om 6 uur uit bed stappen. Jawel, 6 uur, een record voor ons dit jaar. Het is behoorlijk dringen bij de pier. Niet alleen om onze boot op te komen, maar er zijn nogal wat boten die volgeladen worden. Als we eenmaal varen lijkt het wel een highway. Voor, achter en naast ons boot na boot. Na een uur varen wordt dat overigens aanzienlijk minder. De vloot verspreidt zich, alle rederijen hebben een eigen gebiedje op het Great Barrier Reef waar zij mogen liggen, snorkelen en duiken.

We zitten aan tafel bij een Australisch gezin, pa en ma en twee kids, die iets ouder zijn dan Lisa en Mirthe. We babbelen gezellig wat tot we aankomen bij de plek van bestemming. We zijn natuurlijk benieuwd hoe het onderwaterleven er hier uitziet. Bovendien is dit onze eerste duik nadat wij gecertificeerde Open Water Divers zijn geworden. Beetje spannend dus. Het weer valt overigens nog steeds tegen. Grijze lucht en een frisse wind. Het merendeel van de tijd zijn we dus binnen in de boot. Dat gaat prima, want het is een behoorlijk omvangrijke schuit. Niet iedereen ervaart het zo. We zien die dag een aantal gevalletjes zeeziek. Groene en gele mensen, die de goede kant van de boot moeten zien te vinden om te zorgen dat ze zichzelf niet bevuilen. Maar goed, dat lot blijft ons bespaard.

De meisjes zijn behoorlijk op hun gemak, tijdens de reis, maar ook als ze gaan snorkelen. De mevrouw bij ons aan tafel houdt ze eerste nog even in de gaten als René en ik onder water zijn verdwenen. Maar meldt ons als we weer boven komen, dat dat verder niet nodig was. Ze waren volkomen relaxed, en konden in dit geval ook zelf bepalen wanneer ze weer aan boord en van boord wilden. Als wij dan ook boven water komen zitten de meiden al achter een heerlijke lunch die ze zelf hebben opgehaald.

Wij zullen twee duiken snel achter elkaar maken. Eentje naar links van de boot om een koraal eiland heen, en eentje naar rechts waar we langs een muur van koraal gaan zwemmen en weer terug. René en ik zijn goed gewend. We merken dat dit ‘al’ onze 7e en 8ste duik zijn. We kunnen rustiger rondzwemmen, en hebben dus meer tijd voor de omgeving. En mooi is het. Nogmaals, we hebben een beetje pech met het weer. De echte felle koraalkleuren zijn er niet, dat is alleen zo als de zon schijnt. Maar er is genoeg te zien. We boffen als we vlak bij ons nog een reuze schildpad langszwemt. Die zijn hier in dit gebied niet vaak, vertelt onze gids later.

Onze eerste duik moeten we voortijdig beëindigen. René blijkt een bijna lege tank te hebben. We hebben keurig voor de duik aangegeven, dat hij nogal veel lucht verbruikt. ‘No worries’ was het antwoord, zou allemaal goed komen. Nou dat was niet helemaal zo. Vervroegd opstijgen werd het. Daarna wilden ze wel luisteren, en voor de tweede duik werd René gewoon met 50 bar extra naar beneden gestuurd. Dat ging beter. We duiken langs een prachtige koraal muur, en aan het eind zien we een reuze ‘clam’, dat is een giga schelp. Doorsnee meer dan een meter. Echt fantastisch om te zien. Bovendien kunnen we melden dat we nu echt tot 18 meter diepte hebben gedoken. Kort, want het koraal is minstens zo mooi op een metertje of 10 diepte, maar het staat wel in ons logboek vermeld 🙂

Lisa zegt ’s avonds voordat ze gaat slapen dat ze niet het gevoel heeft dat we morgen naar huis gaan. Ze is er niet blij om, maar ook niet verdrietig. En ik denk dat dat vrij goed het gevoel van ons alle vier weergeeft. We weten natuurlijk al een tijdje dat we 4 juli naar Nederland vliegen, maar het roept gemengde gevoelens bij ons op. Tuurlijk zijn we hartstikke blij dat we iedereen weer terug zien. En ja, we verheugen ons enorm op de ontmoeting met ons nieuwe neefje. Maar we laten ook een prachtig jaar achter. Het is voorbij, en het komt niet meer terug. We zijn zo op elkaar ingespeeld dit jaar, wij zijn onze kinderen (nog) beter gaan kennen, en het zal omgekeerd ook zo zijn. Uiteindelijk komt het er op neer dat deze gevoelens zich uitmiddelen. We voelen ons allemaal ‘neutraal’ en net als vlak voordat we weggingen vorig jaar, voelt het ook een beetje onwerkelijk. Gaat het echt gebeuren, zijn we echt met een uurtje of 30 weer in Nederland?

En ja, dan wordt het toch gewoon zondag 4 juli. Laatste spulletjes inpakken. We hebben overlegd met de camping dat wij iets later mogen uitboeken, zodat we niet nog wat extra uurtjes hoeven door rond te zwerven. Maar om goed 11 uur leveren we de sleutel in van ons huisje in het kinderparadijs. Op naar het vliegveld. Zoals gezegd worden we gebracht door Dunk en de kids. Bev staat weer gewoon op de markt vandaag. Gisteren zijn ze in een huis getrokken, voor het eerst in 4 jaar. Ze zijn er allemaal opgewonden van, en de jongens hebben bijna niet geslapen. We zien dat ze ervan genieten.

Op het vliegveld aangekomen nemen we twee trollies 🙂 De bagage past echt niet op één karretje. We boffen, de dame achter de incheckbalie heeft hele verhalen over haar moeilijke ochtend. Veel begrip en humor van onze kant doen haar (volgens ons) een oogje dichtknijpen over de extra kilo’s die wij mee willen nemen naar Nederland. Een kort rekensommetje laat ons zien dat we tegen de 90 kilo zitten. Gewoon vriendelijk blijven lachen 😉

Het eerste gedeelte van de vlucht brengt ons naar Singapore. Als we op tijd vertrekken en landen, duurt dit stuk 6½ uur. We hebben geen vertraging en de vlucht verloopt soepel. Singapore is echt een verhaal apart. Het vliegveld lijkt een stad op zich. Het is waanzinnig groot en luxe. Er zijn natuurlijk allerlei winkels en eetgelegenheden. Maar er zijn ook bubbelbaden, er is gelegenheid tot massages én er is een zwembad. Dat hadden we gelukkig doorgekregen van een ander Nederlands stel met kinderen, die daar ook een paar uur hadden doorgebracht. Dus we waren voorbereid, hadden onze badspullen bij ons, en konden zo een duik nemen. De meiden leefden helemaal op, groot feest zo’n zwembad op het dak van een hotel in de avondschemer. Het is hier overigens nog een graadje of 30 en dat terwijl het toch al 9 uur ’s avonds is (lokale tijd). Na onze verfrissende duik happen we nog een lekker wokje weg, heerlijk. En voor we het weten moeten we weer boarden voor de grote trip. De vlucht van bijna 13 uur naar Londen.

Het is ondertussen al na middernacht (Australische tijd). En wij zijn behoorlijk bekaf. Lekker slapen dus. Nog voor we de kruishoogte hebben bereikt liggen we alle vier lekker te knorren. Mirthe en ik houden dat nog het langst vol. René en Lisa zijn als eerste weer wakker. Maar, het gaat al met al prima. Toch komen we nog even in een dip. In onze stoelen zit een schermpje met niet alleen de mogelijkheid voor verschillende films, maar ook een kanaal waarop de vluchtgegevens staan. En zonder aanwijsbare reden verspringt de resterende vluchttijd van een uurtje of 6 naar bijna 9 uur!!!! Vooral Lisa ziet dit helemaal niet zitten, en begint wat te mopperen. Na een tijdje kijkt René nog eens goed naar alle info, en ziet dat het aantal nog af te leggen kilometers en onze snelheid niet overeenkomt met de ‘nieuwe’ duur van de vlucht. Het blijkt dus inderdaad een foutje van de computer. Gelukkig maar, we zullen gewoon om iets na vijven (lokale tijd) in Engeland aankomen. Nog voor zessen staan we dus in Londen in de volgende vertrek terminal. Niet dat we al vertrekken, dat duurt nog even, maar wel voor een lekker kopje koffie en een croissantje. Overigens kiezen de dames niet voor het croissantje, maar voor een meer Australische muffin. Zo zie je maar weer dat je in een jaar toch een iets andere smaak krijgt 😉

Mirthe geeft nog even toe aan de vermoeidheid. Zij gaat lekker languit op een paar stoelen liggen, en slaapt zo. Lisa probeert het ook, maar het lukt haar toch iets minder. Straks nog maar even proberen in het vliegtuig. Maar dat duurt nog even. Ik kan me van beide keren dat ik op Heathrow ben geweest herinneren dat het redelijk chaotisch leek, ook nu gaan niet alle vliegtuigen op tijd. Wij staan bijna een uur te wachten. Maar op de een of andere manier lukt het ons toch ‘maar’ een half uurtje te laat te landen. De spanning stijgt, we lopen naar de bagageband, en dan ziet René door de ruiten al een deel van ons welkoms comité. Klein brokje in mijn keel is het gevolg. En de koffers kunnen ons nu niet snel genoeg komen. En gelukkig zijn ze er erg snel, en ook nog eens allemaal 🙂

We worden opgewacht door twee zussen met aanhang en onze twee neefjes, waaronder een lachend ventje van goed 7 maanden. Hij heeft naast een mooie ballon zijn liefste lach meegebracht. Wij mogen hem vasthouden (zonder dat hij in huilen uitbarst), en ook Lisa maakt meteen gebruik van deze mogelijkheid. Mijn beste twee vriendinnen zijn uitgerukt om ons te verwelkomen. Fantastisch!! Het lukt me niet om het droog te houden. Wat is het toch fijn iedereen weer te kunnen knuffelen. Ik zou hier nog een paar alinea’s aan kunnen wijden, voor mij is het duidelijk dat een jaar genoeg is. Ik ben toch echt een ‘kat’ die zich aan mensen hecht. Meer dan aan een omgeving, of zelfs een klimaat 🙂

We stappen allemaal in de auto (meerdere dus) en vertrekken naar Utrecht. Ons zwerversbestaan gaat nog even door. Onze eerste opvang zal bij mijn zus in Utrecht zijn. Daar wachten mijn ouders en Mirthe weet niet hoe snel ze de auto uit moet springen om oma een heeeele dikke knuffel te geven. Even later komen de andere opa en oma en René’s broer nog langs. We boffen (wordt ons verteld), het is droog en redelijk warm weer. De BBQ kan dus aan, en wij genieten van het gezelschap van de rest van de mensen. Ook de kinderen vermaken zich prima, en laten zich van hun beste kant zien. Ze hebben er een reis van 30 uur opzitten, maar dat is niet te merken. Geen tukkie tussendoor of zo, gewoon om half 9 naar bed, en slapen tot de volgende morgen. We zijn trots op onze wereldreizigers, maar dat hadden we dit jaar al eens eerder gezegd, geloof ik 😉

We zijn weer thuis. Het jaar is voorbij gevlogen. Herinneringen en onze mooie website hebben we natuurlijk nog. En ook alle reacties van onze ‘fans’ uit Nederland en Australië. Jullie allemaal bedankt voor jullie mooie e-mails en jullie enthousiasme.

Ondertussen zijn we alweer een weekje in Nederland, over de inburgering en onze eerste indrukken en belevenissen zal ik binnenkort nog een verslagje doen. Maar hoe dan ook, dit jaar is een heerlijke ervaring geweest. Het smaakt naar meer. Om de grootouders even gerust te stellen, dat zal niet meteen een jaar zijn. Maar het verslavende stofje dat reizen heet is ons bloed binnen geslopen. De prachtige belevenis om nieuwe dingen te zien, en te ontdekken dat er overal op de wereld prachtige mensen wonen, is eentje die we vaker willen ervaren. Nu is het grote genieten van ‘iedereen weer te ontmoeten’ aangebroken. Wel merken we direct dat we niet barsten van de tijd om dat te doen. Zeker niet omdat we alles hier nu nog moeten regelen, van auto tot huis, en dus nog geen vaste woon of verblijfplaats hebben. Maar dat gaat allemaal goed komen, ‘No worries’ 🙂

Nogmaals iedereen bedankt voor de positieve bijdrage aan dit jaar. Vooraf hadden wij het ons niet beter, en minder zorgeloos, kunnen voorstellen. En wij kunnen iedereen een trip(je) naar Australië aanraden.

Tot ziens!!!!