Week31

week31: 8 februari t/ 15 februari 2004 geschreven door: Thea
 De week van de her-ontmoetingen.
En dan is het alweer maandag 9 februari. Time flies …. en wij vandaag ook. Terug naar Melbourne, en het moet gezegd, we hebben er alle vier zin in. Het voelt een klein beetje als ‘naar huis’ gaan, maar dan met de wetenschap dat we nog niet aan het werk hoeven 😉 Dus op naar het vliegveld.

We leveren de camper in bij het Maui depot, deze is vlak bij de luchthaven gevestigd. We verwachten een degelijke en strenge controle, dus de camper een beetje uitgesopt en alles netjes opgeruimd. Niets is echter minder waar. De vriendelijke juffrouw van de camperverhuur loopt even om de camper heen, ziet geen deuken, en vindt het prima. Vooruit, wij dan ook maar, maar dit toch als tip voor camper huurders: Gewoon vies laten.

Omdat dit dus allemaal vrij vlot verloopt, en we ook meteen een ‘lift’ krijgen van Maui, zijn we al om goed elf uur op de luchthaven. Lekker op tijd, alhoewel …… We zien ons vluchtnummer niet op de borden staan. Ahum, dat is wat vreemd. We hebben niet gebeld om onze vlucht te ‘confirmeren’. Dat hebben we wel gedaan toen we vanuit Australië vertrokken naar Nieuw Zeeland, maar toen kregen we te horen dat dat niet meer hoefde. Maar even naar de balie van Qantas, en daar wacht ons een onaangename verrassing. De vlucht is al vertrokken. ‘Wanneer heeft u geboekt’ vraagt de vriendelijke dame. Ehh, tja, da’s toch zeker al een maand of 4 geleden. Aha, daar heb je het al. In november zijn de vliegschema’s gewijzigd. Och jee, daar vallen wij als halfbakken wereldreizigers weer vreselijk door de mand. We hadden toch echt even moeten bellen en/of op internet kijken of er geen wijzigingen in de vluchttijden waren.

Een beetje zenuwachtig staan we bij de balie rond te drentelen. De vriendelijke juffrouw roept iets over Sydney, daar gaat vanmiddag namelijk nog wel een vlucht naartoe. Maar ja, hoe dan weer in Melbourne te komen ?!?! Ze rommelt en mompelt nog wat, en belt dan Air New Zealand. Hangt weer op, en vraagt ons of wij er bezwaar tegen hebben met Air New Zealand vanmiddag naar Melbourne te vliegen. Nee, natuurlijk niet !!!! Nou, dat is dan geregeld, we krijgen een met pen bijgewerkt vliegticket, en een computeruitdraai. En we kunnen nu 5 minuten later dan gepland instappen bij ANZ. Een dikke pluim voor Qantas, zonder kosten hupeke op een ander toestel !!!! Het is natuurlijk een Australische vliegmaatschappij, dus: No worries 🙂 Een beetje hyper van opluchting gaan we maar even een kopje koffie drinken, ppfff dat was op het nippertje. De reisgoden blijven ons gelukkig goed gezind. Mirthe wil nog wel even kwijt dat zij het prima vindt zo. ‘Kijk mama, als we geweten hadden dat we zo vroeg al moesten vliegen, moesten we vast al voor 6 uur wakker worden. En dat is toch niet fijn?’ 🙂

Het vliegen zelf verloopt verder prima. Het vliegtuig heeft een half uur vertraging, maar ja, je hoort ons niet klagen. Als toetje krijgen we nog een heerlijk uitzicht over de Great Divide, de bergketen die aan de westkant van het Zuidereiland ligt. Omdat we net opgestegen zijn vliegen we dus relatief laag over deze Alpen. We kunnen de verschillende sneeuwpartijen goed zien liggen. Ook zie je her en der duidelijk de baan van een gletsjertong. Dit is tot nu toe het mooiste uitzicht dat ik vanuit een vliegtuig heb gezien. En nee, dit heeft niet met de geschiedenis van vanochtend te maken.

We zijn een beetje zenuwachtig voor de aankomst. Een van de weinige ‘vervelende’ ervaringen in Australië die wij hebben gehad, is toch wel onze eerste intocht. Het staat nog goed in ons geheugen gegrift. Twee uur wachten in Perth voordat we de schuifdeuren door konden. Arme Louise, die al die tijd toen op ons heeft staan te wachten. Maar zoals het wel vaker gaat als je iets vreest, het verloopt voorspoediger dan we hadden kunnen dromen. Tuurlijk moeten we de douane weer door, en wordt er weer stevig in ons paspoort gekeken, maar zonder rijen en dus best snel. En dan wacht ons de tweede verrassing van die dag, maar deze keer een fijne. Als we de schuifdeuren doorlopen horen we: ‘Hé, Dutchies’. Natuurlijk draaien wij ons hoofd om, en daar staat Brendan !!! Hij komt ons maar even ophalen. Volkomen overdonderd sta ik hem aan te kijken. Hoe wist hij dat nou, we zitten niet eens op ‘de goeie’ vlucht. Maar Brendan legt in zijn zeer kenmerkende nuchterheid uit dat er voor die middag maar één vlucht vanuit Christchurch naar Melbourne op het program stond. En wij hadden gezegd dat we die middag vanuit Christchurch zouden vliegen. Hij heeft thuis iedere keer op het internet gekeken tot die vlucht was geland, en is toen in de auto gestapt. Hij kon ons vandaag niet blijer maken. Ook de meiden snappen er niets van, maar vinden het heerlijk dat ze niet nog een keer ergens op hoeven te wachten vandaag.

Bij de residentie van Brendan en Paloma aangekomen worden we meer dan hartelijk ontvangen door Paloma, die net terug is van haar werk. Ja, dit is toch echt een beetje thuiskomen na onze ‘vakantie’, hoor. En de volgende aangename verrassing staat letterlijk op ons te wachten. Het blijkt dat de heer des huizes van ons ‘Melbourne’s thuisgezin’ geen vieze auto kan zien. Dus onze auto is schoon. Nee, nee, niet gewoon schoon, brandschoon. Geheel gewassen en gepolished!! Ik weet zeker dat hij nog mooier staat te glimmen dan toen we hem gekocht hebben. Jullie begrijpen, Brendan kan voor ons niet meer stuk. We babbelen ons gezellig door een hap eten heen, en ook de avond komen we erg snel door. Om elf uur, voor ons eigenlijk al 1 uur ’s nachts vanwege het tijdverschil, duiken we lekker ons bed in. Reizen blijft vermoeiend 😉

De volgende dag ‘gewoon’ om 8.30 op. We ontbijten en nemen aan het eind van de ochtend de tram, jawel een echte aan van die draadjes, naar het centrum. Het zou toch zonde zijn deze extra dag in Melbourne niet te gebruiken om nog even wat van de stad te ruiken en te zien. Dit lukt ons prima. Eerst naar de beroemde ‘Victoria Market’. Ik weet niet of het de oudste markt van Melbourne is, maar wel de beroemdste. De markt wordt in markthallen gehouden. De hallen zijn al behoorlijk oud en errug groot. Zo’n grote markt geeft altijd weer een bijzonder sfeer. En in het visgedeelte ook een bijzondere reuk. Daarna even een frisse neus halen in het naastgelegen park. Lisa en Mirthe zijn nu na de trampoline fase bezig met een handstand periode. En beiden maken goede vorderingen. Lisa kan zelfs al een pasje of acht op haar handen lopen. En Mirthe begint leuke radslagen te maken, en oefent verder nog wat op haar vallen. Jullie begrijpen, als ouders kun je van dit soort capriolen bijna geen genoeg krijgen. Vooral ook omdat de dames natuurlijk nogal eens bekijks hebben. Niet alle Australische kinderen hebben een geschikte bouw om op de kop in een park te gaan staan, zeg maar.

We lopen via alle gerechtsgebouwen die je maar kunt verzinnen (tot ‘The Supreme Court’ aan toe) richting binnenstad. In het kader van de opvoeding proberen we onze dames uit te leggen waarom er (minstens) vier gerechtshoven zijn. Na een paar minuten besluiten we dat dit misschien nog iets te vroeg is. Maar even een paar jaar wachten, misschien begrijpen wij het dan zelf ook wat beter 😉 Zowel wij als de dames zijn zeer verbaasd over het feit dat rechters (en waarschijnlijk ook nog wel wat andere deelnemers aan de rechtsgang) hier nog steeds pruiken dragen, en daar ook gewoon mee over straat lopen. Wij weten niet ‘waar dat nou goed voor heb’. Oplossingen van deze prijsvraag kunnen worden ingezonden, het mailadres is bekend. De leukste inzending …, enz, enz.

Helaas begint het te regenen. Dit bekort ons bezoek aan het centrum een uurtje. We nemen te tram weer terug naar Essedon. Het openbaar vervoer van Melbourne krijgt wat ons betreft een dikke voldoende. Als goede inkoper heb ik natuurlijk de prijs/prestatie verhouding goed gewogen 😉

Als we ‘thuis’ komen is alleen Paloma nog niet weergekeerd van haar werk. Ze hebben drie kinderen, alle drie jongens. Dus een totaal ander gezin dan ons ‘meidenhuis’. De jongste twee zijn ijverig (omstebeurten) hun pianolessen aan het instuderen. We drinken een kopje thee met Brendan en vertellen onze belevenissen van die dag. Als Paloma thuiskomt, kan ze meteen weer op pad. Xavier en Simon zitten namelijk op een zwemclub. De dames zijn ook uitgenodigd, en dat hoefde ze geen twee keer gezegd te worden. Ze gaan met Paloma en de jongens mee. Wij zijn aangenaam verrast door het feit dat ze niet eens vragen of een van ons twee mee gaat. Wat worden ze toch groot 🙂 Overigens is dit zeker ook een teken dat de dames zich hier thuis voelen.

Daarna lekker eten in het drukke gezin. Brendan moet namelijk weer aan het werk en Xavier naar de scouting. Aahhh !!! Dat staat ons vast straks ook allemaal weer te wachten als we terug zijn. Gelukkig, nog 5 maanden te gaan, en niet zoals mijn zus me mailde 4 maanden !! ‘s Avonds bekijken we samen met Paloma de foto’s van hun reis door het centrum en langs de oostkust in 2001. Het centrum en het noorden is een feest der herkenning en we doen af en toe een spelletje wie het eerst de naam van een plaatsje kan noemen. En van de oostkust dromen wij alvast. Palmen, witte stranden, helder blauw water. Nee, we komen nog niet terug naar Nederland.

Woensdagochtend laten we nog even twee nieuwe banden op de auto zetten. Bij kennissen van Brendan. We moeten tenslotte nog een paar maanden (heb ik het nu genoeg benadrukt?), en het lijkt ons toch handiger dit nu te doen dan te wachten. Nu hebben we er zelf ook nog plezier van. Maar dan nadert toch echt het afscheid. Misschien niet voor lang, want we worden van harte uitgenodigd na Tasmanië ook nog even onze neus te laten zien. Omdat het misschien wel handig is voor ons, maar ook ‘gewoon’ vanwege wederzijde gezelligheid. Wie weet. We laten het nog even in het midden, even kijken hoe zo’n bootreis gaat en hoe het werkschema van Debby (Buln Buln) eruit ziet. Daar halen we na onze Tasmanië ervaring onze caravan weer op.

We brengen voordat we op de boot stappen nog even een bezoekje aan het strand en de pier van St. Kilda. Een van Melbourne’s beroemde stranden. We worden getrakteerd op zeker een honderdtal zeilboten, die deelnemen aan een wedstrijd. Het ziet er prachtig uit. Daarna begeven we ons naar de ‘Spirit of Tasmania’. De boot en ons bed voor vannacht. De boottocht is eigenlijk helemaal ’s nachts. Wel een beetje jammer. We zijn wel onder de indruk geraakt van de smalle doorgang aan de zuidkant van de baai van Melbourne (zie week 25) en het is toch wel jammer dat je dit nu mist (donker en slaap). Maar goed, de boot valt ook zeer positief uit. We hebben al wat veerboten achter de rug, Kangaroo Island, Nieuw Zeeland van noord naar zuid. Maar deze boot lijkt niet op die veerboten. We hadden wat armzalige britsen verwacht om de nacht door te brengen, maar we hebben een heerlijk kamertje met eigen toilet én douche !! Overigens, over smalle doorgangen gesproken. Ik kan me nu wel iets voorstellen bij paniek die uitbreekt als er iets met het schip gebeurd. In de gangen bij de slaapcabines kun je elkaar niet passeren, er geldt ook een soort eenrichtingsverkeer. Je hoeft niet al te veel verbeeldingskracht te gebruiken om je de narigheid voor te stellen mocht er iets met het schip gebeuren. Afijn, het is rustig weer 😉 Gelukkig zijn niet alleen René en ik onder de indruk van het schip met haar 11 verdiepingen. De dames lopen ook met open mond rond. Verschillende bars, TV’s, restaurants, speelgelegenheden, winkeltjes. Als ik de volgende ochtend (tuurlijk, echt iets voor mij) de Lonely Planet lees, staat daar dan ook dat de ferry meer lijkt op een drijvend hotel, dan op een veerboot.

We slapen allemaal lekker maar een beetje kort. De boot komt namelijk om 7 uur al aan op Tasmanië. We karren de boot af en gaan naar het oosten. Aangezien we zaterdag in Hobart willen zijn, is dit de handigste route. We stoppen na goed een uur in Launceston. Hier is genoeg te beleven voor de rest van de dag en wij hebben genoeg gereisd. Na wat boodschappen en onze installatie in een cabin (met jetstream-bad) gaan we naar de beroemde kloof van Launceston. Dit is een natuurgebied waar de rotswanden bijna kaarsrecht een kloof vormen. We stappen nog even in een stoeltjeslift en banjeren heerlijk rond. Het doet ons wat denken aan de Kimberly in het noord westen, maar dan iets ‘gecultiveerder’. Rotsen, groen en water, ook dit blijft een heerlijke combinatie.

De rest van de middag en avond genieten we van de luxe van onze cabin. Morgen gaan we weer in onze tentjes kamperen. Aan de oostkust. Rond etenstijd belt Rosie op onze mobiel. Even kijken of wij al op het eiland zijn. Morgen verhuizen ze terug naar hun huis, maar ze verwachten ons toch écht zaterdag. We zeggen dat onze plannen natuurlijk nog kunnen worden gewijzigd, maar daar wil ze niets van horen. Wordt vervolgd.

Wij vervolgen onze weg vrijdag naar de oostkust. Een redelijk ruig gebied. Volgens een aantal ondergewaardeerd, want er zijn prachtige stranden en andere natuurverschijnselen te vinden. De rit is bochtiger en daardoor langer dan gepland. Maar daardoor worden we af en toe wel op prachtige vergezichten getrakteerd. Glooiende hellingen met her en der wat bossen. Dit vele heuvelwerk betekent dat we pas tegen een uur of vier op de plaats van bestemming zijn. Natuurlijk niet nadat we in een kustdorpje een lekkere lunch hebben genoten. De camping op een schiereiland bij Coles Bay. Een heerlijke baai, het schiereiland achter dit dorpje is een natuurpark. Niet moeilijk te zien waarom. Direct achter ons rijzen een paar majestueuze rotspartijen op. Ze doen mij een beetje aan de Kimberly in het Noorden denken. Indrukwekkend om te zien. We besluiten die dag maar geen wandeling meer in die richting te maken. Dit om muiterij in het kamp te voorkomen na de autorit. De tentjes worden dus opgezet, dat is wel weer eens leuk voor de afwisseling. Sinds Kangaroo Island hebben we niet meer gekampeerd. De campkitchen (niet veel meer dan een hut deze keer) staat bijna achter onze tentjes, da’s mooi handig.

We vermaken ons prima, alleen Mirthe en Lisa lopen nog even wat nare muggenbeten op. De dames hadden nog geen sokken aan en de muggen grepen hun kans. Tja, dat hoort er een beetje bij natuurlijk, maar toch knap vervelend.

De volgende dag worden we wakker met …. motregen. Maar dat was niet voorspeld. Wat krijgen we nu. Eerst maar even ontbijten in de campkitchen dan. Ik was nog van plan richting het National Park te lopen. Maar dat laten we nu maar. De bewolking hangt laag tegen de rotsen, en het prachtige uitzicht op Wineglass Bay dat je wordt beloofd na de ‘stevige wandeling’ zal met dit weer ook wel wat minder zijn. We verlaten de camping dus ook wat te laat, want we hebben even gewacht tot het droog was. De rit van vandaag gaat het eerste deel nog langs de kust. Het is niet al te ver, en voor de stops zien we wel even wat het weer ons brengt. We hebben halverwege de middag met Rosie afgesproken.

De toeristenboekjes hebben gelijk, een prachtige omgeving. We drinken koffie in een dorpje halverwege in een soort knutselwinkeltje waar je ook wat kunt drinken. De dames vergapen zich aan alle prachtige kerstspulletjes (jawel, gewoon lekker laten hangen) en de koffie smaakt goed. Het weer klaart lekker op, en we besluiten dan ook een kilometer of 30 voor Hobart af te slaan richting ‘7 miles beach’. Een goede keuze. We maken onze lunch op een grasveldje met picknick tafels, en zitten daarna nog even lekker aan zee. Laat de beloofde 29 graden voor vandaag maar komen. Om ongeveer half 4 rijden we de straat van John, Rosie, Jane en Paige binnen. We hebben onze auto nog niet geparkeerd, of de voordeur gaat al open en daar staan de vriendinnen. We worden hartelijk verwelkomd, en Lisa en Mirthe zien we niet meer terug. Het klikt meteen weer tussen de vier meiden. Dan blijkt dat we midden in de verhuizing zijn beland. Ze trekken vandaag in hun ‘nieuwe’ ‘tweede’ huis. Beetje ingewikkeld allemaal, maar het komt erop neer dat ze nu in het huis trekken dat ze normaal gesproken verhuren, omdat er nog huurders in hun eigen huis zitten. Dat hebben ze verhuurd toen ze 8 maanden gingen reizen, volgt u het nog? Mooi. We voelen ons natuurlijk wel wat teveel. Maar dat wordt zowel resoluut als ook stelselmatig van tafel geveegd. Ze willen er niets meer van horen, we trekken er gewoon met z’n achten in vandaag. En veel meer dan de spullen in de caravan hebben we toch niet nodig? En ze hebben nog gelijk ook.

We moeten haasten, want er staat nog een uitje op het programma. Jazeker, ook hier kunnen we onze gastvrouw en –heer niet uitpraten. Er staat namelijk een concert op het programma. Het Tasmanian Symphony Orchestra (TSO) gaat een deuntje spelen in een park. Een jaarlijks wederkerend festijn, er komen flink wat Tasmaniërs op af (het is namelijk gratis ;-). Het is ook de bedoeling dat we daar gaan picknicken, dat doen ze ook allemaal. ‘Symphony under the Stars’ heet het festijn. Dit blijkt echter een te optimistisch uitgangspunt. Het is weer behoorlijk bewolkt geworden. Hoe dan ook, het is wel heel leuk voor een grote muziektent wat te gaan zitten picknicken. Iedereen heeft dus hele koelboxen met zowel eten als drinken meegenomen. Overal om je heen zie je de Tassies eten en vooral drinken, ook Tassies zijn Aussies tenslotte 🙂 Het is dus eigenlijk meer een social event dan dat hier sprake is van een ‘zwaar’ concert.

De dames lopen wat heen en weer, zoeken de speeltuin op en bekijken te tent eens van wat dichterbij. Als het orkest begint duurt het niet lang meer of de hemel besluit mee te doen. Met een deuntje regen. Eerst nog een echt miezertje, maar later gaat het toch serieus regenen. De dirigent probeert ons nog enthousiast te houden (de eerste dirigent die ik ooit heb gezien die een stand up comedian nadoet en communicatief vaardig is) maar na een uurtje besluiten wij dat dit toch echt genoeg cultuur is voor dit jaar. Thuis drinken we gezellig nog wat, en de volgende dag horen we dat we het juiste besluit hebben genomen. Het is niet meer droog geworden die avond.

De volgende dag is het weer aanzienlijk beter. Nog wel wat bewolking, maar een heerlijk temperatuurtje. John maakt grote plannen, en verzint wel drie uitjes voor die dag. Maar tegen elven besluiten we toch ‘gewoon’ even een tochtje in zijn nieuwe boot te maken. Lekker onder de gigantische brug van Hobart door, nog even een cruise schip laten schommelen door onze golven 😉 En daarna lekker ‘fish and chips’ eten in het centrum. Kijkt dat klinkt ons prima in den oren. En het wordt ook een heerlijk tochtje. Vanaf het water ziet een stad er altijd weer anders uit. En wij kunnen jullie verzekeren dat ook Hobart er super bij ligt. Het lijkt wel of bijna iedereen in de stad een super uitzicht heeft. Zoveel huizen staan er op de heuvels gebouwd. De stad ademt een heerlijk relaxte sfeer uit. Jammer dat het klimaat hier iets te koud is. Anders maakte het kans op een eerste of tweede prijs.

Als we klaar zijn met de fish and chips stellen John en Rosie voor dat René en ik er nog even samen op uit trekken die middag. Dat lijkt ons een prima plan. We denken toch niet dat we Lisa en Mirthe nu meekrijgen naar een ‘oud’ stadje. Zo gezegd zo gedaan. Wij vertrekken richting Richmond, terwijl onze dames bij de nieuwe vriendinnen blijven.

Lekker relaxed slenteren wij door het historische plaatsje Richmond. Er zijn hier nog erg veel gebouwen van begin 1800 in takt. En dat is inderdaad leuk te zien, en geeft een aparte sfeer. Vooral omdat bijna nergens in Australië zoveel gebouwen uit die tijd zo dicht bij elkaar, bewaard zijn. Ook de nog oudste (in gebruik zijnde) brug van Australië is hier te vinden. Als we aan het eind van de middag nog even naar de oude gevangenis willen, ontdekken we dat we niet in een super toeristisch gebied op een super toeristisch tijdstip zijn. ‘Closed’ vermeld het bord. Ach ja, kan gebeuren. Dan maken we nog even een ommetje met de auto en vergapen ons weer aan de vele mooie uitzichten en de mooie strandjes hier.

Als we ‘thuis’ komen worden onze dochters geprezen voor hun gedrag. Heerlijke meiden zijn het, volgens Rosie. En de dames zelf zijn ook zeer enthousiast. Vier vriendinnen. Die avond blijven we lekker binnen. Ook wel eens fijn. En omdat ons gastgezin gewoon weer aan het werk en naar school moet, besluiten we er lekker vroeg in te kruipen. Morgen reizen we voor een nachtje af naar de ‘shack’ van John en Rosie.

 

Wat dat is, en hoe dat bevalt, hopen we volgende week te kunnen melden.