Week2

week02: 19 juli t/m 24 juli 2003 geschreven door: René
 Eindelijk kamperen!
Onze tweede week.

Week twee is het begin van de echte reis. Tot en met maandagochtend zijn we nog te gast in het appartement van Louise en Michael. Ze blijven doorgaan met het verwennen van ons. Ze zijn een geweldige bron van informatie en super gastvrij. Ook de kinderen genieten ervan want ze hebben hun eerste ervaring met Australische kinderen. Oscar (8 jaar) het zoontje van Louise en Michael heeft deze week zijn “winterholiday”, vergelijkbaar met onze kerstvakantie maar dan zonder kerst en Nieuwjaar. Dus eigenlijk helemaal niet vergelijkbaar. Lisa en Mirthe kunnen het erg goed vinden met Oscar. Zonder elkaar te verstaan spelen ze ontzettend leuk met elkaar. Ook Oscar vindt het reuze interessant.

Op zondag (20 juli) zijn Louise en Michael een groot deel van de dag bij vrienden. Ze drukken ons op ons hart om vooral gebruik te maken van de “spa”, een lekker warm bubbelbad in de tuin, en de computer met internetmogelijkheden. Dus Thea en de kids duiken in het bubbelbad en René duikt achter de computer. Tijd om de website te updaten. Het verslag en de foto’s van week 0 en week 1 worden ge-uploaded. Tot op dit moment hebben we nog geen mobiele verbinding met de laptop en de gsm. Misschien morgen.

Zondagavond worden we uitgenodigd voor een afscheidsborrel. Louise doet weer haar uiterste best om het ons aangenaam te maken. De wijnfles maakt daarbij overuren. Het is erg leuk om te zien en te horen hoe het dagelijkse leven in Australië verloopt. We beloven dat we in oktober weer bij hun terugkomen voor een barbecue in het park. Het lag toch al in de planning (zie onze route) om eind oktober weer richting Perth te reizen. Bijkomend voordeel is dat we dan allerlei documenten (stamps en insurance) voor de auto en de caravan bij hun kunnen oppikken want we hebben bij een aantal instanties hun adres als ons adres opgegeven. Louise had ons gezegd dat te doen.

Maandagochtend 21 juli. Eindelijk we gaan op onszelf wonen. We pakken zoveel mogelijk bagage in de auto en laten ook een deel achter bij Louise, dat pikken we vanavond wel op. Eerst maandagochtend langs Telstra (de Australische telecomspecialist) om onze internetverbinding te organiseren. In de Telstrashop gelijk maar even een prepaid-telefoon erbij gekocht. We hadden al ondervonden dat het erg lastig is om in een onbekende omgeving elkaar niet te kunnen bellen als we elk een andere kant op gingen. Voor slechts 129 dollar hadden we een Siemens gsm met 100 dollar beltegoed. Ook wisten ze ons goed vooruit te helpen met de internetverbinding. We kregen een speciaal inbelnummer en daarmee konden we inbellen met gebruikmaking van GPRS (snelle verbinding waarbij je constant online kan blijven, alleen de daadwerkelijke dataoverdracht wordt afgerekend). Na de Telstrashop nog even langs de kampeerwinkel waar de laatste spullen worden gekocht. Onder andere een tentje, een luchtbed en voetpomp. Daarmee kunnen we in een national park overnachten op plekken waar we niet met de caravan kunnen komen.

Tegen een uur of twaalf zijn we bij Peter van de caravandealer. Allereerst wordt onze auto voorzien van de nodige extra elektronica om de elektrische rem van de caravan te kunnen gebruiken. Peter (al eerder genoemd in week1) heeft nog wat verbeteringen aangebracht in de caravan en wat extra aan -en afvoerslangen voor ons geregeld (maar dat mocht z’n baas niet weten). Na een uur of twee is alles klaar. Op naar de camping!! We hadden besloten dat het wel handig zou zijn om in Perth nog een camping te zoeken want er moeten nog steeds een aantal dingen worden georganiseerd en er moet nog het nodige worden aangeschaft. Bovendien kunnen we bij eventuele kinderziektes in de auto en de caravan dan nog terug naar de desbetreffende dealers.

Eind van de middag weer inkopen gedaan in de Big W. Ze groeten me al vriendelijk als ik daar binnenkom. Ook wel logisch want we hebben, in meerdere sessies, bijna ons hele hebben en houden daar aangeschaft. Overigens voor zeer schappelijke prijsjes. Het leven in Australië is zeker niet duur. Tenslotte weer langs Louise en Michael om onze resterende spullen op te halen. Ons appartement wordt alweer bewoond door andere mensen. Best een beetje vreemd om te zien dat er nu anderen op de bovenverdieping rondlopen. Het was al een stukje van onszelf geworden.
Natuurlijk gaat de wijnfles weer open en ik krijg een heerlijk “Swan” biertje. De kids vermaken zich met Oscar en andersom. Louise had de nieuwe bewoners verteld van onze plannen en aangezien zij juist vanuit het noorden kwamen konden ze ons goede informatie geven. Ron kwam met z’n kaart en een notitiebriefje vol met tips voor mooie plekken. Hij kwam uit Melbourne en gaf ons z’n adres. Reuze handig voor als we in de buurt zijn.

Maandagavond laat komen we aan op de camping en slapen voor het eerst in de caravan. Het was gelukkig niet echt koud. De dinsdag gebruiken we voor de laatste aankopen en het laten registreren van de caravan. Helaas zijn de tips die we in de Telstrashop hadden gekregen zoor het krijgen van een snelle internetverbinding niet helemaal goed. Het lukt niet om op die manier te kunnen inbellen. Waarschijnlijk staat ons prepaid abonnement niet toe om het op deze manier te organiseren. Hoewel ons in de winkel was verteld dat GPRS wel een optie was bij dit abonnement. In de volgende stad maar weer eens een andere Telstrashop gaan zoeken, kijken of ze daar meer weten. We besluiten om de volgende dag echt aan onze trip te gaan beginnen.

Woensdag 23 juli. Vandaag gaan we zo’n 450 kilometer naar het noorden, naar Geraldton, op naar de echte warmte. We beleven onze eerste ervaringen met het rijden met auto en caravan. Ook de auto lust een aardig slokje (dat hadden we natuurlijk kunnen weten met een V8, 3.9i motor). Het gemiddelde deze dag komt uit op zo’n 1 op 5 (naar boven afgerond). Gelukkig kost een liter loodvrij maar zo’n 95 dollarcent (ongeveer 0,55 euro). Het rijden gaat redelijk hoewel we afspreken dat we de caravan qua gewicht toch wat anders moeten gaan beladen. De wegen zijn vrij goed. De Northern Highway is een tweebaansweg weg met brede gravelberm. Tweebaans lijkt wat weinig voor een Highway maar er is slechts weinig verkeer. Wel de nodige roadtrains (gigantische vrachtwagens) en veel kampeerders die hetzelfde doen als wij. We doen zo’n 7 uur over 450 kilometer (inclusief 2 stops). Wel een lange reisdag maar we zitten pal aan zee (Indian Ocean) en het is een stuk warmer.
Het opzetten van de caravan gaat snel en soepel. Best een vreemde ervaring voor twee rasechte tentkampeerders.

Donderdag 24 juli. Een bijkomdag. Eigenlijk is dit de eerste echte campingdag zonder allerlei regeltoestanden. We doen lekker rustig aan. Het weer is zonnig alhoewel de zeewind fris is. We wandelen wat langs het strand en gaan even het stadje (Geraldton) in. ’s Avonds in de caravan toch maar even ons kacheltje aan. Het is wel weer even wennen aan de vroeg invallende avonden, tegen half zeven in de avond is het donker.
Morgen ga ik proberen de website te updaten ergens in een internetcafé.