9 – Varen tussen de hoge bergen en een korte vakantie

4 t/m 10 juni 2016, geschreven door René

Route bij verhaal9
Route bij verhaal 9

Varen tussen de bergen en een korte vakantie.

Nadat Lisa op de veerboot naar Split is gestapt hebben we dus weer een omschakelmomentje, plotseling weer met z’n tweeën. Meer ruimte maar minder gezelschap. Maar tegelijkertijd ook wel weer vertrouwd.

Het is een mooie ochtend in Supetar en de volgende bestemming ligt niet al te ver weg dus we hebben tijd voor wat boodschappen en een rustig kopje koffie. Zoals al eerder is opgemerkt zitten we nu in het gebied me grote langwerpige eilanden (zie kaartje). Dat geeft een heel andere aanblik, vooral ook omdat die grote lange eilanden, net als het vaste land ook nog eens behoorlijk ver de hoogte in schieten. Eigenlijk varen we constant in een soort van hooggebergte, dat valt ons pas echt op als we met weinig wind vanuit Supetar direct naar de overkant, het vaste land, varen om vervolgens vlak  langs de kust te genieten van het overweldigende panorama. Mooie toeristische kustplaatsjes met een achtergrond van immense bergen waar de onderste helft van bewoond en begroeid is en de bovenste helft woest en ontoegankelijk lijkt. Aangevuld met kristalhelder blauw water, de zon en boven de  bergen nog eens de meest bijzondere wolkenformaties. Varen in een ansichtkaart! Met als bonus een ruime wind, niet al te hard, die het mogelijk maakt om de gennaker weer uit de zeilzak te halen. Ultiem zeilgenot!

DSC_1234
Varen tussen de hoge bergen

De geplande bestemming is een baai met de naam Uvala Luka, weer op het eiland Brac. In de beschrijving stond dat er moorings waren vlak bij een restaurant met de naam Pipo in het einde van de baai. Dat bleek te kloppen, een mijltje de baai in, volkomen beschut voor weer en wind liggen de mooringbollen al klaar en de eigenaar van het restaurant, wellicht pipo zelf, wacht ons al op in een bootje. Hij begeleidt ons naar een beschikbare mooring waar wij vervolgens de Sailabout aan vast knopen. Na het afrekenen van 130 kuna (ongeveer 17 euro) mogen we gebruik maken van het toilet en de douches en natuurlijk een veilige ligplaats. Het toilet, de douches en het restaurant zijn dus met de dinghy bereikbaar. Wij besluiten om die niet te water te laten en lekker op ons eigen drijvende eiland te blijven. We hebben zelf namelijk ook een toilet, een douche en een restaurant (Thea). De baai is belachelijk mooi, veel groen om ons heen, helder water en prachtig weer. Een heerlijke relaxmiddag aan boord, even zwemmen, opdrogen in de zon, een lekker drankje en een goede maaltijd. Volgens mij is dat zo ongeveer waar we van droomden toen onze sabbatical plannen in ontwikkeling waren. We maken wat foto’s en video’s om ook dit weer vast te leggen. Daarbij ontstaat ook weer het dilemma hoe dit te delen met vrienden en familie. We posten regelmatig wat op Facebook en natuurlijk op de website maar we begrijpen het ook als iedereen een beetje verzadigd raakt van weer een foto of video van een prachtige baai die we met bijbehorende superlatieven beschrijven. Maar in onze herinnering sparen dit soort ervaringen zich langzamerhand torenhoog op.

DSC_0019_7
De baai bij restaurant Pipo

De volgende ochtend verlaten we de baai Uvala Luka weer richting het vaste land, dit keer weer een rustig motortochtje langs de bergen en de dorpjes van het vaste land. De tocht is niet al te lang en na ruim twee uur varen bereiken we de geplande bestemming, het toeristische badplaatsje Tucipi. Dit dorp heeft een eigen haventje gebouwd, direct in zee maar wel voldoende beschermd. De haven ligt behoorlijk vol met grotendeels verlaten schepen van  vaste ligplaatshouders. Uiteindelijk zijn we er met twee bemande rondreizende zeilschepen. Het dorpje is een echte badplaats met lange stranden en een wandelpromenade met de bekende winkeltjes en terrassen. Het begrip “strand” betekent in Kroatië dus geen zand maar stenen en kiezels. Dus de zee in betekent waterschoenen aan, ook vanwege de prikkende zee-egels. We hebben een relaxmiddag aan zee, wat lezen, zonnen en ik trek wat baantjes. Thea loopt regelmatig een rondje hard en ik probeer meerdere keren per week toch wat borstcrawlconditie op te bouwen. Je moet toch een beetje fit zien te blijven gedurende zo’n halfjaar relaxen.

DSC_0003
Strand bij Tucipi

Na een rustige nacht in de haven van Tucipi vertrekken we de volgende dag weer voor weer een etappe. Er staat vrijwel geen wind maar de zon schijnt uitbundig. De motor voert ons weer langs deze ansichtkaart en we kijken onze ogen uit bij al het moois wat langs ons schuift. Na twee uur volledig in de relaxstand achter op het dek bereiken we de hoek van het eiland Hvar waar we een andere koers gaan varen, we moeten meer omhoog ( oost-noord-oost) en dus meer tegen de wind in. Die wind was er de afgelopen twee uur niet maar bij het hoekje verandert dat volledig. De golfslag verandert mee en van het ene moment op het andere hebben we een knoop of 15 wind met een stevige golfslag tegen. We besluiten toch de zeilen te hijsen om met een aantal grote laveerklappen meer naar het noord-oosten te komen. De geplande eindbestemming ligt helemaal op het uiterste puntje van het schiereiland Peljesac, daar schijnt een mooie baai te zijn waar we zouden kunnen liggen . Maar het waait veel harder dan gedacht en de golfslag is heftig. Met vol zeil worstelen we ons in een aantal lange slagen omhoog langs het schiereiland Peljesac aan de ene kant en het eiland Hvar aan de andere kant. Behoorlijk inspannend en steeds minder comfortabel. Het idee om in de baai op het puntje van Peljesac te gaan overnachten zetten we uit ons hoofd, de baai ligt open naar de richting waar de golven en de wind vandaan komen, geen goede omstandigheden voor een rustige nacht. Het alternatief is doorvaren om het Noordelijke puntje van Peljesac en dan de bocht maken weer naar beneden langs het eiland Korcula. Korcula is een toeristische trekpleister met een goede haven (marina). Het maakt van deze tocht wel een behoorlijke uitputtingsslag want het extra stuk brengt de totaalafstand op bijna 36 mijl, onze langste dagafstand deze trip.

DSC_1291
Uitzicht op Korcula

Aangekomen bij de haven van Korcula blijkt de situatie daar behoorlijk chaotisch te zijn. De haven lijkt redelijk vol, onze vertrouwde havenmannetjes zijn niet te vinden en allerlei schepen doen pogingen om dan maar zelfstandig af te meren aan een lange kade aan de buitenkant van de haven. Wij besluiten dat dan ook maar te doen maar we zijn er niet helemaal happy mee. Na twee afgebroken aanvaarpogingen liggen we de derde keer redelijk goed naast een charterschip met daarop een achttal Russen. Echter de benodigde meerlijnen waarmee we normaal de voorkant van ons schip vastleggen lijken behoorlijk in de war te liggen. De Russen proberen ons wel wat te helpen maar de benodigde lijn ligt schuin onder hun schip en is niet te gebruiken. Ik besluit om deze plek maar weer op te geven. Met veel moeite, vanwege de stevige dwarswind, varen we ons weer vrij van de Russische charterboot. Op zoek naar een plek iets verder waar de meerlijnen wel aanwezig lijken te zijn. Als we er bijna zijn duikt er plotseling wel weer een havenmannetje op die ons luid toeschreeuwt dat we daar niet mogen liggen “Go away, you are too small, it’s dangerous!!” Kijk, dat is niet heel erg gastvrij maar biedt weinig ruimte voor onderhandeling. We druipen af.

Nadat we nog eens goed op de kaart kijken zien we dat er 300 meter verder om het hoekje een ankerbaai blijkt te zijn. Daar aangekomen zien we al ongeveer 10 schepen geankerd liggen. Maar de baai is groot genoeg en we gaan op zoek naar een goed plekje. Dat gaat niet in één keer goed maar de tweede poging is naar ons zin. Belangrijke criteria zijn de afstand tot de buren en eventuele andere objecten. Daarnaast wil je zeker weten dat het anker houdt. Dat laatste testen we door vol gas achteruit kracht op het anker te zetten om vervolgens te bepalen of de ketting strak blijft staan en niet gaat springen of schuiven. Vermoeid en enigszins gestrest trekken we een biertje open en proberen de dag nog eens te analyseren. We blijven op de boot met het voornemen om de volgende ochtend het historisch belangrijke Korcula te bezichtigen. De baai is eigenlijk behoorlijk naar ons zin en er valt genoeg te zien. Steeds meer boten doen ankerpogingen en allerlei taxibootjes en dinghy’s cirkelen door de baai. Een prachtig tafereel. We eten op de boot en kruipen er vroeg in. Niet nadat we onze anchor-app hebben gezet waarmee we gealarmeerd worden wanneer de boot zich te ver vanaf de oorspronkelijke ankerplek verplaatst. Dat alarm gaat inderdaad midden in de nacht af, geschrokken springen we allebei uit bed om snel een blik te werpen op waar we zijn. Het is gelukkig vals alarm, de wind is 180 graden gedraaid en daardoor zijn we maximaal aan de andere kant van onze ankerplek geraakt. De ingestelde ankerradius van 25 meter blijkt niet ruim genoeg voor deze actie, vandaar het alarm. Gelukkig maken alle andere schepen dezelfde beweging en is er dus niets aan de hand. We resetten het ankeralarm en kruipen er weer lekker in.

De volgende ochtend is het een heerlijke rustige ochtend in de baai. Ontbijtje aan boord en we gooien onze bijboot (dinghy) in het water om even naar de kant te roeien. Als je zo dicht bij de prachtige stad Korcula bent dan moet je daar wel iets van zien. De oude kern bestaat uit een rond schiereiland met daaromheen een oude vestingsmuur. In het midden van het schiereiland, tegelijkertijd ook het hoogste punt, staat natuurlijk weer de onvermijdelijke kerk. Van daaruit lopen alle wandelpaden (trappen) naar beneden tot aan de vestingsmuur. Veel gezellige terrasjes, adembenemende uitzichten over de baai en veel kleine winkeltjes met sieraden en andere kunstzinnige artikelen en natuurlijk de onvermijdelijke stalletjes met toeristische troep.

We drinken een cappuccino en wandelen nog even door de plaatselijke supermarkt. Met volle rugtassen zoeken we ons bijbootje weer op en roeien naar de Sailabout die er in de grote baai langzamerhand wat verlaten bijligt. Bijna alle andere schepen zijn al weer op pad. We doen nog even rustig aan en maken ons vervolgens klaar voor de kortste tocht tot nu toe, het plaatsje Lombarda bijna 2 mijl (25 minuten) verderop. De laatste weken hebben we veel gevaren, bijna iedere dag wel weer een stuk en er is een groeiende behoefte ontstaan om dat tempo wat te verlagen. Lombarda is ook weer een leuk klein oud stadje in een prachtige baai met schitterende vergezichten op de bergen van het schiereiland en daarvoor allerlei kleine eilandjes. In Lombarda is weer een haven, daar aangekomen lijkt het plaatselijke havenmannetje te denken dat dit kleine zeilbootje wel op een heel krap toegankelijk plekje kan komen te liggen. Met de nodige stress in het lijf maneuvreer ik het schip achteruit een laantje in waar nauwelijks ruimte is en waar de meerlijnen van de andere schepen maar een heel smal bevaarbaar pad overlaten. Het gevaar is dat je met de kiel of het roer achter een meerlijn van een ander schip blijft haken. Het water is helder genoeg om ze allemaal te kunnen zien liggen maar het inschatten of ze diep genoeg van ons vandaan blijven is lastig. Mochten we blijven haken dan kan er een situatie ontstaan waarbij ons schip zich plotseling oncontroleerbaar draait en bijvoorbeeld met het anker aan de voorpunt vervaarlijk dicht bij een ander schip in de buurt komt, dat wil je liever niet. Tussen een duur jacht en een grote zeilboot staat het havenmannetje al klaar om ons te helpen met aanleggen. De eigenaren van de twee genoemde buurschepen zijn al op hun hoede voor eventuele reddingsacties om schade te voorkomen. Gelukkig is dat allemaal niet nodig want op de één of andere manier lukt het me om de Sailabout perfect achteruit de krappe bocht in te draaien om zich zonder enig risico zich tussen de twee schepen te nestelen. Een prima plek eigenlijk.

De haven is klein en gezellig, er zijn toiletten en douches, de supermarkt is vlakbij en het kiezelstrand met waanzinnige uitzicht over de baai ligt om de hoek. Dit lijkt een plek te zijn om wat langer te blijven. ’s Avonds ligt de haven propvol. Het is dinsdagavond en voor veel charterjachten en flottieljes is dit ongeveer het verste punt wat je kan bereiken vanuit Dubrovnik. Vanaf morgen zal deze regio weer rustiger worden omdat de meeste jachten in het weekend weer in Dubrovnik moeten zijn voor een bemanningswissel.

Ook de tweede dag in het pittoreske haventje van Lombarda beleven we als echte vakantiegangers. Thea loopt vroeg in de ochtend weer een rondje hard, we doen wat kleine klusjes en boodschappen en de middag weer heerlijk aan het strand waar ik m’n conditie op peil probeer te houden door een flink stuk te borstcrawlen. ’s Avonds wandelen we naar een ander deel van de baai waar we eerder al een leuk restaurant hadden gezien. Vanaf een terras direct aan het water laten we ons het eten prima smaken. Alles bij elkaar een top vakantiedag!

DSC_0009_8
Thea bij de baai van Lumbarda

Het plan voor morgen is om toch weer een stap verder te gaan naar de onderkant van het eiland Korcula om vervolgens daarna naar het eiland Lastova te varen.

Dat plan is er de volgende ochtend nog steeds. Alhoewel de weersverwachting toch wel wat zorgelijke kantjes heeft. De geplande bestemming voor de eerste twee dagen liggen verder naar het zuiden en het westen. En dat terwijl de komende dagen de wind uit het zuidoosten gaat komen. En dat niet alleen, het is ook nog eens een stevige wind met onweerskansen. We wikken en we wegen, want dat zou betekenen dat we een dag of drie tegen harde zuidoostelijke wind in moeten boksen om halverwege volgende week in de buurt van Dubrovnik te zijn. Dat klinkt niet ideaal. Toch beginnen we met het schip wat op te ruimen voor de nieuwe tocht, ik reken alvast af bij het havenkantoor en we drinken vervolgens nog een laatste kopje koffie voordat we vertrekken. En tijdens dat kopje koffie komen alle weersverwachtingen en zeilwensen nog eens aan de orde. Radicaal gooien we het roer om (beeldspraak). We stappen van ons voorgenomen plan af om verder naar het zuiden en westen te varen, slaan dus het eiland Lastovo maar over en maken de keuze om ook deze dag nog in Lombarda te blijven. Daarmee voorkomen we dat we nog meer afstand met een onhandige windrichting en bijbehorend golvengeweld moeten afleggen. Hoe veranderlijk is een mens. Maar het moet geen prestatietocht gaan worden, we doen dit alles omdat het leuk is en leuk moet blijven. Moeilijk weer kan je overkomen, geen probleem, maar we zoeken het niet zelf op.

De derde dag in Lombarda is dus een feit. We besluiten deze dag niet weer aan het strandje door te brengen. We gaan twee fietsen huren voor een tochtje langs de baai en een iets uitgebreider bezoek aan de vestingstad Korcula waar we al eerder wat hadden rondgelopen. Op twee splinternieuwe gehuurde mountainbikes liggen we wat kilometers af. Fietsend zijn het kilometers, zeilend zijn het nautical miles ( 1 nm = 1,85 km). Het is een heerlijk tochtje. Fietsen verleer je nooit maar de spieren zijn soms niet al te enthousiast als we weer een steile heuvel moeten bedwingen.

DSC_1302
Rondje fietsen op Korcula

Moe maar voldaan keren we terug naar de boot. Het weer begint al wat dreigender te worden, onweersbuien bouwen zich rond om ons heen steeds verder op. Tijdens het avondeten begint het te regenen met soms een flits en een rommel. Dat blijft zo gedurende de avond en sinds lange tijd zitten we weer een hele avond binnen in de boot. Wat te lezen en dit verhaal te schrijven. Ook wel weer eens leuk. Morgen maar eens zien wat het nieuwste weerbericht ons voorschotelt.

Nou dat weerbericht hoeven we niets eens te lezen, we horen het al. Bij het wakker worden tikt de regen gestaag op de boot. Zo af en toe een onweersrommel met bijbehorende flits in de verte. Het is aan alle kanten grauw en grijs en vooral nat. We nemen nog niet direct een besluit, we wachten nog even af. Lezend en koffie drinkend brengen we de ochtend door. De regen en het onweer blijft. Om ons heen vertrekken wel wat boten, die kiezen er dus voor om langdurig buiten in de regen te staan in een grauwe wereld waar verder niet veel te zien is vanwege de laaghangende bewolking en de regensluier. Stapje voor stapje maken wij ons plan voor de dag op. We blijven lekker nog een dagje liggen. Geen moeilijk besluit want we staan niet echt onder tijdsdruk. Als we donderdag (bijna een week later) maar in Dubrovnik zijn om onze nieuwe gasten (Sandra en Iris) op te pikken. Dat gaat makkelijk lukken. Het wordt dus een dagje niks doen, wat opruimen, veel lezen, boodschapje met paraplu en de website bijwerken. Prima!

De komende week gaan we via het prachtige eiland Mljet naar de omgeving van Dubrovnik.