7 – De eerste gasten en een uitje buiten de boot

19 t/m 26 mei 2016, geschreven door Thea

Route bij verhaal 7
Route bij verhaal 7

De eerste gasten en een uitje buiten de boot

We verlaten Kaprije met een goed gevoel. Leuk weer zo’n stadje in een baai. Nog steeds kunnen we merken dat het seizoen niet in alle hevigheid is losgebarsten, ook hier wordt nog gewerkt aan het aanleggen van terrassen, stoelen geverfd etc. Maar we zijn zeker geen Remi meer, we hebben afgelopen nacht toch met een boot of 14 hier gelegen.

Op weg naar Sibenik kunnen we een lekker stuk stevig zeilen. Boven de 12 knopen zetten wij graag een rif (grootzeil iets kleiner maken). Dat klinkt voor stoere zeilers vast wat soft, maar het zeilt gewoon wat relaxter, zeker als je redelijk hoog aan de wind moet varen, en dat is een deel van deze route zo. Het waait de hele tijd zo’n 14 – 16 knopen, en de Sailabout gaat daar heerlijk op. We zeilen weer een stukje langs het vaste land, en dat is weer heel anders dan de afgelopen dagen laverend tussen de eilanden en eilandjes. Veel meer bebouwing hier ook.

Sibenik ligt in een baai en daar kom je door een inham in te varen. De wind lijkt wat af te nemen in het stukje richting de baai. Dat is lekker, zeker met het oog op het aanleggen zo. Maar als we de baai indraaien blijkt dat zeker niet het geval. De teller geeft continue meer dan 20 knopen wind aan. Wordt het aanleggen toch weer een klus. We krijgen de haven die in 2012 pas is geopend in zicht, en roepen over de marifoon de haven op. ‘You wait a minute, we have a situation’, krijgen we te horen. Ja dat zal, met deze wind de mensen binnen krijgen is vast geen makkie. We hebben meer dan ruimte zat om een (paar) rondje(s) te draaien, dus dat is geen probleem. Kijk nou toch, zegt René. Ze hebben hier gewoon zijsteigers! Dat is nog eens een meevaller. Gewoon aanleggen op z’n Hollands, dat kunnen we wel! Het bekende havenmannetje komt aangefietst en wijst ons een plekje toe aan het eind van een van de steigers. Appeltje, eitje voor ons. Ik wil al heel stoer, ook op z’n Hollands, zelf op de steiger springen, maar dat wil het mannetje niet hebben. Geschrokken roept hij: ‘Don’t jump, don’t jump!’. Hij pakt gewoon alle lijnen en legt de boot voor ons vast. Nou ja, ook goed. We liggen in ieder geval weer prima.

Ondanks dat wij dit dus allemaal een makkie vinden, geldt dat niet voor iedereen. We zien die middag met deze wind nog aardig wat boten stunten om aan te leggen, en dat zelfs met behulp van vaak 2 havenmannetjes. Onze conclusie is dat ondanks dat een vaarbewijs in Kroatië verplicht is om een boot te mogen huren, niet iedereen over de capaciteiten beschikt om de boten ook in de praktijk goed te besturen. En de verhuurboten lijken ook steeds groter te worden. Was eerder een 44 voeter al een knoepert van een boot, nu is dat een gemiddelde lengte lijkt het wel. 50 voet en groter, ook voor de catamarans, is volkomen normaal.  En dat zal iedereen ‘thuis’ niet gewend zijn te varen. Hoe dan ook, voor ons is het regelmatig een bron van vermaak, en soms ook van verbazing. Er zijn regelmatig schippers die echt geen idee hebben wat ze aan het doen zijn. Tja, de beste stuurlui zitten regelmatig in een bootje van 33 voet 😉

Op zee op weg naar Sibenik zagen we ze al, maar er is een regatta (zeilwedstrijd) vanuit de haven gaande. Toys for the boys. Er zijn 8 identieke wedstrijdboten waar per boot een kleine 10 man op zitten. Die komen opgetogen terug van het water. Meer dan 20 knopen wind met zo’n wedstrijd is heerlijk natuurlijk. Leuk om de adrenaline bij die gasten te zien. Duidelijk is wel dat dit een dure hobby is, de ‘dikke bakken’ op de parkeerplaats zijn legio. Eén merk kan ik niet thuisbrengen, een soort drietand is het logo voorop, ik heb geen idee. Als de auto me even later diep ronkend voorbij rijdt, zie ik achterop Masserati….. Nou, zo’n dure hobby dus. Overigens liggen aan het begin van de haven de ‘Big toys fort he big boys’, oftewel de megajachten.

Big-toys-for-big-boys
Big toys for big boys!

De boten van het gewone volk, zowel zeil- als motorboot, worden in ‘voeten’ gemeten en vaak weergegeven op de boot. Onze boot is 33 voet. Een kenmerk van megajachten is dat deze ineens weer in meters worden aangeduid! Zo liggen er aan de kade jachten van 70 meter, en wordt in het haven bulletin trots vermeld dat er jachten tot 140 meter kunnen afmeren. Stel je voor, je zou dan bijna een fiets aan boord willen hebben volgens mij.

In deze haven kunnen we zomaar ‘voor niets’ onze was doen! De wasmachines en drogers zijn ‘complementary’ zegt de dame bij de receptie. Het liggeld zal er wel naar zijn, maar toch, dit is de eerste keer dat het geen extra geld kost. Dus ja, wat doen wij zuinige Hollanders dan: Alles in de wasmasjien! J Kunnen we daarna even lekker vooruit. Het is wel wat heen en weer geloop, want de sleutel moet iedere keer terug naar de receptie, maar dat hebben we er wel voor over. Verder maken René en ik de boot tip top in orde, want vrijdag komen onze eerste gasten aan boord!

Sandra en José vliegen vrijdag op Split, of eigenlijk Trogir, want dat stadje ligt dichterbij, en zullen daarna de bus naar Sibenik nemen. Onze haven ligt iets buiten de stad, en tegen de tijd dat wij horen dat ze geland zijn en onderweg naar Sibenik, nemen wij de watertaxi richting het oude centrum. Sibenik heeft ook weer een mooi oud centrum met een leuke kade, nog delen van oude stadsmuren etc. In de oorlog in de jaren 90 heeft de stad er wel nogal van langs gehad. Er is flink geschoten, zo zien we nog de gaten in een kerkje vlak bij de haven. Ongelofelijk dat er zo recent nog zo’n oorlog hier heeft afgespeeld, zo dicht bij ‘huis’ voor ons. Sibenik heeft zich in onze ogen gelukkig aardig hersteld.

Als wij via een plattegrond het busstation hebben gedetecteerd en die kant op wandelen, komen de dames ons al tegemoet. Het is een gezellig weerzien. Grappig om vriendinnen zo in een ander land te ontmoeten en  leuk dat ze een week meevaren. We hadden mijn zus en haar gezin natuurlijk in Zadar al ontmoet, maar nu komen er mensen meevaren. Toch weer anders. We nemen een vliegtuiglanding/ankerbiertje of twee, en eten daarna in een restaurantje aan de kade. Daarna nemen we samen de watertaxi terug en laten we de gasten hun onderkomen voor de komende week zien.

Zaterdag gooien we los om richting Skradin te gaan. Dat is nog wat verder landinwaarts, dus stroomopwaarts. We gaan vandaag naar de watervallen van Krka. De watervallen moeten zeer de moeite waard zijn, en ook het dorpje Skradin wordt in de verschillende pilots geroemd om haar idyllische ligging. En beiden klopt wat mij betreft. Maar om er te komen moeten we als gezegd eerst een eindje stroomopwaarts en helaas, het is niet anders, flink tegen de harde wind in. Het is gelukkig niet erg ver, zo’n 9 mijl. De route tussen de rotsen door is prachtig en het laatste stukje onder de brug door en dan het aanzicht van het dorpje is top. Weer harde wind, dus we zetten ons weer schrap voor het aanleggen. Maar dat valt ook vandaag prima mee. Het havenmannetje legt ons keurig met ‘de kont’ in de wind, en dat scheelt altijd al meer dan de helft.

Haven-Skradin
Haven Skradin

We lunchen aan boord, en nemen dan de ‘gratis’ boot naar het National Park Krka. Bij Krka mag je wel een flinke entreeprijs betalen, maar als hierboven gemeld, het is zeer de moeite waard. De watervallen zijn van beneden al prachtig en we klimmen zonder precies te weten wat ons te wachten staat, langzaamaan naar boven. Uiteindelijk vind ik in de informatiegids een kaart van de route die je kunt lopen, wat ben ik toch een Sherlock Holmes 😉 De Kroaten hebben een prachtige boardwalk aangelegd ‘bovenaan’ dit deel van de watervallen.

Link naar video Nationaal Park Krka

Sinds Australië heb ik een enorm zwak voor boardwalks, en dat is omdat ze er min of meer voor zorgen dat je onderdeel wordt van waar je op dat moment in/op loopt, en dat is ook zo bij deze route. Je slingert helemaal door de natuur en over alle grotere en kleinere stroompjes die uiteindelijk de watervallen vormen. Namens ons alle vier kan ik zeggen dat we het echt mooi vonden.

Met-Jose-bij-Krka-watervallen
Thea, José en René in Krka

Eind van de middag brengt de rondvaartboot ons terug naar Skradin. Daar zitten we lekker te genieten van het zonnetje en onze belevenissen. Het dorpje ziet er ok uit, maar ook zeker de natuur er omheen is top. Rietland, heuvels, zwanen op het meer (en om de boot), idyllisch. Als we later lezen dat dit een van de lievelingsplekjes van Bill Gates is, voelen we ons ook rijk. Niet zo rijk als Bill natuurlijk….

De volgende dag wordt de meerlijn weer losgegooid. Bestemming is vandaag Tribunj. Dat is bij Sibenik de baai weer uit, en dan rechtsaf, of stuurboord zo je wilt. Er zou weinig wind staan vandaag, maar dat is ook wel eens lekker. Zeker om nu even met rustig weer tussen de rotspartijen door te tuffen. Dit stukje doet mij overigens wel wat aan de Ardèche denken. Als we weer op zee zijn blijken we toch wat te kunnen zeilen. Het wordt allemaal niet erg spectaculair, maar de zeilen bollen op 8 knopen wind prima. Tussen de middag gooien we het anker uit in een mooie baai om te lunchen. René en José zijn de dapperen onder ons, en plonsen nog even in het water van 17 graden. Brrrrr. Als we wegvaren zeggen René en ik tegen elkaar dat we al erg verwend beginnen te worden. We hebben niet eens de moeite genomen een foto of go-pro filmpje van deze baai te maken. We voelen ons een beetje betrapt.

We gaan mede naar Tribunj omdat de weersverwachting aangeeft dat er de volgende dag weer een portie wind op het menu staat, waar hebben we dat eerder gehoord…… Als we bij de haven komen staat er een havenmannetje op een van de buitenste steigers te wijzen dat we daar kunnen liggen. Daar hebben we niet zo’n zin in. Die steiger is wel binnen de grote golfbreker, maar nog steeds aardig aan de buitenkant. Doorvaren, zeg ik tegen René, en ondertussen roep ik naar het mannetje dat we 2 nachten willen blijven, en steek daar dus ook 2 vingers bij op. Onze ervaring is dat als je zegt langer dan 1 nacht te blijven, je vaak een iets betere plek krijgt, wat best logisch is. ‘Ehhhhh, ok’, zegt het havenmannetje ‘Can you drive?’. Tuuuuurlijk, antwoordt René. En dan mogen we toch de haven zelf in. Daar krijgen we een mooi beschutte plek. Later horen we van Nederlanders die hier een vaste ligplaats hebben, dat zij geklaagd hadden over de passanten. Slechte stuurmanskunst van de meesten en ook  nogal luidruchtig, en dat sindsdien de passanten zo ver mogelijk aan de buitenkant worden gelegd. Onze eerdere ervaring, en een beetje ‘doorzetten’ heeft er in ieder geval voor gezorgd dat wij gewoon in de haven liggen.

Als we aan het ontbijt zitten staat er een heerlijk rustig briesje, we twijfelen een beetje. Maar de weerapp van René geeft best harde wind, tot zo’n windkracht 6 in ieder geval. We overleggen even, en besluiten tot 12 uur te wachten, als er dan nog geen harde wind is gaan we alsnog. Zo lang hoeven we niet te wachten. Om 10 uur gaat de wind ‘aan’. We blijven liggen en gaan vandaag hier wel in Tribunj rondkijken. Dat blijkt een zeer goed besluit. De wind blijft maar aantrekken en ’s middags meet de windmeter van een catamaran die er ligt 49 knopen, dat is windkracht 10….. dus. Sandra, José en ik besluiten naar een kerkje bovenop de stadsheuvel te lopen, René wil juist wat bij het water rondkijken. Bovenop de heuvel een prachtig uitzicht, en we ervaren de wind daar natuurlijk des te meer. Weer beneden aangekomen treffen we René bij de kade voor het stadje. Wij hadden al gezegd dat je daar met rustig weer prachtig kunt liggen, maar met wind…… Dat blijkt ook, de twee boten die zijn blijven liggen gaan zo ongelofelijk tekeer dat ze bijna tegen de kade kapotslaan. Het maffe is dat deze boten onderdeel zijn van een ‘flottielje’. Dat betekent dat er een ervaren schipper de leiding heeft, en er eigenlijk voor moet zorgen dat iedereen goede en veilige keuzes maakt. Dat is dus niet helemaal gelukt. René en de Nederlandse buurman aan onze steiger helpen samen met nog 2 mannen (ja zoveel handen zijn er voor alle verschillende (meer)lijnen in dit weer wel nodig) de boten uiteindelijk op weg. Voor ons weer een mooie erkenning dat we er goed aan doen veilige keuzes te maken. In de avond krijgen we nog een enorme plens regen en een onweersbui over ons heen. Maar de nacht verloopt rustig, en we liggen prima.

Link naar video windkracht 10 aan de kade van Tribunj

De volgende dag staat er een goede wind. De beloofde regen blijft grotendeels uit. We vertrekken wat laat vandaag, juist dus om het staartje van de depressie te ontlopen. De bestemming is vandaag een baai op het eiland Zirje, daar gaan we een nachtje aan een meerboei liggen en maken we op verzoek van José nog een keer spaghetti aan boord. De baai is weer een plaatje, en dit keer liggen we er ook met een boot of 16, we merken dat het seizoen op gang komt. Nu nog plek genoeg gelukkig, maar het verandert wel.

Link naar video Zeilen met de gennaker

Na een lekker rustig nachtje aan de boei zetten we koers naar Primosten. Het wordt beschreven als een leuk plaatsje, en het ‘extra’ leuke is dat goede vriendin Iris hier de afgelopen 2 jaar op vakantie is geweest, en nu komen Sandra en ik er dus, we zullen haar een foto sturen! Het is inderdaad een leuke plek. We besluiten ook hier aan een meerboei te gaan liggen, en gaan met z’n vieren in onze dinghy naar de wal. Dat gaat wonderwel goed! Beetje passen en meten, terug even een iets andere setting proberen, maar de conclusie is dat we (met rustig weer) met vier man in een keer over kunnen. We eten heerlijk en ik wil eigenlijk wel ergens de Champions League finale zien, dat lukt ons niet. De volgende dag blijkt waarom, deze is pas zaterdag…. Tja, als je wat langer weg bent word je wat minder scherp en ontgaan wat details wel eens. De keuze voor de meerboei pakt overigens niet best uit. De wind is niet hard, maar draait iets waardoor de boot (die aan de boei vanzelf met de neus in de wind draait) de golfjes dwars op krijgt. Dat betekent een ‘rol’ nachtje. Niet fijn. René is er tegen zessen al helemaal klaar mee en besluit te kijken of de bakker al open is. Oftewel, om goed 7 uur is iedereen er al uit en om 8 uur varen we deze ochtend alweer.

Thea-en-Sandra-bij-Primosten
Thea en Sandra

Het weer is heerlijk en we maken een lange tocht vandaag. We gaan naar Milna op het eiland Brac en dat is een dikke 30 mijl. De wind is ons redelijk gunstig gezind, al met al kunnen we bijna tweederde zeilen. Ook Milna vinden wij weer een plaatje. We krijgen een plek aan de kade van het dorp toegewezen, vlak voor een kerk. Dat scheelt ons (als in José en Thea) een wandeling vandaag om de kerk te zien! J Maar we kunnen er niet zomaar in, er is namelijk een behoorlijke activiteit rond de kerk. Allemaal meisjes die de (paar) rozen die er staan kaalplukken en in hun mandje stoppen. Anderen komen met volle mandjes aan. En na een tijdje, of eigenlijk een behoorlijke tijd, loopt de kerk vol. Wij filosoferen erop los wat er kan zijn. Een begrafenis of een trouwerij, of…… Ook even naar binnen gluren levert geen duidelijkheid. Geen bruidspaar en ook geen kist te zien. Maar dan, nadat wij toch maar zijn gaan douchen en weer terug zijn aan boord, komt er toch beweging. De pastoor (in ieder geval een man in een wit met gouden jurk) komt onder een grote vierkante parasol naar buiten, voorafgegaan door de meisjes in witte gewaden die de rozenblaadjes op de straat gooien. Erachter alle overige kerkgangers, in ieder geval die nog kunnen lopen. Een processie!! Precies achter onze boot, je maakt wat mee op zo’n reis.

Processie-vanuit-de-boot
Processie vanuit de boot bekeken

Deze nacht slapen we als roosjes, dat zal ook iets met de vorige nacht te maken hebben, maar het is hoe dan ook lekker.

En dan……….. op naar Trogir. Hier halen we vandaag onze liefste oudste, vandaag jarige (!!!!!!) dochter op. Lisa landt vanmiddag om 3 uur en dan mag ik haar een fijne verjaarsknuffel geven. Heerlijk, ik kan niet wachten!!!!