23 – Op naar het noorden en de drukte

19 september t/m 28 september, geschreven door Thea

route-bij-verhaal-23
Route bij verhaal 23

Op naar het noorden en de drukte

Argostoli ligt dus weer op het eiland Kefalonia. Ook een van de grotere eilanden van de Ionische Zee. Om in Argostoli te komen moet je eerst een enorme baai invaren en dan rechtsaf de hoek om naar het plaatsje en haar haven. De baai zelf is erg groot en loopt nog een mijl of 5 verder door, dit geeft wel prachtige beelden kan ik zeggen. Als we de baai een eindje in zijn gevaren neemt de golfslag af, dat is al erg fijn. Er staat nog wel een flinke peut wind, maar we hebben ondertussen geleerd dat het geen enkele zin heeft je daar zorgen over te maken. Op het moment dat je aankomt bij de plek om aan te leggen is het toch altijd anders. Het valt mee met de drukte deze plek is te ver zeilen voor alle huurboten. Er is genoeg ruimte voor ons en we nestelen ons tussen een Engelse en een Belgische boot, deze laatste wordt overigens weer door een Italiaans echtpaar bemand. We kunnen niet meer afgaan op de vlag aan de boot om de nationaliteit te bepalen. Om verschillende redenen laat men een boot onder de vlag zoals ze hem kopen, uiteraard zal het vaak een financiële reden hebben.

Argostoli valt ons erg mee. Er hangt een prima sfeertje, leuke kade, alles redelijk nieuw en ook aardig wat toeristen die niet van een boot komen. Er loopt een lange stenen brug net ten zuiden van onze kade naar de overkant. De Grieken zijn er trots op, het is de langste stenen brug hier in Griekenland. Mede door steun van de EU is hij weer in ere hersteld. We lopen er maar eens even overheen die middag, waar voor ons geld zullen we maar zeggen.

thea-op-de-brug-van-argostoli
Thea op de brug van Argostoli

Aan de andere kant is een haven gebouwd. En ook dit is weer een haven met een verhaal. De haven is helemaal afgebouwd, maar door een of ander dispuut tussen de bouwer en de gemeente, is ook deze haven nooit in gebruik genomen. Helaas, ook hier weer een flinke vorm van verkwisting lijkt het. Er liggen wel wat boten in de haven, die liggen er dus gratis, maar er zijn verder ook geen faciliteiten. Een deel van de boten ligt er permanent en er zijn ook een paar passanten, sommigen zijn juist hier gaan liggen voor de verwachte wind die bij de depressie hoort. Die valt overigens reuze mee. Het is twee dagen redelijk bewolkt, en ja er staat een behoorlijke wind, maar niet te gek. We liggen mooi rustig aan de kade en maken dan maar stevige wandelingen de verschillende kanten op. René krijgt helaas last van een vervelend buikgriepje. Dat betekent dat we toch nog maar een derde dag blijven liggen. We hebben hier alles bij de hand en er zijn vervelender plekken om te moeten bivakkeren. Onze Engelse buren rijden die dag op hun vouwfietsen nog even een rondje en melden ons dat de zee toch nog wel erg ruig was die dag. Misschien heeft het zo moeten zijn, de volgende dag als we dan wel vertrekken, is de zee namelijk flink gekalmeerd.

We hebben nog geen definitieve eindbestemming voor die dag, we laten het even van de wind en het weer afhangen. Of we gaan weer naar Poros, de laatste bestemming op Kefelonia voor we naar Zakinthos voeren, of we varen nog iets door naar Sami, een plaatsje een baai hoger. We verheugen ons niet op Poros, daar hadden we geen geweldige nacht en de kade achter de boten lijkt een beetje op een parkeerplaats. Aan de andere kant is het ook ok voor een nacht, we zien het wel. De baai uit is het motoren, maar als we onderlangs Kefelonia varen kan er een zeil bij op. We proberen nog even enkel op de zeilen vooruit te gaan, maar dat levert toch te weinig snelheid op voor het aantal mijlen dat we vandaag willen varen. Motorzeilen is ook prima. Wij zitten heerlijk in het zonnetje, maar in de verte zien we inktzwarte wolken bij de hoge bergen van Kefelonia. Ik kijk nog eens goed en zie zowaar een flinke slurf van een waterhoos. Ik pak de verrekijker en zie hem dan nog duidelijker, het is er echt een. Hmmm, niet fijn om op af te varen. René stelt me gerust, tegen de tijd dat wij daar zijn is hij echt wel weg. En dat blijkt ook zo. Na een paar minuten houdt de waterhoos er al mee op, en de zwarte wolken lopen leeg in de zee. Maar tegen de tijd dat wij daar in de buurt zijn, hebben zich wel nieuwe wolken ontwikkeld. Het spant er om.

En het muntje valt de verkeerde kant op. De wolk komt recht op ons af, we horen een flinke onweersroffel, en dan barst de bui los. Het water stort zich gewoon naar beneden. We hadden de zeiljassen al klaar hangen, dus daar staat René op blote voeten in korte broek, maar ook met zijn zeiljas aan achter het roer. Gelukkig zet de onweer niet door, het blijft bij die ene donder. De regen houdt wel even aan, het is grijs, grijs, grijs, om ons heen. Maar een goede 20 minuten later verlaten we deze bui en ziet de wereld er weer een stuk beter uit. Boven, of eigenlijk vlak naast, Poros hangen nog wel flink donkere wolken. We overleggen even en besluiten dat we ons beiden nog fit voelen en dat we prima nog een dikke 10 mijl door kunnen varen naar Sami. Zo gezegd zo gedaan.

Sami ligt in een grote baai aan de oostkant van Kefelonia, aan de bovenkant van deze baai ligt Eufemia, een plaatsje waar we al met Lisa en Mirthe geweest waren, dus het leek ons leuk nu naar het andere plaatsje in deze baai te gaan. Tegenover deze baai, dus nog iets verder naar het oosten, ligt het eiland Ithaca. En omdat deze eilanden vlak bij elkaar liggen, geeft dit dus ook weer gauw bijzondere winden. Als we de baai indraaien richting Sami staat er ineens weer een knoop of 18 wind. Waar komt die nou weer vandaan. Ook de lucht ziet er zomaar weer zeer dreigend uit, dat stond niet op de weerapp. Daarom waren we nou juist nog iets verder doorgevaren! Maar goed, we hebben er mee te dealen. En ook nu geldt weer, als we eenmaal de haven ingedraaid zijn, valt het redelijk mee. Onze ankerprocedure is ondertussen zo vertrouwd dat we zonder problemen richting kade gaan en binnen no time liggen, ondanks een stevige wind. We hebben een prima uitzicht richting het westen. Enige jammere is dat ze in de vorm van bogen openingen in de kade hebben aangebracht. Dit heeft tot gevolg dat bij de geringste wind het water door deze bogen klotst, wat een beetje deining (niet zo erg) maar ook flink wat herrie aan de oren tot gevolg heeft. Dat laatste vinden we wat minder. Gelukkig neemt de wind al vrij snel in de avond af, en liggen we heerlijk rustig en slapen we als roosjes.

De volgende dag trekt de wind alweer vrij snel aan. We hadden besloten hier nog een nachtje te blijven, maar zien het niet zitten de hele dag op de boot te blijven met deze wind. We wandelen richting een strand wat we een eind verderop hebben zien liggen. Als we iets over de helft zijn zien we een paar strandbedjes staan op een heel smal stukje strand, niet echt gezellig. Maar dan kijken we de andere kant op om te zien waar deze bedjes precies bij horen. René met zijn lengte kijkt over een schutting heen en ziet daar een prachtig zwembad, met dito ligbedden. Zullen we vragen of we daar mogen liggen, zeg ik. Zo gezegd, zo gedaan en het mag.

zwembad-bij-sami
Heerlijk zwembadje bij Sami

Het wonderlijke is dat als we een bedje op het strand hadden willen hebben we  € 5 hadden moeten betalen, en hier, mits we een drankje bestellen, voor niets mogen liggen. Tja, die keus is zeker met deze harde wind van zee niet zo moeilijk. Het voelt wel een beetje als een verwenmiddag. Ook Sami is overigens weer een prima dorpje. Leuke haven met allerlei restaurantjes en barretjes. Een prima sfeer, maar na 2 nachtjes vinden we het wel weer prima om door te gaan. Op naar Ithaca.

Vanaf nu zijn de afstanden echt een peulenschil. We kunnen kiezen uit allerlei dorpjes en baaien. Als we willen hoeven we tot aan Preveza geen dag meer dan 15 mijl te varen. Wat we hierbij als groot voordeel in zien, is dat je er ook gewoon voor kunt kiezen om te kruisen als de wind niet direct gunstig gezind is. En dat kunnen we meteen in de praktijk brengen. De koers is niet rechtstreeks te bezeilen, maar dat is dus geen enkel probleem. Er staat een flinke bries en we varen heerlijk in een paar slagen naar de zuidkant van Ithaca. Maar na een kleine 2 uur houdt dat helaas een beetje op en het laatste stukje naar de door ons beoogde lunchbaai wordt het toch motorzeilen. De wind komt niet uit de hoek waar hij meestal vandaan waait, en dat betekent dat er een deining staat in de baai. Gelukkig is deze niet te heftig en liggen we er toch een paar uurtjes best lekker.

ankeren-bij-ithaca
Ankeren bij Ithaca

Daarna varen we door naar Vathi. Een plek waar we in juli met Lisa en Mirthe ook geweest zijn. We komen eind van de middag binnenvaren, en verbazen ons hoe rustig het is. Ondanks dat het al 5 uur is, kunnen we nog rustig aan de kade liggen, niet eens op het laatste vrije plekje. We hebben een prima avond en genieten weer van het uitzicht over deze mooie baai. De volgende dag willen we eigenlijk weer naar een baai aan de oostkant, en daarna terug om nog een nachtje te ankeren hier. Maar als we de baai van Vathi uitvaren voelen we al dat er nog steeds een oosten wind staat. Dit betekent dat er weer een deining staat in de baaien aan de oostkant van het eiland. Gelukkig is er nog een alternatief, direct naast de baai van Vathi ligt nog een beschutte baai, dat lijkt ons prima. Er liggen al een vijftal boten, en wij gooien ons anker er ook uit. We luieren lekker die middag op onze boot en het zonnetje schijnt heerlijk. De middag is zo voorbij, zo gek hoe dat werkt met iets als tijd. We varen in 20 minuten terug en ankeren midden in de baai. Dat waren we al van plan, maar we zien ook dat de gunstig gelegen kade al helemaal vol ligt. Er liggen vannacht wel twee keer zoveel boten als gister, gezellig wel. Deze keer geen harde wind zoals in juli, we liggen heerlijk rustig en hebben alweer een goede nachtrust. Het moet niet gekker worden, straks komen we nog helemaal uitgerust terug.

Als hierboven al gezegd laten we vanaf hier de volgende bestemming gewoon van de wind en het weer afhangen. De wind komt nog steeds uit het oosten, geheel tegen de heersende windrichting in overigens, en dus besluiten we wat verder naar het noordwesten te gaan, dan kunnen we later altijd langzaam weer terug zakken. We hijsen de zeilen en gaan richting Vasiliki. Een plaatsje aan de zuidkant van Lefkas. Een plaatsje wat niet door heel veel zeilboten bezocht wordt. Er is ook niet veel plaats in de haven, geen idee wat nu oorzaak en gevolg is. De baai is overigens wel heel druk, er zijn hier namelijk heel veel kleine zeilbootjes en windsurfers. Er staat in deze baai eigenlijk altijd wind en men is er trots op dat deze baai in de top 10 staat van populairste windsurfplekken.

watersport-bij-vasiliki
Watersport bij Vasiliki

Als we aan komen varen zijn we een klein beetje in verwarring, er wordt namelijk gebouwd aan een extra strekdam, aan welke kant moeten we nu langs. We volgen een tripperboot, en dat pakt goed uit. Er zijn nog een paar plekjes, in totaal kunnen er een kleine 15 boten liggen denken we. Het is hier erg ondiep, net iets meer dan 2 meter, dat zou ook een reden kunnen zijn voor een aantal boten om andere keuzes te maken. Die middag zien we al een flink aantal zeiltjes op het water, maar de volgende dag is het nog veel drukker. Wij gaan dit allemaal bekijken vanaf een strandbedje bij een van de surfhotels. Er valt veel te zien, geen sprake van verveling. We tellen hier wel iets van 10 zeil en surfverhuurders, waarvan een aantal echt behoorlijk groot. Benieuwd hoe dat er hoogzomer uitziet eigenlijk. Zou er dan nog wel een plekje vrij zijn op het water? Eind van de middag wandelen we terug naar de haven, daar hebben we ondertussen nieuwe buren. Nederlanders dit keer, deze mensen zeilen al een jaar of 7 meerdere maanden per jaar, maar dit jaar ook voor het eerst in de Ionische zee. Altijd weer leuk om wat verhalen en indrukken uit te kunnen wisselen. Wij vragen ons overigens wel af waar een deel van deze mensen dat toch allemaal van doet. Wij vinden het al luxe dat wij zomaar een half jaar weg kunnen, maar komen toch regelmatig mensen van onze leeftijd tegen die dit jaarlijks doen. Ik vind het eigenlijk een beetje onbeschoft om te vragen hoe ze dat kunnen veroorloven, maar misschien een volgende keer toch maar eens doen.

Wij vertrekken weer de volgende dag. We gaan vandaag maar een klein stukje, we gaan naar Fiscardo, een plek waar we super herinneringen aan hebben. Hier lagen we met onze meiden met longlines (lange lijnen) naar de rotsen en konden we heerlijk van de boot af in het water springen de hele middag. We besluiten er een beetje vroeg binnen te varen, we weten niet precies wat we aan zullen treffen. De windrichting is weer oost en eerder nog een beetje zuidoost, nog steeds geen normale windrichting dus. We motoren het grootste deel en zetten de genua er nog een uurtje bij op, maar de laatste 2 mijl gaat dat ook niet meer. Als we om half 1 de baai binnen komen draaien, zien we dat er op dat moment geen enkele boot met longlines naar de rotsen ligt. Wij waren dat deze keer ook niet van plan, we hebben onze zwembabe niet bij ons om de lijnen vast te maken, maar het is zo eind september sowieso anders natuurlijk. Maar tot onze verbazing zijn de plekken aan de kade al bijna allemaal bezet. We zien nog een gaatje aan een drijvende steiger en parkeren de boot  daar in. We liggen naast Engelsen die van alles te vertellen hebben over de haven, de drukte, etc. etc. Afgelopen nacht lagen er aan de overkant nog een 40-tal boten, maar vanochtend vroeg begon het hard te waaien uit de verkeerde richting  (oost) en zijn die boten allemaal snel vertrokken. Dat verklaart waarom het helemaal leeg is bij de rotsen. Een half uurtje later is de hele kade al vol en gaan er ook weer mensen aan de overkant liggen. Wij besluiten een eindje te gaan wandelen richting een strand een baai verderop. De wandeling wordt wat langer dan gepland omdat er weinig fatsoenlijke paden zijn, maar goed, zo zie je nog wel wat van de omgeving. De baai is prachtig, de kleuren van het water en de kiezels zijn top. Helaas wordt het al vrij snel bewolkt. Hmmmm, we liggen er nog wel even, maar besluiten dan terug te lopen, er kan ook een bui vallen, totaal niet gepland, en we hebben de luiken van de boot niet dichtgedaan. We nemen de snelle weg terug en tegen de tijd dat we bij de boot zijn lijkt de bui opgelost. Bijzonder.

Het is ongelofelijk druk in de haven, aan de overkant liggen ook een 30-tal boten en er wringen zich een aantal links en rechts nog in kleine plaatsjes tussen. Wij hadden dit echt niet meer verwacht zo eind september, maar onze Engelse buren weten te vertellen dat dit wel de norm is en tot half oktober zo blijft. We gaan het meemaken.

de-drukke-haven-van-fiscardo
De drukke haven van Fiscardo

’s Avonds is het heerlijk rustig weer, wel een sweater aan, maar we zitten toch tot het eind van de avond buiten. En dan om half 3 ‘s nachts, ook weer geheel tegen de verwachting in, begint het hard te waaien, en ook nu weer komt de wind uit het oosten wat voor Fiscardo niet goed is. Bijna alle havens hier zijn vooral aangelegd met beschutting voor de wind uit het noordwesten, de heersende windrichting. De boten aan de kant van de rotsen liggen helemaal open voor de wind en de golven zo uit het oosten. René gaat er tegen 3 uur uit, de buren staan ook buiten. Onze boten liggen prima, maar verschillende boten die aan de overkant aan de rotsen liggen, besluiten toch om midden in de nacht het anker te lichten en er vandoor te gaan. Sommigen maken zich los van de rotsen en gooien het anker midden in de haven opnieuw uit. Iets wat officieel niet mag, maar ja, nood breekt wet. Een flinke hectiek zo midden in de nacht. Het doet ons een beetje denken aan 5 jaar geleden toen wij een dergelijke situatie meemaakten terwijl wij geankerd lagen in Epidaphros. Dat was niet fijn, René heeft toen uren buiten gezeten en ook toen verlieten verschillende boten midden in de nacht de haven. Dat was nu niet nodig, maar een echt rustige nacht is het niet natuurlijk, ook onze boot deint aardig heen en weer.

De volgende morgen hebben we weer veel te zien, ‘das Hafen Kino’ in volle glorie. Omdat het zo’n rare/nare nacht was, vast ook voor veel boten op andere plaatsen, komen voor 10 uur de eerste boten al weer de haven binnen varen, en aangezien de wind zeker nog niet is gaan liggen is het al met al een zeer hectisch geheel. Er gaan namelijk ook veel boten naar buiten. En als dan ook nog eens de grote veerboot binnen komt varen, lijkt de chaos compleet. Wij bekijken het geheel van ons voordek, eerst met een kopje thee, maar ook tijdens de koffie houdt ‘het gedoe’ aan. Twee boten verder trekt een van de vertrekkende boten het anker van zijn buurman volledig omhoog. En, dit maakt het wat pikanter, vaart er een kleine 30 meter mee weg, naar de zijkant wel te verstaan door de wind. Dit houdt weer in dat a) die boot in het geheel niet meer achter zijn anker ligt en zelf naar links wordt getrokken, b) hij zeker over een drietal andere ankerkettingen ligt nu. De veroorzaker zwaait nog eens vriendelijk en maakt zich snel uit de benen. Tja, er is natuurlijk ook niet heel veer meer wat hij kan doen, maar het voelt toch gek. Omdat een paar van de buurboten van de gedupeerde boot tot een flottielje horen, zijn er ook een paar zeiljongens (de flottieljeleiders) aanwezig. Deze nemen ferm de leiding, en na wat duiken, geven ze aan dat er echt niets anders opzit dan dat deze boot opnieuw uitvaart en weer ankert. Eerlijk is eerlijk, deze jongens zorgen er wel voor dat er niet meer ellende ontstaat, en zorgen er ook voor dat deze boot weer op zijn plaats terecht komt. Je kunt heel wat zeuren over de drukte en de flottieljes, en ja er zal vast ook regelmatig wat fout gaan, maar deze gasten zorgen er wel voor dat het allemaal weer op z’n pootjes terecht komt, terwijl het niet een van hun boten was die dit heeft veroorzaakt.

mooi-strandje-bij-fiscardo
Mooi strandje bij Fiscardo

We waren al van plan minimaal 2 nachten te blijven, maar vinden dat nu helemaal een goed idee. Vanmiddag maar weer aan de wandel richting een van de strandjes hier in de buurt. Het zonnetje schijnt heerlijk en de temperatuur is ook ok, dus je hoort ons niet klagen. In de loop van de middag neemt de wind in kracht af en draait hij ook door naar de richting waar hij normaal vandaan komt, het noordwesten. We voorzien zomaar weer een rustig nachtje hier.