22 -Terug in de Ionian, veel motoren en technisch gedoe

14 september t/m 18 september, geschreven door René

Route bij verhaal 22
Route bij verhaal 22

Terug in de Ionian, veel motoren en technisch gedoe

De tocht van Patras richting Missalonghi begint optimistisch met gehesen zeilen, onze wind-app geeft aan dat het mogelijk moet zijn om met een ruim windje van achteren een heel eind te komen. Dat valt wat tegen, na minder dan een uur geeft de wind er de brui aan. We waren net zo blij met ons weer gehesen grootzeil. Deze is via de grootschoot gekoppeld aan de zwaar beschadigde arch, welke toch nog stevigheid voldoende in reserve heeft om het zeilen mogelijk te maken. Maar de motor gaat aan, de stuurautomaat wordt ingesteld op de juiste koers en wij nestelen onszelf in de relax-stand in de kuip. Na bijna drie uur varen komen we weer aan bij het uitgebaggerde kanaal richting Missalonghi. Daar waren we op de heenweg door de Golf van Patras en de Golf van Korinthe ook al geweest en met name het uitzicht op een fatsoenlijk toiletgebouw met douche trekt ons zeer. Het gebied rond Missalonghi is zo anders dan wat de rest van Griekenland laat zien, het is een stuk laagland wat wel eens onderloopt, de huisjes (voormalige vissershutjes) staan op palen en het stadje zelf ligt ruim ongeveer 1,5 mijl in het binnenland, vandaar dus het uitgebaggerde kanaal. De haven is van een Nederlandse eigenaar en herbergt nogal wat schepen die daar ook de winter gaan doorbrengen, in het water dan wel op het land. Er zijn al verschillende booteigenaren bezig met het winterklaar maken van hun drijvende zomerverblijf. Dat stellen wij nog even uit.

Toen we eind juli ook in Missalonghi aankwamen was het bloedheet, de puf om naar het dorp te wandelen (1,5 km) hadden we toen niet. Nu is de temperatuur aan het einde van de middag nog steeds erg aangenaam (28 graden) en ook geschikt om toch weer enige activiteit te ontplooien. Dus wij trekken onze wandelslippers aan en met het vooruitzicht van een goed glas bier op een terras wandelen we naar het stadje. Dat blijkt eigenlijk groter dan gedacht, en heeft zo hier en daar ook wel wat pittoreske hoekjes. Eigenlijk vinden we het nog het leukst om ook een straatje verder te lopen dan de toeristische paden om te ontdekken hoe de gemiddelde Griek leeft. Ze zijn in ieder geval veel binnen want er is maar weinig leven te bespeuren. Het al eerder genoemde glas bier smaakt uitstekend en met name de snacks die je er vaak “gratis” bij krijgt waren in dit geval overheerlijk. Soms is het alleen een schaaltje chips of pinda’s in dit geval waren het stukjes tomaat, verschillende stukjes kaas, wat worst en nog wat komkommer. Een prima eind van de middag hapje dus.

De avond brengen we voor een deel door op het terras van het restaurant in de haven waar we, ook weer met bier en snacks, PSV jammerlijk zien verliezen. De volgende ochtend is het bladstil, de wind neemt een snipperdag en maakt van het eerste stuk door het kanaal in het laaglandgebied een betoverende ervaring. Op groot water aangekomen is er nog steeds geen wind en het water is als een spiegel.

DSC_2319
Overtocht van Messolonghi naar de Ionische Zee

Het feit dat er geen wind staat is natuurlijk wat vervelend maar vlak water op een lange dag varen is toch ook wel heel erg comfortabel. We maken een soort van oversteek van het Kanaal van Patras naar de Ionische eilanden. Een tocht van ruim 35 zeemijlen, een uur of zeven varen dus. De motor doet dus het werk en wij hangel lui onderuit met een muziekje en een boekje om de tijd wat de doden. Tegen een uur of vier in de middag komen we aan in het plaatsje Poros op het eiland Kefalonia in de Ionische Zee. Bij het aanvaren ziet het dorpje er erg leuk uit, bij een wandeling op een later moment valt dat toch wat tegen. Het is nogal verlaten en ziet er daardoor wat troosteloos uit. De aanwezige toeristen zijn duidelijk een aantal leeftijdsklassen ouder. Ons eerste idee om er twee dagen te blijven laten we al snel varen. De haven lijkt op zich wel in orde, er liggen nog zo’n twintig andere zeilschepen en dat voelt wel goed. Wat minder goed voelt is de deining die met name in de avond de haven binnenloopt. De schepen deinen natuurlijk mee en hierdoor wordt er in dit geval steeds een ruk aan de landvasten gegeven. Niet heel erg heftig maar wel vervelend. Al zittend op het achterdek met een boekje is het prima te doen maar als we gaan slapen dan heb ik er met name wel erg veel last van. We slapen dwars achterin het schip en bij iedere ruk voelt het bij mij alsof ik langzaam uit elkaar wordt getrokken. Thea heeft er trouwens minder last van. Ik besluit een andere slaapplek te gaan zoeken, gewoon op de bank in de kajuit. Dat zorgt er voor dat ik de deining dan in de lengterichting kan opvangen en voelt minder vervelend. Halverwege de nacht is de deining een stuk afgezakt en besluit ik m’n vertrouwde plek weer op te zoeken. Alles bij elkaar een onrustige nacht en dat maakt Poros voor mij geen top-haven.

DSC_2332
Kantoor van de havenmeester in Poros

In Poros vieren we overigens op kleine schaal Thea’s verjaardag (50+). Geen slingers, toeters en bellen maar natuurlijk wel de hartelijke felicitaties. Feestbezoek blijft achterweg maar de aandacht via de telefoon en de Whatsapp is toch heel erg leuk. Later op de middag hebben Lisa en Mirthe ook nog een heel erg leuk cadeau voor haar bedacht voor als we weer thuis zijn.

Ons geplande vertrek in de ochtend ondervindt wat vertraging. Naast ons ligt een flinke catamaran, gehuurd door 4 Duitse stellen. Zij vertrekken voor ons. Een vertrek vanaf een plek aan de kade met je eigen anker aan de voorkant betekent dat je de achterlijnen los gooit en vervolgens wordt je dan door het gewicht van je eigen ankerketting al vooruit getrokken. Soms is er dan nog wat motor ondersteuning nodig om het pad rechtuit naar voren te varen. Onze Duitse buurschipper doet dat ook maar vergeet fatsoenlijk te sturen. Hij vaart dus schuin naar voren en kruist daarbij onze ankerketting die natuurlijk voor ons schip naar voren loopt. Ik schreeuw nog naar hem dat ie bij moet sturen maar die aanwijzing komt niet aan. En zo’n 15 meter voor ons schip blijft de catamaran stil liggen en laat mijn omhoogkomende ankerketting zien dat er verkeerde dingen gebeuren. Ik zet snel onze motor aan met een beetje power naar voren, op die manier kan ik m’n ankerketting laten zakken zonder dat we zelf tegen de kade slaan. Ik ren terug naar de ankerlier om het anker volledig vrij te maken . Het blijkt niet voldoende te zijn want de catamaran zit onder water vast aan onze ketting. De Duitse stuurman schrikt zich lam en dat is dan ook de laatste passende reactie want verder is hij volkomen apathisch. Eén van de Duitsers is wel kordaat en spring in het water met een snorkel en bril op z’n hoofd. Na een eerste inspectieduik komt ie melden dat onze ketting twee keer om zijn schroef is geslagen. Dat heeft er ook voor gezorgd dat de motor vastloopt en vanzelf uitslaat. Ik laat op gepaste wijze merken dat ik hier niet heel erg blij mee ben maar dat het vooral hun probleem is.

Ondertussen is Thea terug van het boodschappen halen en kan zo helpen assisteren met het bijregelen van ons motorvermogen om schade aan ons achterschip te voorkomen. De Duitse snorkelaar doet verwoede pogingen om onder water de ketting te ontwarren van de schroef. Na een aantal pogingen weet hij te melden dat hij de eerste slag om de schroef heeft kunnen vrijmaken. Nog één te gaan! De beste man blijft z’n best doen maar het kost hem erg veel moeite, na iedere duik moet hij weer 3 minuten op adem komen. Ik had al gezien dat er van enige atletische lichaamsbouw geen sprake was, integendeel, maar na nog een vijftal pogingen is ook het laatste stukje ankerketting van de schroef verwijderd. De Duitse duiker wordt op z’n eigen schip als een held onthaald en met name de stuurman ziet er opgelucht uit. De afgeslagen motor doet het vervolgens ook weer en na wat wederzijdse thumbs-ups verdwijnen ze langzaam uit ons zicht. Dus dan is voor ons alles veilig om te vertrekken. De bestemming is het stadje Zakinthos op het eiland Zakinthos. Het is een wat grotere plaats met een enorme havenbaai en zelfs een eigen vliegveld.

Van Poros naar Zakinthos is zo’n 25 zeemijl, een uur of 5 varen. Met een heersende Noordenwind zou dat normaal gesproken voor een belangrijk deel op het zeil kunnen worden afgelegd. Maar de wind laat het weer afweten en er staat een vervelende deining in het zeegat tussen het eiland Kefelonia en het eiland Zakinthos. De deining staat grotendeels dwars op het schip en dat zorgt er voor dat we gaan rollen. Dat is een soort slingerbeweging rond de lengte as van het schip. Meestal is dat goed op te vangen door een zeil te hijsen want dat heeft dan een dempende werking. Maar zonder wind is er geen druk in het zeil en dus ook geen demping, integendeel het zeil klappert dan vervelend heen en weer. Dus na een tijdje strijken we het grootzeil en nemen het rollen maar voor lief. We balen er wel een beetje van want de laatste weken hebben we zeker geen geluk met de wind, die is er vaak niet of juist van de verkeerde kant. We beginnen ons steeds meer een motorboot te voelen en dat was niet de bedoeling. En bij een zomers tochtje op het IJsselmeer pak je bij verkeerde wind gewoon even een andere koers of je maakt wat slagen. Hier in Griekenland is dat vaak geen optie, de dagtochten zijn vaak al redelijk lang en laveren of wat langzamer varen is dan vaak geen goed plan. Wat dan overblijft is de motor en daar zijn we, zeker vandaag, wel een beetje klaar  mee.

DSC_2342
Aankomst in Zakinthos

De aankomst in Zakinthos is wel weer interessant. Van te voren lees jees je je in vanuit de Greek Waters Pilot die een beschrijving geeft van de faciliteiten en (on)mogelijkheden van de haven. Maar bij het daadwerkelijk binnenvaren ziet het er dan toch altijd weer anders uit. Het is een enorme havenkom, voor een groot deel aan het drukke centrum van Zakinthos aangebouwd. Onze eerste optie is een plek langs een pier die juist wat rustiger lijkt maar als we aanvaren  op een geschikte plek worden we met duidelijke gebaren van havenmannetjes weer weggestuurd. Weer even heroriënteren op andere opties en dan blijft er niet veel over dan een plek aan de kade waar ook al het stadsverkeer langs raast. We kunnen langszij aanmeren en een ander havenmannetje is al toegesneld op een snelle scooter om ons te helpen en natuurlijk ook af te rekenen. Kost maar 10 euro trouwens maar dan heb je ook niets, alleen een plek. Ondanks de drukke en onrustige plek denken we toch dat het hier wel gaat lukken. We plannen eerst een oriënterende wandeling door het centrum van Zakinthos. Dat blijkt een behoorlijke toeristische plek te zijn. Veel terrasjes en eetgelegenheden, heel veel bootjes voor dagtrips en een bonte verzameling ferries (veerboten) van allerlei soorten, maten en merken. Zakinthos leeft! s ’Avonds gaan we lekker uit eten om zo de verjaardag vreugde nog wat te verhogen. Later zien we Ajax een matige eerste helft spelen tegen het Griekse Panathinaikos en we besluiten dat we de tweede helft wel via andere kanalen kunnen volgen. Ondanks het drukke straatverkeer vlak langs de boot hebben we toch allebei een behoorlijke nachtrust. De volgende ochtend wandelen we nog even naar  de supermarkt  en het pompstation want al dat gemotor heeft onze dieseltank een stuk leger gemaakt. Vervolgens maken we ons klaar voor weer een etappe.

Deze etappe gaat naar de zuidkant van Zakinthos, daar ligt een enorme baai waar we de middag en nacht op eigen anker gaan doorbrengen. Het tochtje naar het meest zuidelijke punt verloopt relaxed, ondanks het feit dat de motor weer aan moet. Gelukkig is de zeegang erg rustig en daarnaast is de kuststrook erg mooi om al varend te bewonderen . De enorme baai is een erkend broedgebied voor zeeschildpadden en is om die reden in drie zones ingedeeld. De voor de schildpadden belangrijkste zone is verboden terrein voor bootjes, het is wel wonderlijk dat er op het strand, daar leggen ze de eieren, wel zonnebadende mensen worden toegelaten. De middelste zone van de baai mag wel bevaren worden met beperkte snelheid maar daar houdt geen toerist zich aan. Er worden enorm veel dagbootjes verhuurd waar de gemiddelde toerist zich mee kan uitleven en met name de vol gas stand wordt regelmatig uitgeprobeerd. Wij tuffen aan op de derde zone want daar mogen we ook ankeren. In het ankerhoekje liggen al wat meer zeilboten, een stuk of tien uiteindelijk. Het is een fantastische plek. Het uitzicht is geweldig, het water is kristalhelder en het voelt weer als een ouderwetse top vakantiedag. Een beetje zwemmen, wat lezen en wat luieren maakt van deze dag één om niet te vergeten. We liggen super rustig, geen golven of vervelende deining en ons anker heeft zich goed ingegraven. Ondertussen hebben we rond de boot al meerdere zeeschildpadden zien opduiken, ze steken even nieuwsgierig hun hoofd boven water, kijken wat rond en verdwijnen dan weer. Daar komt dan in de avond nog een prachtige volle maan bij die voor licht en sfeer zorgt. Een superplek dus.

DSC_2356
Opkomende maan in de baai

Ook het ontwaken en de ochtend zijn bijzonder vanwege deze droomplek. Ondanks dat kiezen we er toch voor om weer verder te varen, dat heeft te maken met een depressie die over drie dagen over dit gebied gaat trekken en wij willen dan graag op een veilige en comfortabele plek zijn. We feliciteren m’n vader al vroeg in de ochtend met z’n verjaardag, mobiel bereik hebben we hier bijna overal maar we zijn er niet zeker van of dat ook gaat lukken op de nieuwe bestemming. De geplande tocht gaat trouwens naar een andere baai, aan de noordwest kant van het eiland Zakinthos schijnt een beschermd baaitje te zijn, Vroma Bay, waar we de nacht geankerd kunnen doorbrengen. In de pilot stond al wel beschreven dat ankeren daar niet zomaar even makkelijk is vanwege het feit dat er veel tripper-boten liggen , een boel troep (kettingen en lijnen) op de bodem en maar beperkte ruimte. Onderweg bereiden we ons goed voor, we prepareren allerlei lijnen die we gaan gebruiken voor het ankeren en we bespreken een drietal scenario’s door. Dat is nodig omdat we voor het eerst met z’n tweeën gaan ankeren met extra lijnen naar de wal. Voor deze ankertruc heb je eigenlijk een derde persoon nodig, de zwemmer, die de lijnen naar de wal uitzet. Dat moeten we nu dus met z’n tweetjes doen. Met veel wind haast ondoenlijk maar met weinig wind zoals vandaag durven we het aan.

Het tochtje langs de westkust van Zakinthos is trouwens erg mooi. Een grillige kustlijn met veel steile wanden en allerlei gaten en inhammen in de rots waar je zelfs met kleine bootjes kan invaren. Dat doen wij niet want de mast zit een beetje in de weg. Maar we zien wel een fantastische kustlijn voorbijschuiven en dat maakt zo’n tochtje van twintig mijl erg de moeite waard. Voor wie nog een vakantiebestemming zoekt voor een weekje raden we het eiland Zakinthos van harte aan. Er is veel te doen, veel natuurschoon en het heeft een vliegveld. Ook zonder zeilboot kan je je hier prima vermaken.

Bij het naderen van de geplande ankerlocatie in Vroma Bay zien we al heel veel dagbootjes vol toeristen voorbij schuiven. Op het kaartje hadden we gezien dat deze tripper-bootjes in de ene uithoek van de baai liggen en dat de andere uithoek voor andere schepen plaats biedt.

DSC_2385
Naderen van Vroma Bay

Helaas, dat was misschien drie jaar geleden zo toen de pilot is geschreven maar op dit moment hebben de tripper-boten beide delen van de baai ingenomen. We hebben er even gelegen, goed rondgekeken en besloten dat dit niet de verwachtte droomplek zou zijn. We zagen geen acceptabele plek om onze vooruit bedachte ankerscenario’s uit te proberen. Daarnaast was het grootste deel van de beloofde magie van de baai verloren gegaan in het toeristische geweld. Dus ter plekke een nieuw doel bedacht, nog 11 mijl doorvaren naar een klein plaatsje Ay Nicolaos, bijna helemaal in het noorden van het eiland Zakinthos. Geen grote plaats maar wel mogelijkheden om de boot aan te meren voor een nacht. Ook dit laatste stukje langs het eiland Zakinthos bood weer veel bezienswaardigheden en dan name op het gebied van indrukwekkende rotswanden , mini-strandjes en zo hier en daar een grot in de rotswand waar je met bootjes dicht bij kon komen. De belangrijkste heette de Blue Cave, op originele wijze aangegeven door een enorm bord boven op de rotswand met een pijl naar beneden. Deze bezienswaardigheden hadden er wel voor gezorgd dat het plaatsje Ay Nicolaos best een druk en gezellige toeristenplaatsje was geworden.

DSC_2411
Indrukwekkende kuststrook

Dus met goede moed gingen we op zoek naar een geschikte plek om af te meren. Die vonden we al snel aan de hoofdkade waar nog wel wat ruimte was voor een aantal zeilschepen. De aanmeerprocedure is dan de vertrouwde Griekse manier van aanleggen. Je vaart een meter of 40 voor de geplande plek, Thea staat dan voorop  de boeg van het schip met de ankerbediening in de hand en laat op mijn teken het anker zakken en laat vervolgens de ketting op gepaste wijze vieren. Ik vaar dan achteruit richting de geplande plek. Door het gewicht van de ketting die langzaam gevierd wordt blijft de voorkant van het schip mooi in lijn met de richting van het schip. Als ik dan bijna bij de kant ben gooi ik twee klaarliggende achterlijnen naar wat vriendelijke buurmannen of eventuele havenmannetjes. Tijdens deze laatste fase moet de motor in z’n achteruit blijven staan want anders zou het schip naar voren worden getrokken door het gewicht van de ankerketting. In deze laatste fase is het dus een beetje spelen met het motorvermogen achteruit om op de juiste plek te blijven ,ongeveer een meter voor de kade, totdat de behulpzame buurmannen de landvasten om een kikker op de kade hebben bevestigd. En plotseling gebeurt er iets vreemds, ik geef nog wat gas achteruit maar het schip gaat vooruit. Ik begrijp niet wat er gebeurt en geef nog wat extra gas achteruit. Maar ook nu gaat het schip met een behoorlijke kracht vooruit. Gelukkig had de ene buurman het al toegegooide landvast al goed om de kikker geslagen zodat we niet al te ver vooruitschoten. Conclusie, de achteruit versnelling doet het niet meer! Wat een gedoe. Ik laat de motor maar even voor wat het is en de 2 helpers op de kade trekken ons aan de landvasten achteruit. Nog even wat prutsen voordat we helemaal goed liggen maar uiteindelijk lukt dat met de al genoemde hulp prima. Maar genoeg stress natuurlijk want er is dus iets mis met de motor.

Al mopperend zoek ik m’n gereedschapskist op en begin het schakelmechanisme bij het stuurwiel maar eens te demonteren. Vrijwel direct staat er op de kade een vriendelijke Griek die ons vraagt of er ‘problems’ zijn. Als ik dat beaam spring hij aan boord, stelt zich voor als Dimitri de onofficiële havenmeester, pompbediende, vraagbaak, bootjesverhuurder, restauranthouder van dit dorp.  Hij geeft aan dat hij 6 boten bezit die ook regelmatig zijn aandacht opeisen en dat hij ons misschien wel kan helpen. We sleutelen samen het bedieningsdeel van de gashandel uit elkaar en lopen vervolgens een beetje vast als het niet lukt om het mechanisme helemaal open te leggen. Dan maar eens kijken bij de motor. Bovenop het deel waar de schroef naar buiten gaat zit het schakelmechanisme, een soort van versnellingsbak met twee versnellingen, vooruit en achteruit. Daar tovert Dimitri al snel een afgebroken stuk van de kabel tevoorschijn. Het probleem zit dus niet in het schakelmechanisme maar in de kabel naar de versnellingsbak. Om dat te repareren hebben we dus een nieuwe kabel nodig van het juiste type en de juiste lengte. Dimitri geeft aan dat hij er wel wat heeft liggen als reserve voor zijn boten maar hij weet niet of de juiste er ook bij is.

rene-(2)
Klussen, hoezo vakantie

Tijdens al zijn behulpzame bezigheden springt hij ook regelmatig weer van boord om andere schepen te helpen bij het aanleggen of om ze van brandstof te voorzien. Dimitri is een druk baasje maar voor ons een soort van reddingsboei. Tijdens zijn hulpacties bij anderen lukt het mij om min-of-meer de lengte van de defecte kabel te meten, ruim 5 meter. Die loopt dus van de versnellingsbak via allerlei moeilijke bochten en doorgangen omhoog naar het schakelmechanisme op de stuurkolom. Bij het knutselen aan een schip is het trouwens niet erg handig als je twee meter lang bent. Je moet in allerlei moeilijke bochten en houdingen kruipen om in de kelders van het schip de juiste handelingen uit te voeren.

Ondertussen komt Dimitri met een kabel aangelopen en die blijkt van hetzelfde type en ongeveer dezelfde lengt te zijn. Hoera voor Dimitri. Ik kan nu nog een heel verhaal opschrijven over het wel en wee van het monteren van een nieuwe kabel maar dat gaat voor dit verslag net iets te ver. Geloof me maar als ik aangeef dat het allemaal geen appeltje-eitje was, veel zweetdruppels en zo hier en daar een gepaste krachtterm later kregen we het toch min of meer voor elkaar. En zonder de hulp van Dimitri was dit zeker niet gelukt. Tegen een uur of acht in de avond besluiten we dat het afwerken van de reparatie morgen wel kan gebeuren. Natuurlijk gaan we eten bij de taverna van Dimitri en daar blijkt hij gewoon weer in z’n rol van superhelper verder te gaan met het bedienen van de gasten, daarbij laat hij natuurlijk geen kans liggen om ook z’n eigen tripperboot mogelijkheden te promoten. Dit alles is een mooi voorbeeld van hoe je op vervelende en lastige momenten soms precies de juiste mensen tegenkomt die kunnen helpen. Ook tijdens eerdere reizen hebben we dat vaak ervaren. En Dimitri is zo’n superhero voor ons.

Als de volgende ochtend de afwerking van de reparatie eigenlijk best soepel verloopt besluiten we om die dag toch nog door te varen naar het stadje Argostoli op het eiland Kefalonia. Dat was ook al de oorspronkelijke planning vanwege de aangekondigde depressie die gaat overkomen. Gisteren hadden we na al de technische toestanden even de gedachte dat het oponthoud in Ay Nicolaos meerdere dagen zou gaan duren maar dat valt dus mee. Uiteraard hebben we Dimitri betaald voor z’n kabel en technische inspanning, hij vroeg een redelijke prijs voor de kabel en voor zijn tijd vroeg hij niet om geld. Als we de haven uitvaren fluit hij op z’n vingers en staat ons enthousiast uit te zwaaien. Een bijzonder mens, deze Dimitri.

De tocht naar Argostoli  loopt dus vanaf het eiland Zakinthos naar het eiland Kefalonia. Dat betekent dat het zeegat tussen beide eilanden moet worden overgestoken. In zo’n zeegat staat er vaak een behoorlijke deining en meestal levert dat een oncomfortabele situatie op. Zeker als er te weinig wind is om te zeilen. Maar als we er ons bij hebben neergelegd dat het dus een pittige overtocht zou worden op de motor begint het ineens te waaien uit een gunstige hoek. Dus zeilen gehesen, een rifje voor de zekerheid en met ruim 6 knopen denderen we door het zeegat, een tocht van ongeveer 25 mijl (5 uur). Later neemt de wind  weer wat af en de snelheid dus ook. Maar we zijn een flink stuk opgeschoten. Het laatste deel doen we weer op de motor. Argostoli is een behoorlijke grote plaats met een eigen vliegveld en de haven biedt voldoende beschutting en voorzieningen om het eventueel een paar dagen vol te houden in verband met het mindere weer wat er aan gaat komen.

Nog wel een punt van zorg is de beperkte hoeveelheid hagelslag die we nog aan boord hebben. Met name dankzij de hulp van onze opstappers deze zomer heb ik tot nu toe geen dag zonder gezeten. Maar nu dreigt het laatste restje hagelslag toch langzaam op te raken. Maar eens zien hoe we dat probleem weer oplossen.