20 – Een aanrijding (?) met grote gevolgen

2 september t/m 5 september, geschreven door Thea

Route verhaal 20
Route bij verhaal 20

Een aanrijding (?) met grote gevolgen

Eerder dan gepland de volgende update, en dat heeft natuurlijk alles met de kop van dit verhaal te maken, maar laat ik gewoon chronologisch het verhaal van onze tocht voortzetten.

We gaan op vrijdag dus door naar onze volgende stop in de Golf van Korinthe. Zoals René in het vorige verhaal schreef, is als we wakker worden het ‘mini’ bootje van de Fransen al vertrokken. Ik heb spijt dat ik geen foto heb genomen, dat had echt een beeld gegeven van de omvang van de uitdaging van deze mensen.

We vertrekken met een spiegelgladde zee, geen wind en geen golfje te ontdekken. Dit duurt niet heel erg lang, na een 20 minuten varen neemt de wind met de minuut toe. Binnen no time zitten we op 18 knopen. Wow, niet verwacht, en het goede nieuws, de wind staat nu eens niet pal tegen. Het is een te bezeilen koers. We zetten een rif en zeilen met een glimlach richting de te ronden punt aan de noordkant van de Golf. We zijn met 3 schepen vertrokken uit Korinte, maar wij zijn het enige schip dat wat meer noordelijk vaart, de rest lijkt de kortste weg naar het westen te kiezen. Als we de punt voorbij zijn, valt de wind ineens terug naar een knoop of 10. Nog steeds goed te zeilen, dus na een kwartier (je moet het altijd eerst even aankijken, voor je het weet verandert de wind zomaar weer!) halen we het rif eruit, en lijkt het erop dat we de rest van de route lekker door kunnen zeilen. Dat is echter te optimistisch gedacht, na 10 minuten valt de wind terug tot een knoopje of 5. Daar kunnen we echt niet op zeilen, dus hup de motor er maar weer bij aan. Al motorzeilend gaan we rustig richting onze volgende bestemming Andikiron.

Met nog een paar mijl te gaan en als we ‘het hoekje’ om moeten, strijkt René vast de zeilen, er is werkelijk bijna geen wind meer. Maar dat is nog maar van korte duur! Als we namelijk werkelijk de hoek om moeten richting het dorp joelt de wind ineens om onze oren. We hadden de hele tijd al wel donkere wolken aan de noordkant van de Golf gezien, maar die leken rustig te blijven liggen waar ze lagen, en heel langzaam richting het oosten te trekken, net als de dagen ervoor. Maar helaas de aanloop naar het dorpje wordt voor ons geen ‘appeltje eitje’, er staat bij een vlaag af en toe 28 knopen op de teller, bleh. Er is wel plek in de haven, en dat is een understatement, er is geen enkele andere toeristenboot. De baai en haar omgeving is weer prima, maar Andikiron zelf ziet er uit als een uit de grond gestampt betonblokkendorp uit de jaren 60. Met nog steeds dikke wind om de oren overwegen we nog even de optie door te varen, maar die is 20 mijl en dus 4 uur varen verder, dat is ons te gortig. Bovendien wordt de lucht steeds donkerder. Hmmmm, toch maar gewoon aanleggen. Gelukkig is er een plek langs de binnenkant van de kademuur die optimaal ligt qua wind. Het aanleggen is dan ook niet lastig en met wat we in de lucht zien, maken wij ons op voor een flinke bui. Die valt uiteindelijk redelijk mee. In de verte horen we onweer, en wij krijgen wat regen maar zeker geen overmatige hoeveelheden. Lekker nachtje hier slapen en morgenochtend weer verder.

Baai-Andikiron
Aanlegplaats Andikiron

De volgende dag begint het weer stevig te waaien. In 1 van de windapps van René stond dit ook voorspeld, maar dus slechts in 1 van de 3, verder geven de apps hier en in de omgeving, dus ook het dorp waar we heen willen, bijna geen wind, vreemd. We halen beetje diesel voor de boot en brood voor onszelf. Tijdens ons kopje koffie voor vertrek worden we nog aangesproken door een Nederlander die hier is voor een trouwerij, hij is opgegroeid in Zwolle, dus onze plaatsnaam achter op de boot triggerde hem. Toch altijd leuk dit soort spontane ontmoetingen met (oud)plaatsgenoten. De wind neemt nog steeds verder toe. René loopt nog even de kade op en probeert een lokale Griek op een van de ‘tugboats’ (slepers) die aan de buitenkant van de kade ligt aan te spreken. Dat wordt een pantomime gesprek aangezien deze Griek geen woord Engels spreekt. Maar uit zijn gebaren begrijpt René dat als we de baai uit zijn en de hoek omgaan ( jullie zien het gebaar hiervoor voor jullie) er niets meer aan de hand is, en de zee vlak (ook dit gebaar is vrij universeel). Tja, doen we het of doen we het niet. Aangezien alle weerapps zeggen dat het geen probleem zou moeten zijn en ook deze pantomime Griek hetzelfde uitbeeldt, wagen we het erop. Het afmeren gaat prima, de wind blaast ons gewoon van de kade af, en we starten de tocht. De eerste 1,5 mijl is het dus buffelen. Op de teller staat nu af en toe 31 knopen, dat is echt een hele dikke windkracht 7. Maar als het goed is duurt dit dus maar een kleine 20 minuten. Voor ons zien we dat 1 van de zeeschepen die voor een fabriek voor anker ligt vanwege de wind toch ook maar gaat verleggen, hij ligt te veel aan lager wal. Het is dus allemaal niet niks. Maar als we de knik maken meer richting het zuiden krijgen we de wind ruim van achter en nemen de uitschieters ook in kracht af. Nu staat er af en toe nog 20 knopen op de teller, dat kan onze genua prima aan, en zo varen we met zo’n 6 knopen vaart op enkel de genua op de zuidelijke punt af. De zee blijft redelijk woest maar met de golven van achter is het prima te doen.

En dan krijgen we weer met de wonderlijke wind in Griekenland te maken. Waren we al van 30 naar 20 knopen gegaan door een hoek om te gaan, bij de volgende hoek meer richting het westen zakt de wind nog verder terug naar een 13 knopen. En nog voor we bij de volgende hoek zijn, gebeurt het volgende windwonder. De wind verandert van het ene op het andere moment 120 graden van richting. Geef mijn portie maar aan Fikkie. Kortom, we zijn 10 mijl onderweg, en hebben 4 verschillende windrichtingen en 4 verschillende krachten van die wind gehad, kom daar in Nederland maar eens om. We varen het eerste stuk richting Galaxidi onze volgende bestemming nog vrolijk met volle zeilen, maar de laatste mijlen neemt de wind dusdanig af dat we de motor er maar bij aanzetten.

In tegenstelling tot Andikiron is Galaxidi een plaatje. Zowel de aanvaart richting de baai als ook het plaatsje zelf. Hier is dus wel ‘doorgebouwd’ op een bestaande stijl. Oud- en nieuwbouw is dus een mooi geheel. En in tegenstelling tot onze vorige stop, liggen we hier met een 10-tal andere boten, dat geeft toch ook weer een beter gevoel. We kiezen een leuk plekje en gooien het anker uit om met de kont naar de kade te varen. Deze keer loopt niemand op de kade, en de mensen op een boot met een Italiaanse vlag 2 plekjes verderop, kijken nieuwsgierig toe hoe wij dit zonder mensen op de kade op gaan lossen…… Zeer zeilers onwaardig. Het goede nieuws, het lukt ons!  Het moet gezegd dat er niet heel veel wind stond, maar toch, als het anker goed is gelegd ga ik naar achter om de motor te bedienen en te zorgen dat de boot dicht bij de kade komt, maar niet tegen de kade ramt, en René springt met een lijn aan wal om die dan weer aan mij terug te geven. Wij zijn zo trots als die welbekende hond met 7 niet nader te noemen lichaamsdelen. Helemaal zelf met z’n tweetjes aangelegd, wat kan ons nog gebeuren…….. Hoe profetisch.

Kade-Galaxidi
Kade Galaxidi

Als gezegd, we vinden Galaxidi een allerleukst dorp. We liggen mooi en alles lijkt aanwezig om hier 2 dagen lekker te liggen. ’s Avonds heeft de bar achter ons wel muziek, maar die is naar onze smaak en niet te hard, prima dus. En met een heerlijke gevarieerde zeildag achter de rug gaan wij tegen half 1 te kooi. In verband met de muziek doe ik wel mijn oordoppen in. René vindt oordoppen niet fijn, en dit niveau van muziek kan hij prima handelen. We dommelen dus vredig in slaap. En dan ineens een enorme dreun, we worden volledig door elkaar geschud. Ik schrik me rot en het eerste wat in mijn gedachte opkomt: Dit kan niet waar zijn, zo hard kunnen we niet tegen de kade slaan, er staat bijna geen wind, ook al zou het anker niet gehouden hebben. Ook lijkt het volkomen onlogisch dat we een buurboot zo hard zouden hebben geramd, of zij ons, de klap is immens. Ik klim bijna over René heen om uit onze hut te komen en door de kajuitingang naar buiten te kunnen kijken. Het is een…… het is een….. er staat een auto met zijn voorkant achter op onze boot!!!

Totale verwarring en een soort desoriëntatie neemt het over. Ik kijk nog eens goed en vraag aan René die voor me staat of ik spullen moet pakken om van boord te gaan omdat we gaan zinken. Ehhh nee, ik denk niet dat we zinken, zegt René. De groep mensen op de kade is al best groot. Knap, zo binnen 2 minuten. We staan wat verward om ons heen te kijken, wat nu. De auto hangt dus op 1 achterwiel nog op de kade, en staat met zijn, diagonaal gezien, andere voorwiel pontificaal precies op het middenzitje achter ons roer. De neus van de auto heeft een van onze twee achterzitjes totaal in elkaar geduwd en staat met de neus tegen onze ‘arch’, dat is een roestvrijstalen boog achter op onze boot, typerend voor ons bootmerk Hunter. Bij dit merk is de overloop van de giek op deze boog gemonteerd. Deze arch is dus voor ons qua constructie van het grootste belang om te kunnen zeilen.

Auto-op-dek
Auto op het achterdek

Alle Grieken op de kade zijn druk met elkaar aan het discussiëren en uiteraard staan er ook een aantal toeschouwers foto’s te maken en plezier te hebben om de situatie. Dit duurt zo een paar minuten, en wij hebben al een paar keer naar de kant geroepen of de eigenaar zich bekend wil maken etc. Dan zien we ook mensen met een uniform. Aha, de Port Police is er ook, fijn. We roepen hen, maar we krijgen vrijwel geen sjoege. Dan word ik toch wat kriegel. We zien deze functionarissen wel met mensen op de kade praten, maar wij vinden dat wij ook partij zijn (ik denk dat we daar gelijk in hebben). Dan roep ik toch wat boos naar de kant naar iemand die zich Harbor Master noemt, dat ze ook met ons moeten communiceren, wij zijn hier het ‘slachtoffer’. De man zegt dat hij dat snapt en dat hij met ons in contact zal blijven, iets wat hij overigens ook trouw doet die nacht. Hij zegt ook dat ze al een takelwagen hebben gebeld en dat die er met een kwartier zal zijn. Ik kan het bijna niet geloven. De Grieken die zomaar iets snel zouden kunnen regelen, kortom ik ben nog wat sceptisch over het genoemde kwartier. Dat blijkt niet nodig, daadwerkelijk staat de takelwagen er binnen de genoemde 15 minuten. René is ondertussen via onze bijboot naar de kant gegaan. Geen makkie overigens, de afstand van de dinghy naar de kade omhoog is behoorlijk. De mannen willen de hijsbanden van de takelwagen vanaf de kade aanbrengen. Dat lijkt mij vrij onmogelijk en ik loop dan ook naar achter om te zeggen dat ze ook van de dinghy die René in het water heeft gelegd gebruik kunnen maken. Ik wordt verzocht afstand te nemen, maar kan toch duidelijk maken dat het via de dinghy makkelijker gaat. Dat advies wordt uiteindelijk opgevolgd en iemand uit het publiek mengt zich hier ook in en klimt bij ons aan boord. Wel eentje die weet wat hij doet overigens, hij heeft binnen no time te banden vast zitten. Dan komt hij bij mij wat meer naar de voorkant van de boot en kijken wij toe hoe de auto omhoog wordt getakeld.

Auto-in-kraan1
Auto in de kraan geholpen
Auto-in-kraan2
Auto van het achterdek getakeld

Ondertussen heeft een jonge dame zich op de kade gemeld en al ongeveer 53 keer sorry geroepen. Ook heeft ze al 4 keer gezegd dat ze wel dood wil gaan, dat lijkt me allemaal ook wat overdreven, maar goed, een theatraal (let op een deel van dit woord) volkje dus die Grieken. René vraagt haar nog of zij reed. NO, NO, antwoordt ze, haar vriend reed. Ook zien we een iets oudere man, en dan bedoel ik ouder dan de jonge dame namelijk meer iemand van onze leeftijd, ijsberend en telefonerend over de kade lopen. Af en toe staat een van de mensen van de port police bij hem, maar af en toe is hij ook alleen aan het bellen en/of staat hij met een andere Griek te praten. René probeert ook zoveel mogelijk op de kade te volgen, maar Grieks verstaat hij natuurlijk niet. Wel houdt de Harbor Master woord, en houdt hij René zo goed en zo kwaad als het gaat op de hoogte van wat gebeurt, en ook van wat nog moet gebeuren, namelijk het papierwerk.

En wonder oh wonder, binnen een uur is de auto van onze boot gehaald. De Grieken kunnen dus toch zomaar iets snel doen! René gaat met onze map vol papieren mee met de autoriteiten en de daders en ik blijf op de boot achter. Pffff, maar even een wijntje. Dit is wel wat zeg, hoeveel mensen zijn er die kunnen zeggen dat er een auto achter op hun boot is beland. Ik heb natuurlijk geen idee hoe lang het papierwerk gaat duren en besluit toch maar even op bed te gaan liggen onder het aloude motto van mijn moeder: Al slaap je niet, je rust toch uit kind. Als ik lig voel ik op het kussen van René ‘gruis’. Ik doe het licht aan en zie rvs schraapsels, witte en zwarte kruimels en zelfs kleine houtvezels. Pfffff, hier ligt dus nog van alles van de ‘aanrijding’. Nog even voor het beeld van een ieder, ons bed is dus dwars achter in de boot. Wij liggen niet voor in de punt, maar juist achter. Het voorwiel van de auto stond dus geen meter bij mij vandaan. Wat een bizarre gedachte. Een woord wat door ons overigens de volgende dag nog heel vaak wordt gebezigd, bizar. De hele situatie is bizar. Werkelijk, zeg eens eerlijk, een auto die achter op je boot belandt?!?!?

Bij de port police legt de man een verklaring af. De auto stond geparkeerd op de kade en hij heeft de auto in plaats van in zijn achteruit in zijn vooruit gezet en toen gas gegeven. Het is een automaat, en hij had nog bijna nooit in deze auto gereden. Even voor de detail fetisjisten onder jullie, het was een Mercedes SL cabrio, er kunnen mindere auto’s op je boot eindigen, zeg ik. Het is wel wat zeg, een dikke stoeprand op en dan nog 5 meter stoep (wandelzone) en dan nog een kleine 2 meter ‘lucht’ overbruggen om op onze boot te belanden. Ze komen allemaal gezamenlijk terug en ik kruip dus nog maar even uit bed. De jongedame roept nog 23 keer sorry en ook de man lijkt zeer aangeslagen. Hij spreekt geen (heel beperkt) Engels en vraagt haar ook zijn excuses aan te bieden. Dan gaan ze in de auto zitten en zeggen naar Pireus (bij Athene) te rijden. Ik vraag ze of dat wel een goed idee is. Ik persoonlijk heb niet het idee dat er helemaal niet gedronken is, maar los daarvan, ik denk niet dat de auto ongeschonden uit de strijd met de boot is gekomen. Hij heeft een hele jump gemaakt, half op de kade gehangen, maar ook het hijswerk zal vast niet zonder consequenties zijn geweest. De takelaars hebben de auto hoppetee van het achterdek getild, ze hebben echt niet gekeken of de hijsbanden al dan niet iets hebben kapotgemaakt bij het takelen. Maar ze zijn zeer resoluut, ze rijden nu naar Piraeus.

Daar zitten we dan in onze kuip, de schade een beetje op te nemen, onze gedachtes te delen en een beetje te ordenen, en deze slechte film nog eens door te nemen. René is nog redelijk optimistisch, misschien heeft de auto echt allen het achterstoeltje geraakt en valt het nog mee. Ik breng hem niet van deze gedachte af, maar kan mij niet aan de indruk onttrekken dat juist de arch zelf een groot deel van de klap heeft opgevangen en ervoor heeft gezorgd dat de auto niet verder door kon schieten. Naast al het contempleren doet René natuurlijk ook nog relaas van wat hij in het havenkantoor heeft meegemaakt. Hij is over sommige functionarissen aanzienlijk positiever dan over anderen, maar goed hier moeten we het mee doen. Morgenochtend om half 9 heeft hij weer afgesproken. Dat is best vroeg, zeker als je nagaat dat het nu al half 4 is geweest. We hebben overigens wel meteen even met onze dochters geappt. Even laten weten dat wij ongedeerd zijn. Fijn hoor deze hedendaagse technologie.

Schade
Deel van de schade

Het slapen gaat wat onrustig en René is er weer op tijd uit. Ik blijf lekker liggen, geen haast, we gaan toch nergens naar toe de komende dagen  . Om kwart over 9 is René weer terug van het havenkantoor. Tevreden over wat ze daar voor ons doen, vanmiddag zal er een in het Engels vertaalde verklaring liggen. Fijn, wij tekenen niets in het Grieks hebben we verteld. Het ramptoerisme is ondertussen ook op gang gekomen. Ik zal niet zeggen dat ze in rijen voor onze boot staan, maar ik kan wel zeggen dat er bijna continue mensen langslopen en zelfs dat er veel auto’s langs komen rijden die voor onze boot stoppen, het is zondag dus veel mensen zijn vrij. Nu is er dus eigenlijk niet zoveel meer te zien, tja die schade aan onze boot, maar zo spectaculair ziet dat er niet uit. Zonder overdrijven kan ik zeggen dat er honderden mensen bewust langs onze boot zijn gelopen en blijven staan. Natuurlijk worden we ook door allerlei mensen aangesproken, ook door een aantal opvarenden van de andere boten die hier liggen. Het is ook nogal een verhaal natuurlijk. René heeft bij daglicht onmiddellijk gezien dat de schade aan de boot echt flink is, onze hele arch is ontzet. Er zitten ook scheuren bij de lasnaden van de tussenstukken. Dat wordt dus geen ‘quick fix’. Eigenlijk kunnen we wel constateren dat onze sabbatical, in de vorm en de route die we voor ons zagen, voorbij is. We zullen absoluut niet meer de route kunnen varen die we voor ogen hadden. We hebben op dit moment ook nog geen idee wat we wel kunnen. Eerste zorg is nu dat we met zowel onze eigen verzekering als met die van de tegenpartij contact hebben. Maar ja, vandaag is het zondag, dus dat zal lastig worden.

Omdat René het incident vannacht nog op facebook heeft geplaatst hebben we meteen in de ochtend al de eerste telefoontjes van onze familie te pakken. Niet zozeer omdat ze heel ongerust zijn, maar wel om ons een hart onder de riem te steken en met ons mee te leven en mee te denken. Heel lief en heel gewaardeerd. Wij hebben vooral de figuurlijke kater deze ochtend, misschien ook een beetje letterlijk, maar dat toch echt maar een beetje, de figuurlijke kater overheerst magistraal. Je voelt je een beetje los van de werkelijkheid, een beetje verloren, en het gekke is dat dat een fysiek gevoel wordt als het zo sterk is. Tegelijk heb ik ook heel er het gevoel dat we ook wel geluk hebben gehad (ja, ja, bij al deze pech, dat snap ik), de auto was geen meter bij ons vandaan, en we hebben geen schrammetje. Allerlei lieve mensen komen een praatje maken en zeggen hoe erg ze het vinden, en hoe ze met ons meeleven. Een bootmens van 4 boten verderop laat het niet bij zo’n praatje, hij belt zijn eigen verzekeringsmaatschappij en vraagt wat zij zouden adviseren als hij in zo’n situatie zat. Kijk, dat noem ik echt meeleven, een mooi voorbeeld van diepgaande empathie.

 

Loopplank
Symbolische schade, de Sailabout in stukken

We kruimelen de ochtend wat door, en kijken vooral naar alle Galaxidianen die naar onze boot komen kijken, en dat is dan weer echt vreemd. Later horen we dat dit incident uitgebreid is besproken op de regionale radio. René gaat nog naar de watersportwinkel achter ons om te kijken of ze daar nog een loopplank hebben, die is namelijk ook volledig vernield, en wij willen toch wel graag aan wal zo af en toe. In de winkel hoort hij dat er verhalen over andere varianten van het ongeluk in omloop zijn. Zo zou niet ‘hij’ achter het stuur gezeten hebben maar ‘zij’, en zou het ook niet vanuit een parkeersituatie zijn, maar zouden ze rijdend vanuit het straatje recht achter ons gekomen zijn. Tja……wij kunnen niet veel met deze vermeende varianten. Wij sliepen en hebben geen idee van de toedracht. Voor ons is een ding van belang, en dat is dat er duidelijk op papier staat dat er schuld wordt bekend, al moeten we ook eerlijk zeggen dat wij niet zouden weten hoe wij verantwoordelijk zouden kunnen worden gehouden. Maar daar gaat het natuurlijk niet altijd om bij verzekeringen, dan gelden meerdere omstandigheden, maar nogmaals, wij hebben op geen enkele manier kunnen waarnemen hoe dit bizarre (daar is hij weer) ongeluk heeft plaats gevonden.

We besluiten die middag toch maar even naar een strandje te lopen aan de overkant van onze ‘sloot’. Helaas niets met een strandbedje ofzo, gewoon wat kiezels, maar wel iedereen een eigen strandje want er zijn heel veel kleine inhammetjes. We vinden er een met schaduw, wel een beetje ver lopen maar dat is eigenlijk ook wel weer even goed. Ik val meten in slaap, bij René duurt het even maar ook hij doet een middagdutje, gelukkig maar we hebben nog wat in te halen. Om 5 uur moet René weer bij het havenkantoor zijn, dus we pakken ons boeltje op tijd op. Tot onze positieve verbazing blijkt dat onze Griekse vrienden de vertaling van de verklaring inderdaad af hebben, petje af!!

Strandje-Galaxidi
Prachtige plekken in Galaxidi

We drinken een middagbiertje en komen tot de conclusie dat er nog een paar boodschappen moeten worden gedaan, waaronder wat nieuw bier. René is vandaag de aangewezen vrijwilliger en ik blijf achter en app nog wat met vrienden. Dan komt er ook een appje van René binnen: ‘Ik drink een biertje met de Griekse grapjassen, of jij ook even komt’. Ik antwoord dat ik zoals bekend eigenlijk altijd wel voor een biertje in ben, maar over welke Griekse grapjassen hij het dan heeft. En dan antwoordt hij dat het om onze ‘belagers’ gaat! Wow, die zijn hier dus echt nog. Ik meende ze te zien op een terras toen ik vanmiddag naar onze boot liep, maar kon niet geloven dat zij het waren en wilde niet gaan staan staren. Maar ze waren het dus echt!! Ik weet daardoor precies waar ze zitten en loop erheen. Even tussendoor, het is dus nu net 12 uur ’s nachts geweest en er stoppen 8 personen achter onze boot, waar ik dit zit te tikken en wijzen op de schade en wijzen op de plaats waar de auto stond, dus nu nog steeds….. En ja hoor, daar zit René met onze opponenten (soort van). Mij wordt ook een biertje aangeboden en de excuusstroom van de jongedame komt weer op gang. De ober is er reuze vrolijk onder, en we krijgen wat extra nootjes en een extra bordje groenvoer, we zijn met ons vieren lokale celebraties. Onze belagers tonen wel oprecht berouw en we krijgen zowel hun telefoonnummers als ook die van de verzekeringsagent. Daar zijn we wel blij mee, wat extra nummers kan geen kwaad.

Tja, en dan de hamvraag aan het eind van de eerste dag na dit ongeluk: Hoe voelen wij ons….. Dat is niet helemaal eenduidig. Ik kan wel zeggen dat wat ik eerder zei over je fysiek wat verloren voelen voor ons beiden geldt. Op deze korte termijn lijkt het er bij René iets harder in te hakken, maar dat zegt niets over de komende dagen. Het voelt ook ‘oneerlijk’ aan. Wij hebben hier geen enkele schuld aan, maar hebben wel de grootste schade. Letterlijk en figuurlijk. We balen natuurlijk enorm van de schade aan de boot, maar we kunnen ook nog eens niet ons avontuur afmaken. En dan komt er nog bij dat we heel veel regelwerk zullen moeten doen, nog niet weten waar we aan toe zijn, nog maar af moeten wachten of we alle schade wel vergoed krijgen, etc. Maar aan het eind van deze dag hebben we wel afgesproken dat we dit ongeluk niet onze hele sabbatical laten beïnvloeden, en dat we sowieso, op welke manier dan ook, een goed einde breien aan deze periode. We houden jullie op de hoogte van de ontwikkelingen de komende weken!