14 – Griekenland, heerlijk rommelig.

11 t/m 18 juli 2016, geschreven door René

Route bij verhaal 14
Route bij verhaal 14

Griekenland, heerlijk rommelig.

Ons verblijf in het dorpje Plataria bevalt ons goed. We liggen prima aan de kade, voor ons wat restaurantjes en wat kleine winkeltjes en gelukkig niet al te veel verkeer. Plataria ligt aan het einde van een grote baai en heeft naast een behoorlijke haven ook een prima strand. Het strand is vooral een zandstrand en na alle kiezels van Kroatië is dat wel heel aangenaam. De waterschoenen zijn niet nodig en naast dat comfort zijn er ook nog prima ligbedjes en parasols beschikbaar. Die mag je gratis gebruiken als je maar een drankje bestelt. Dat is voor ons geen onoverkomelijk probleem en op deze manier hebben we een prima invulling voor twee middagen in Plataria.

1-Strandje-bij-Plataria
Strand bij Plataria

De laatste avond in dit kleine dorpje schuiven we om tien uur aan bij het terras schuin voor de boot. De EK-finale gaat beginnen, Portugal-Frankrijk. Het is ons gedurende de reis gelukt om een groot deel van de wedstrijden te bekijken ergens vanaf een terras. Dat lukte in Kroatië, soms zelfs vanaf ons eigen tv-tje, in Montenegro en nu ook weer in Griekenland is het op  een terras met een scherm. Helaas, de Portugezen winnen. Niet echt onze favoriet. Maar goed, we doe zelf niet mee dus kritiek hebben is ongepast. Dat we niet mee doen is ook goed te zien aan alle toeristische winkeltjes die we onderweg zijn tegengekomen. Hele rekken met voetbalshirts voorzien van de namen van de internationale sterren, helaas, wij staan er niet meer op. Er is geen Nederlandse voetbalheld die in Kroatië, Montenegro of Griekenland nog tot de verbeelding spreekt. Zelfs Arjan Robben-shirts zijn niet te vinden.

Na twee dagen Plataria schuiven we een stukje op naar het zuiden, het dorpje Parga is de bestemming. Daar is geen echte haven maar wel een grote ankerbaai. Er schijnt weliswaar een soort kade te zijn waar je zou kunnen aanleggen maar de adviezen daarover zijn niet heel erg duidelijk. Als we na 3 uurtjes motoren in de baai bij Parga komen zien we dat het toerisme zich hier op een hoger level afspeelt. Een lang zandstrand, waterskiers, parasailing en de gebruikelijke bananen en luchtbedden achter snelle boten. We oriënteren ons eerst eens even op de mogelijkheden om hier de nacht door te brengen. De al eerder genoemde kade is erg hoog en wordt ook niet gebruikt door zeiljachten dus we zoeken een plekje in de grote baai aan het zandstrand. Na wat manoeuvreren hangen we op een gegeven moment veilig en comfortabel aan ons eigen anker. Ik doe nog even m’n snorkel op en maak een duikje om te controleren of dat anker zich een beetje fatsoenlijk heeft ingegraven. Dat lijkt zo te zijn. Voor de zekerheid zet ik op m’n mobiel het anker-appje nog even aan zodat we gealarmeerd worden als we te ver van de oorspronkelijke ankerplek afwijken. Ondertussen komen er meer boten bij die ook aan hun anker gaan liggen, de baai raakt gezellig vol. Daarbij vinden de al eerder genoemde speedboot-banaanbestuurders en de parasail-kapiteins het interessant om een route te kiezen al slalommend door het hele ankerveld. Dus van verveling hebben we weinig last. Aan het einde van de middag steekt de wind redelijk stevig op en van ons eerder geplande tochtje met de bijboot naar het centrum van Parga zien we af. We blijven liever aan boord om zeker te weten dat ons anker het houdt. We zwemmen nog wat, drinken wat heerlijke drankjes en kijken onze ogen uit naar alle activiteiten om ons heen. Later op de avond gaat de wind toch weer wat liggen en zo beleven we een redelijk rustige nacht in Parga. De volgende ochtend kan er direct na het ontbijt een verfrissende duik worden genomen, altijd bijzonder als je geankerd in een baai ligt.

2-Ankerbaai-Parga
Ankerbaai Parga

Na een eerste bakkie koffie steken we over richting het eiland Paxos, ongeveer 12 nm. (21 km). Het doel is het dorpje Gaios. Dat is een bekende attractie hier in de omgeving want er gaan ook vanuit Parga allerlei toeristenboten dezelfde richting op. Het eiland Paxos kent twee havens, Lakka en Gaios en het kleinere eiland Anti-Paxos heeft alleen een paar baaien en wat strandjes. Beide eilanden zijn toeristische trekpleisters. Voor ons dus ook een belangrijke reden om redelijk op tijd in Gaios te willen zijn om toch nog een plekje aan de kade te kunnen vinden. Vlak voor Gaios liggen drie eilandjes die er voor zorgen dat de kade van Gaios eigenlijk een soort brede gracht is die je van twee kanten kunt benaderen. Een deel van de kade is geschikt voor zeiljachten en een groot deel van de kade wordt gebruikt voor toeristenboten en lokale vissersboten. Als we bij de kade aankomen zien we dat er plek is voor ons, we kunnen zelfs kiezen. Ik vaar rustig achteruit terwijl Thea het anker laat zakken vanaf de lier. Dat moet in een tempo wat past bij de afstand en de snelheid van de boot. Na zo’n 30 meter ankerketting gevierd te hebben bereikt het achterschip de kade waarbij het de bedoeling is de achterste landvasten vast te maken waarbij je altijd moet hopen dat er wat hulp is. Die is er nu even niet dus met een “atletische” sprong doe ik het zelf maar. Dat lukt prima waarbij het vooral erg fijn is dat er tijdens de hele manoeuvre geen wind staat. We voelen ons alweer redelijk op ons gemak bij deze wonderlijke Griekse manier van aanleggen, na een korte evaluatie zitten we tevreden op het achterdek. Gaios is toeristisch maar ook heel erg leuk. Veel drukte en hectiek aan de kade, het hoort er allemaal bij. Een klein kiezelstrandje ligt op 5 minuten lopen om de hoek.

Tegen het einde van de middag zitten we voorop het dek met een biertje, we hebben een gesprek met onze Noorse zeilburen. Supergaaf om verhalen en ervaringen uit te wisselen. Het leuke aan Griekenland is dat we hier weer de echte zeilnomaden ontmoeten. In Kroatië waren het vooral gehuurde charterjachten om ons heen, groot, luxe en nieuw maar in Griekenland zien we ook weer heel veel “eigen” boten. Vaak compleet omgebouwd met allerlei handige en soms overbodige attributen. Veelal ook flink wat ouder en afgeleefder. De bewoners trekken vaak langere tijd rond in dit land maar ook andere landen. Wij voelen ons wel redelijk thuis in deze subcultuur.

3-Aanmeren-in-Gaios
Aanmeren in Gaios

Tijdens de overtocht van Parga naar Gaios zien we weer eens een aantal dolfijnen. En dit keer ook redelijk dichtbij, een meter of 15 schuin voor ons. Plotseling duiken ze op, letterlijk. Het zijn er een stuk of zes die schuin voor de boot langs ons kruisen en zich meerdere keren laten zien. En plotseling zijn ze ook weer verdwenen. We hebben al wel eerder melding gedaan van gespotte dolfijnen maar dit was echt het meest dichtbij en het grootste aantal tegelijkertijd. We zien ze vooral bij kalm water en meestal in de ochtend. Nu nog hopen dat we ook nog eens gaan meemaken dat ze voor de boot met ons meezwemmen. Dat zie je regelmatig op tv of YouTube maar wij hebben het nog niet echt live gezien.

In Gaios moeten we ook weer eens wat betalen. Een plekje aan de kade kost ons 15 euro per nacht, keurig geïnd door een strenge havenmeesteres. Op zich al bijzonder dat ze hier hun best doen om wat te verdienen aan de watersporttoeristen, wat dat betreft kunnen ze nog veel leren van de Kroaten. Dan moeten ze trouwens ook wat gaan investeren in de infrastructuur want die is er niet of nauwelijks. We zijn volledig aangewezen op ons eigen toilet en douche. De elektriciteit halen we gelukkig uit de zonnepanelen want de gebruikelijke stopcontacten aan de kade zijn in Griekenland zeer schaars. Water is slechts beperkt beschikbaar, in Gaios is er een drietal kranen die voor ons buiten bereik van de tuinslang liggen. Als alternatief rijdt er ook nog een langs de kade waar water kan worden gekocht. Gelukkig hebben we met z’n tweetjes niet veel nodig, we redden het een dag of 5 a 6 op een watertank van 150 liter.

4-Kade-van-Gaios
Kade van Gaios

Ook in Gaios blijven we twee nachten. En op zich is dat ook wel genoeg. Pal aan de kade waar auto’s en brommertjes genoeg herrie maken voor een onrustige nacht. Deze hectiek hoort bij dit land maar we gaan nu weer een rustiger plek opzoeken. Dat gaat ook wel lukken want we hebben gereserveerd bij de Cleopatra Marina bij Preveza. Preveza is een belangrijk punt want vanuit Nederland kan daar redelijk voordelig op gevlogen worden. Voor ons, en voor vele anderen, een belangrijke reden om hier gebruik te maken van de winterstallingsmogelijkheden. En die zijn er volop. Direct naast het vliegveld liggen drie bedrijven waar ze winterstalling aanbieden met duizenden schepen op de wal, pal naast elkaar en goed bereikbaar. Na veel informatie te hebben ingewonnen kiezen wij voor Marina Cleopatra, zij hebben als enige ook een haven waar aansluitend aan de winterstalling op het land ook in de zomer een schip kan liggen. Dat lijkt ons handig want vanuit deze plek is het zeilgebied van de Ionische zee erg aantrekkelijk en veelzijdig voor volgende vakanties. Omdat we toch in de buurt van Preveza moeten zijn vanwege de komst van Lisa en Mirthe volgende week (19 juli) hebben we zo de gelegenheid de stallingsmogelijkheden en de faciliteiten van Cleopatra Marina zelf eens te bekijken.

De tocht vanaf Gaios naar Prevaza is qua lengte een redelijk stevige, ruim 32 zeemijlen, bij voldoende wind toch een uur of 6 varen. Die wind is er in het begin nog niet dus gaat de motor aan. Na een uurtje begint er langzaam aan wat wind bij te komen en besluiten wij te gaan motorzeilen. Dus zowel de motor aan en de zeilen omhoog. De extra voortstuwing van de zeilen betekent dat de motor een tandje lager mag. Scheelt diesel en herrie. Maar nog belangrijker is dat het schip met druk in de zeilen veel rustiger vaart. Na nog een uurtje motorzeilen is er voldoende wind om de motor helemaal uit te zetten, altijd een fijn moment, het is tenslotte een zeilboot. De wind draait nog wat bij en komt op een gegeven moment schuin van achteren, ruime wind. Dat betekent dat we de kleinere genua (standaard voorzeil) inrollen en vervolgens de grotere gennaker gaan hijsen. De gennakker (asymmetrische spinaker) geeft ten opzichte van de genua al snel een knoopje extra (een knoop is een zeemijl per uur). Met een mooi tempo van ruim 5 knopen zeilen we volgens planning richting Preveza. Gedurende het laatste uur wakkert de wind nog verder aan en besluiten wij de gennaker maar te strijken. Die heeft de neiging om bij hardere wind de baas te gaan spelen over de boot, dat vinden we niet fijn, we houden graag zelf de controle. Wel zo veilig,

Cleopatra Marina is snel te vinden en na een wat lastige aanmeer-actie in de haven vanwege de harde wind en een “behulpzaam” havenmannetje dat wat onhandige keuzes maakt liggen we weer vertrouwd met de kont aan de steiger en aan de voorkant de meerlijnen, op z’n Kroatisch. Na ruim een week ook weer de kans om eens een echte douche te nemen. Wie smetvrees heeft moet niet gaan zeilen. Zeker in dit klimaat waar je veel zweet, in combinatie met zout water in en om de boot, wat op een gegeven moment alles zout maakt is de zeldzame fatsoenlijke douchebeurt altijd een welkom hoogtepunt. De aanwezige laundry (doe het zelf wasserette) geeft ons ook de kans om weer eens de was te doen. Nog voor de dag is afgelopen hebben we weer frisse billen, frisse kleren, handdoeken en beddegoed. Altijd maar weer afwachten wanneer dat weer ergens kan.

De volgende dag bezoek ik het kantoor van de stallingsmogelijkheden om afspraken te maken over de winterstalling. Dat gaat soepel. Op 20 oktober om 9 uur in de ochtend zal ons schip de kant op worden getakeld en vervolgens een eigen plekje gaan krijgen tussen nog honderden andere schepen. Een bijzonder vooruitzicht. Het is de bedoeling dat de winterstalling tot eind april 2017 gaat duren, tegen die tijd gaat de Sailabout weer het water in, waarschijnlijk in de haven van Cleopatra Marine.

Nu we toch bezig zijn met het plannen van data hebben we de terugvlucht ook maar gelijk geboekt. Ook een sabbatical van ruim een half jaar kent op een gegeven moment een einde. Gelukkig duurt dat nog even want we zitten deze week precies op de helft. Maar voor wie ons mist, een afspraak wil maken, een feest wil plannen of wat dan ook, we zijn terug in Nederland op zaterdag 22 oktober.

Op vrijdag varen we van Cleopatra Marine naar Vonitsa. Dat is een klein dorpje in de baai van Amvrakikos. Dat is een reusachtige baai in het binnenland, tussen de bergen en heerlijk beschut.

5-Baai-bij-Vonitsa
Baai bij Vonitsa

De ingang van de baai ligt direct om het hoekje bij Cleopatra Marina aan de ene kant en Preveza aan de andere kant. Het is heerlijk rustig weer, het water is als een spiegel en rustig motoren we de goede kant op. Ook met deze niet zeilbare omstandigheden kan je enorm genieten. En ook hier weer een dolfijnen gespot, wel een keer of 3. We slingeren ons door de baai die vooral gebruikt wordt door een aantal viskwekerijen. Na anderhalf uur genieten zien we Vonitsa liggen, we gaan er van uit dat we hier makkelijk een goed plekje kunnen vinden. Dat blijkt echter nogal tegen te vallen. De betonnen pier en de kade daarnaast liggen zo goed als vol. De lange kade voor het dorp is niet geschikt om aan te meren vanwege de ondiepe situatie aldaar. Na wat te hebben rondgetoerd zien we in het hoekje bij de pier toch nog een beschikbare plek. Met weinig wind redelijk goed te bereiken. Op de pier staan al twee behulpzame toekomstige buurmannen klaar om onze aanmeeractie te ondersteunen. Dat gaat vervolgens allemaal volgens plan, we zijn blij met dit plekje.

Vonitsa is een redelijk leuk dorpje met een prima kade/boulevard. Boulevard is misschien iets overdreven maar de Grieken hebben hun best gedaan om er iets van  te maken. Veel terrassen en eetgelegenheden, een lang kiezelstrand waar de laatste parasols nog geplaatst worden en een goede atmosfeer. Een straat achter de boulevard zijn de winkeltjes te vinden, inclusief fatsoenlijke supermarkt. Hier gaan we het wel twee dagen volhouden. Zeker ook vanwege het gezelschap van een grote zeeschildpad (ongeveer een meter) in de haven. De eerste avond had ik al een soort stompe kop boven het water zien uitkomen en poolshoogte zien nemen. M’n eerste reactie was dat het een zeehond was. Daarbij eigenlijk ook volop twijfel of die wel in deze regio rondzwemmen. De tweede dag werd het duidelijk dat het een reuze zeeschildpad was die de haven als territorium had uitgekozen. Op de laatste dag na hebben we hem verder alle dagen een aantal keren gezien.

Behalve het natuurschoon is er in Vonitsa ook weer een enorm fort te bewonderen, bovenop een berg. Net als in bijna heel Kroatië en Montenegro hebben de Venetianen honderden jaren geleden een gigantisch stempel gedrukt op alles om en rond de Adriatische Zee. Hoe ze het voor elkaar hebben gekregen is niet te begrijpen maar in bijna iedere stad die we hebben bewonderd waren enorm veel Venetiaanse invloeden terug te zien. Dit grote fort in Vonitsa is nog niet al te lang geleden redelijk netjes gerestaureerd, er zijn paden aangelegd, lampen en brandblussers geplaatst (waarschijnlijk met Europese subsidie) maar na die restauratie is er al jaren niets meer aan gedaan. Behalve dan dat heel recent alle brandblussers zijn vervangen. Daarbij worden de oude brandblussers en ook de verpakking van de nieuwe niet opgeruimd. Iemand had waarschijnlijk de opdracht gekregen de oude te vervangen, zonder expliciete opdracht de oude op te ruimen, daar bleef het dan ook bij. De Grieken zijn nogal gemakkelijk.

6-Fort-van-Vonitsa
Fort van Vonitsa

Onze geplande twee dagen in Vonitsa blijken er echter wat meer te worden. Het weerbericht gaf al een paar dagen aan dat het harder zou gaan waaien en dat blijkt te kloppen. Met name op zondag waait het erg hard. Eigenlijk staat de hele Adriatische Zee weer eens op stelten, een joekel van een depressie dendert boven ons langs. Gelukkig schijnt de zon nog wel en daalt de temperatuur slechts tot een aangename 26 graden. Hier in de baai waait het  hard (20-25 knopen) maar buiten op zee waait het erg hard (30-35 knopen). Daarbij nog eens de complicerende factor dat het fijne plekje aan de pier bij deze harde wind, in combinatie met een grote catamaran die erg in de weg ligt, wel een erg lastige situatie vormt om fatsoenlijk weg te komen zonder het risico om aan lager wal tegen de niet al te boot-vriendelijke kade aan te waaien. Ons eerdere plan om twee dagen in Vonitsa te blijven en vervolgens twee dagen naar Preveza te gaan stellen we bij in vier dagen Vonitsa. Desnoods kunnen Lisa en Mirthe ook vanaf het vliegveld met een taxi naar dit dorp rijden, dat is slechts zo’n 10 km. Eerst maar eens afwachten wat de wind gaat doen.

Nog even wat meer woorden spenderen aan het begrip wind. Volgens mij heeft vrijwel iedere zeiler (recreatiezeiler) een haat-liefde verhouding met de wind. Aan de ene kant heb je wind nodig om te kunnen zeilen maar aan de andere kant deugt die wind maar zelden. Of het waait te hard, regelmatig te zacht, uit de verkeerde hoek, op het verkeerde moment. Kortom, zelden is de wind perfect. Zo blijft er ook tijdens een heerlijke zeilsabbatical toch nog iets te zeuren.

Zo zie je maar dat vooruit plannen altijd afhankelijk is van de weersituatie. Zelfs hartje zomer in het hoogseizoen zijn er momenten waarbij het weer het schema bepaalt. Nu we het toch hebben over de planning voor de komende drie maanden dan kan ik alvast meedelen dat die ook overhoop is gegaan. Ons eerder gemaakt plan om via de Ionische Zee zuidelijk rond de Peloponnesos richting Athene te varen stellen we bij. We gaan nu eerst met Lisa en Mirthe de Ionische Zee verkennen om vervolgens via het kanaal van Korinthe in de buurt van Athene te komen. Athene wordt de komende weken voor meerdere op- en afstappers een centrale plek. Het is handig om daar al eerder in de buurt te zijn om te voorkomen dat een deel van onze geplande gasten enorme afstanden moet gaan reizen om te kunnen op- en afstappen. Om geen van onze opstappers een schuldgevoel te geven, we hebben een kleine 2 weken geleden zelf al bepaald ons reistempo wat naar beneden bij te stellen, in Griekenland hebben wij ook het vakantietempo aangenomen.

De komende weken krijgen we veel bezoek. Bijzonder om dit avontuur te kunnen delen. Vanaf dinsdag 19 juli zijn Lisa en Mirthe ruim 11 dagen aan boord. Dan zijn we weer een tijdje een gezin (RTLM). Sinds ze studeren zijn ze niet meer zo lang tegelijkertijd bij ons geweest. Daar kijken we erg naar uit, bijpraten, kletsen, zonnen, zwemmen, relaxen, borrelen en lekkere dingen eten met z’n viertjes. Wordt vast fantastisch!