12 – The Bay of Kotor

23 t/m 30 juni 2016, geschreven door René

Route bij verhaal12
Route bij verhaal 12

De Bay of Kotor

In het vorige verhaal heeft Thea al beschreven dat we in het stadje Tivat zijn neergestreken, om precies te zijn in Porto Montenegro. Een gigantische jachthaven waar de rijken der aarde neerstrijken, en wij liggen daar ook. We blijven hier 3 nachten, gewoon om eens even niet te hoeven varen en een beetje tot rust te komen in een wonderbaarlijke wereld met alle luxe die daar bij hoort. We kijken onze ogen uit. Bij een haven denk je aan steigers, stroompalen en toiletgebouwen, in dit geval hebben ze er een heel dorp omheen gebouwd. Inclusief de Ralph Laurens, de Gucci’s en die andere vergelijkbare winkels waar Thea gelukkig nooit naar toe wil. Dit hele dorp vol luxe trekt natuurlijk allerlei mensen aan. De al eerder gemaakte vergelijking met Disneyland klopt volledig, alleen Goofy en Mickey Mouse zijn er niet te vinden. Het zou het plaatje compleet maken en tegelijkertijd een beetje relativeren. Helaas ze zijn er niet, kennelijk neemt verder iedereen dit spektakel volkomen serieus.

Kade-Porto-Montenegro
Cavtat kade

Een haven die alles heeft kent natuurlijk ook een hele infrastructuur aan ondersteunende mannetjes die dingen fixen die kapot zijn. Bij ons is er op dit moment even niets kapot (unicum), de eerder gedane investering in een nieuwe koelkast betaalt zich volledig uit in heerlijke koude drankjes. Toch ben ik al een tijdje op zoek naar iemand die een extra rvs beugel boven de bimini (zonneluifel) voor ons kan buigen. Op die nieuwe beugel kan ik dan de zonnepanelen plaatsen die nu aan de zijkant van het schip hangen en steeds in- en uitgeklapt moeten worden. Als ze boven de bimini zitten krijgen ze meer zon en verder hebben we er dan geen gedoe mee en geen last van tijdens het varen en aanmeren. In Dubrovnik had ik bijna zo’n mannetje gevonden, echter hij had het te druk voor zo’n klein klusje. In Porto Montenegro ruik ik weer m’n kans als ik bij de buurboot (Fransen) een klusjesman bezig zie met een kapot raampje. Ik kan altijd vragen of hij iemand weet. En dat blijkt zo te zijn, hij heeft zelfs een visitekaartje voor me van een man die dit klusje zou moeten kunnen klaren. Gelijk even gebeld en 15 minuten later stonden ze voor ons klaar, ze waren toevallig in de buurt. Het was een tweetal, vader en zoon. De vader was handig met rvs en de zoon sprak redelijk Engels, een waardevolle combinatie. Na goed uitgelegd te hebben wat ik precies wou, dus inderdaad alleen de rvs buis, de rest regel ik zelf wel, vonden zij het ook een goed plan. Ze zouden de volgende ochtend tussen 10 en 11 terugkomen met een meetlint om de exacte maat zelf te bepalen. Toch een beetje spannend, een afspraak maken met Balkanmannetjes, maar tegelijkertijd trek ik alle vooroordelen direct weer in, ze waren redelijk op tijd en begonnen te meten. Het hele verhaal zou ongeveer 150 euro gaan kosten. Wat mij betreft geen probleem want dat was ik in Nederland ook kwijt geweest voor zo’n gebogen stuk rvs op maat gemaakt met spoed. En spoed was voor hen geen probleem, de volgende avond kwamen ze weer aanlopen, we hadden ze ondertussen omgedoopt tot “onze pijpenbuigers”. Met een prachtig stuk gebogen rvs, precies op maat en helemaal top dus. Toen ik ze uitbetaalde met een flinke fooi begrepen ze dat eerst niet helemaal, ze vonden het teveel. Maar ik niet, precies wat we zochten, goede kwaliteit en op tijd geleverd. Hoera! Nu nog een dag tijd en zin vinden om de hele ombouw tot stand te brengen. In principe voordat we in Griekenland zijn want daar hebben we de panelen hard nodig.

Porto Montenegro is voor ons ook een nieuwe wereld qua temperatuur. Het is hier overdag zo’n 34 graden met nauwelijks wind. Het bijzondere is dat de temperatuur in de nacht maar daalt tot een graad of 27. Kortom, serieus zweten en wennen aan dit klimaat. Natuurlijk veel drinken (meestal water) en gepast bewegen (weinig). Daarnaast maken we voor het eerst gebruik van een prachtig wit dekzeil om nog meer schaduw boven de boot te creëren. Eens kijken hoe we met dit nieuwe klimaat leren omgaan. De verwachting voor de komende tijd blijft van dit kaliber. Gelukkig is er soms wel wat afkoeling door donkere wolken die ontstaan in de bergen om ons heen. Dat geeft de nodige onweersdreiging, meestal drijft het over. Maar het hele weersbeeld is sinds we Kroatië hebben verlaten volkomen omgedraaid. Van instabiel veranderlijk naar stabiel betrouwbaar zomerweer. Eindelijk!

De dagen in Tivat (Porto Montenegro) vullen we in de ochtend met boodschappen, wat opruimen en wat schoonmaken maar alles in een zeer rustig tempo. De laatste twee middagen brengen we door aan een strandje (kiezels) 15 minuten buiten de haven. Ze hebben heerlijke ligstoelen en bijbehorende parasols, serveren een prima koel glas bier, het zwemwater is ruim boven de 22 graden en het uitzicht magnifiek. De grote superyachts, zo worden die drijvende luxeparadijzen genoemd, varen constant binnen ons gezichtsveld. Het is net een bioscoop.

Superyachts-Porto-Montenegro
Superyachts in Porto Montenegro

Na drie dagen Tivat (Porto Montenegro) gaan we ons weer verplaatsen. We motoren ongeveer 12 mijl verderop naar het uiterste hoekje van de baai, het stadje Kotor. Daar hadden we ons al een hele tijd op verheugd want Kotor is afgelopen winter door de Lonely Planet (toch een autoriteit op dit gebied) uitgeroepen als de nummer 1 plaats op de wereld om eens te bezoeken (http://www.lonelyplanet.com/best-in-travel/cities/1). Rotterdam staat op die lijst trouwens vijfde. Met hoog gespannen verwachting slingeren we ons weer door de baai, waarbij we ons ondertussen weer tegoed doen aan een werkelijk schitterend landschap. Het blijft bijzonder om door een berglandschap heen te varen. Dat hebben we in Kroatië ook al eerder gedaan maar dan lagen de bergen meestal aan één kant, hier in de Bay of Kotor zijn ze aan alle kanten te zien, stijl aflopend tot aan de waterkant, veel groen en de nodige rotspartijen. Aan de rand van de bergen en het meer is er een vrijwel gesloten lint van huisjes, hotels en andere bebouwing. Daarbij veel kleine strandjes en terrassen. Een prachtige omgeving dus.

In Kotor wordt het nog even spannend hoe we daar komen te liggen. Er is wel een kade maar geen echte marina. Vanuit de verte zien we al dat er ook een enorm cruiseschip geparkeerd ligt vlak voor Kotor. Een klein stukje verder zien we de kade en een uitstekende (in de zin van dat ie uitsteekt) pier, niet al te groot. We hadden in onze pilot (vaardocumentatie) al gezien dat achter de pier de plek zou zijn voor de niet al te grote jachten, die plek zoeken we dan ook maar op. Aan de achterkant van de pier is plek genoeg. Er liggen een stuk of 6 andere zeiljachten en wij wurmen ons er tussen. Er is geen havenmannetje aanwezig maar we krijgen een helpende hand van wat andere pierbewoners. Later op de dag wordt de pier nog aardig volgelegd, onder andere met wat enorme strijkijzers en wat groepscharterboten. Aan de voorkant van de pier ankeren een paar superyachts met de kont naar de kade. Het woord “super” slaat vooral op de luxe, de lengte en de hoeveelheid personeel. Voor ons is dat gedurende de drie dagen een gratis en boeiend schouwspel. Het leven aan boord van een superyacht. Er wordt gepoetst, geboend, ingekocht en dat alles gekoppeld aan het woord “super”. Tegelijkertijd wordt er aan de pier en bij de restaurants in Kotor soms gebedeld door jonge kinderen. Ze komen bij je langs en vragen dan om geld, heel direct. Twee uitersten bij elkaar, belachelijke luxe en rijkdom maar ook leed en armoede in hetzelfde plaatje. Wat moet je daar dan weer mee? Een lastig dilemma waar we op dit moment geen directe oplossing voor hebben.

Kotor-haven
Kotor haven

Kotor is fantastisch. De oude kern die voor ons binnen 50 meter beschikbaar is bestaat weer uit allerlei kleine straatjes en pleintjes. Zeer smaakvol voorzien van terrassen, restaurants en winkels, kerken (veel!), galerieën en kleine tentoonstellingen. Je kan er heerlijk doorheen slingeren en achter iedere hoek vind je weer een ander spannend hoekje. De vermelding in de Lonely Planet heeft er mede voor gezorgd dat er erg veel jonge mensen zijn. Kotor kent dan ook een groot aantal hostels. Alles bij elkaar een aangename sfeer. Je moer er echter niet midden overdag rondwandelen want dan wordt er iedere dag weer een nieuw cruiseschip gelost, het straatbeeld bestaat dan uit de typische Amerikaanse toerist, aangevuld met Chinezen en Japanners met parasolletjes en veel te veel kleren aan voor een temperatuur van 30 graden plus.

Behalve de oude stadskern heeft Kotor nog een attractie namelijk een enorme verdedigingsmuur hoog tegen de berg opgebouwd. De muur begint aan de ene kant van de oude kern, slingert zich een aantal honderden meters omhoog met bovenin een soort burcht en vervolgens slingert de muur zich dan weer naar beneden naar de ander kant van de oude stadskern. ’s Avonds is de hele muur verlicht, ziet er prachtig uit.

Muur-Kotor
De muur van Kotor tot hoog op de berg

En het leuke van deze muur is dat je er ook een wandeling overheen naar de oude burcht kan maken, alles bij elkaar ruim 1300!! traptreden. Thea ziet dat dan ook als uitdaging voor de volgende ochtend vroeg, de wekker gaat om half acht en de wandelschoenen gaan aan. Ik haak nog even af want ik ben al een dag of 3 niet fit. De plotselinge hitte heeft er voor gezorgd dat m’n darmen een eigen leven zijn gaan leiden met alle gevolgen van dien. Maar eens zien of dat snel genoeg opknapt. Thea’s solowandeling loopt niet geheel volgens plan want ze wordt al zoekend naar de ingang van de stadsmuur letterlijk op het verkeerde spoor gezet. Via een alternatief konijnenpaadje worstelt ze zich tegen de berg op, De beloning bestaat uit een prachtig uitzicht over Kotor en de baai. Met meerdere waanzinnige foto’s komt ze toch enthousiast terug. Op de valreep had ze toch nog een stuk muur kunnen meepikken. Misschien morgen of overmorgen een herkansing.

Kotor-baai
Kotor en de haven van boven

De avonden in Kotor brengen we door op pleintjes met terrassen voorzien van beeldschermen waarop het EK wordt gespeeld. Montenegro is qua voetbal een soort lotgenoot van Nederland want ook zij hebben zich niet kunnen plaatsen. Maar er zijn genoeg mogelijkheden om wel voetbal te kijken. We zien een draak van een wedstrijd tussen Kroatië en Portugal en later Spanje tegen Italië en natuurlijk nog België tegen Hongarije. We zijn het voetbal dus nog niet vergeten. Dat we als Nederlanders regelmatig belachelijk worden gemaakt door andere voetbalkijkers nemen we op de koop toe. Ze hebben gelijk.

Op de ochtend van de vertrekdag uit Kotor besluiten Thea en ik om de wandeling over de muur een tweede kans te geven. Ik ben ondertussen weer voldoende fit en om acht uur in de ochtend beginnen we aan de wandeling over de muur, bestaande uit de al eerder genoemde 1300 treden. Thea’s eerdere enthousiasme was terecht, de wandeling is pittig maar werkelijk bijzonder. Het uitzicht over Kotor en de baai verbetert bij iedere trede. Dat ons bootje onderdeel is van het uitzicht is heel bijzonder. Van bovenaf op je eigen drijvende huisje te kunnen kijken in een prachtig plaatje van superyachts, cruiseships, een oude stadskern en een schitterend berglandschap, dat gebeurt niet iedere dag. We maken weer veel foto’s en ik gebruik m’n GoPro voor mooie videobeelden. Moe maar voldaan zijn we rond 10 uur weer aan boord van de Sailabout en na een kopje koffie, op traditionele wijze bereid, motoren we weer naar de volgende bestemming. Dat wordt een stadje aan het begin van de baai met de naam Herceg Novi. Daarmee hebben we dan bijna alle uithoeken van de baai bekeken. De planning is dat we hier twee dagen blijven. We hebben ons reistempo verlaagd en het bevalt ons erg goed om meerdere dagen op één plek te zijn.

Varen-tussen-de-bergen
Varen tussen de bergen

In Herceg Novi worden we aan de kade opgewacht door een enthousiaste havenman. Het is een bijzondere haven met heel veel activiteit. Het hele middendeel is opgevuld met kleine bootjes aan een mooringbal en de lange kade achter de “breakwater” wordt vooral gebruikt door taxibootjes en boten voor groepen. Gelukkig is er voor ons ook nog plek en op geheel vertrouwde wijze worden we met de kont aan de kade neergelegd met twee mooringlijnen aan de voorkant. Het dorp is anders dan wat we gewend zijn, er is wel een oud centrum een beetje de berg op, maar verder is het vooral een lange lintbebouwing langs het water, hotels, strandjes, horeca en al dat soort gedoe. In de haven liggen er ’s avonds maar een stuk of 5 zeilboten zoals wij en de superyachts ontbreken geheel. Een ander soort toerisme dus, veel Montenegrijnen en een beperkt aantal buitenlandse toeristen. In de haven is een drijvende zwembad accommodatie gebouwd van Olympische afmetingen, inclusief lichtmasten en tribunes. Waterpolo is in Kroatië en ook in Montenegro een belangrijke sport. In veel plaatsen hebben we daar overblijfselen van gezien, veelal in de vorm van slecht onderhouden en aftandse accommodaties aan de zee. Maar deze in Herceg Novi is “state of the art”. Er wordt de hele dag druk getraind en er is een soort van internationaal toernooi gaande. Er loopt hier zelfs een heel groep Australische jongeren van een waterpoloteam uit Melbourne, die we ook al in Kotor tegenkwamen. Zij spelen kennelijk mee in het toernooi.

HerzigNovi-haven
Haven van HerzigNovi

De kade is gezellig, lekker rommelig en een echte ontmoetingsplek. Dat blijkt ook ’s avonds, de hele kade en de daarboven uitstekende “breakwater met looppad” vult zich met lokale jongeren. Ze komen allemaal met plastic tasjes gevuld met alcohol en chips. Daarbij worden ze gedurende de avond steeds luidruchtiger en regelmatig zien we een lege fles in zee verdwijnen. Eigenlijk geven ze een behoorlijke overlast en van een controlerende veldwachter of havenmeester is geen spoor te bekennen. Midden in de nacht word ik nog weer even wakken van een vechtpartij op de kade. Die gaat gelukkig vanzelf weer over maar het is wel een wonderlijke avond op deze manier. De volgende ochtend spreek ik de havenmeester aan of dit toevallig een soort van feestavond was maar dat bleek niet zo te zijn. Dit gaat de hele zomer zo door, iedere avond komt de jeugd daar “hangen” en overlast bezorgen. Niemand die er wat aan doet.

We blijven weer twee dagen liggen, dat is een lekker reistempo. De tweede dag ga ik verder met mijn zonnepaneel ombouwproject. Het is de bedoeling dat ze boven de bimini (zonneluifel) komen te hangen in plaats van aan de zijkant. Ik ben blij met de hoeveelheid gereedschap en onderdelen die ik had meegenomen. Lekker klussen aan de kade.

Klussen
Klussen aan de kade

Na een ochtend hard werken, met 30+ graden, is het nog niet helemaal klaar, maar het tussenresultaat lijkt veelbelovend. In de middag zoeken we twee ligbedjes aan het strandje om de hoek. Het uitzicht is weer betoverend en de middag vliegt voorbij, beetje zwemmen, beetje zonnen en zo af en toe een biertje. Het lijkt wel vakantie.

Ook de tweede avond is de hangjeugd weer duidelijk aanwezig. Maar kennelijk went alles, dit keer krijgen ze ons niet wakker. Als we de volgende dag aan het einde van de ochtend de haven verlaten zien we in de vorm van een heleboel drijvende flessen het resultaat van een avondje “hangen”. Vanuit Herceg Novi is het nog een uurtje varen voordat we de baai uit zijn. Weer op open zee. Helaas geen bruikbare wind om te zeilen de motor biedt uitkomst.

De Bay of Kotor was adembenemend, we hebben hier prachtige plekken gezien die we nooit gaan vergeten. Nu maken we ons op voor de stap richting Griekenland. Vanuit de Bay of Kotor zijn er nog twee kustplaatsen, Budva en Bar, die we in Montenegro nog zullen aandoen. Vanuit Bar maken we de jump naar Griekenland.